جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گفت و گوی جی پلاس با هنرمند هنرهای اجرایی: این یعنی یک کار گروهی!

کد خبر: ۵۱۸۵۸۷
گفت و گوی جی پلاس با هنرمند هنرهای اجرایی: این یعنی یک کار گروهی!

علی اتحاد که اخیراً به مدت ۲۰ شب اجرای «مرثیه‌ای برای کتابسوزی‌ها» را با اجراگری بابک حمیدیان، جواد مولانیا، نورا هاشمی، نیکو ترخانی، نوید هدایت پور، نغمه مرادآبادی، ژوبین کلهر و حامد کاظمی و نیز با اجرای ویدیویی هانیه توسلی و مهدی احمدی در فرهنگسرای نیاوران در معرض دید مخاطبان قرار داده است از اینکه خانواده ها خود را موظف نمی دانند فرزندانشان را با تئاتر، سینما، موزه و ... آشنا کنند ابراز ناخرسندی کرد. این هنرمند هنرهای اجرایی در گفت و گو با خبرنگار جی پلاس درباره اینکه برای جذب مخاطب جوان به تئاتر و دیگر رسانه‌های هنری چه باید کرد؟، گفت: به عنوان فردی که در این حوزه کار می کنم در جایگاهی نیستم که بخواهم در مورد نظام آموزشی مان حرف بزنم اما به نظرم همه مشکلات ریشه در نظام آموزشی مان دارد. او افزود: زمانی که دانش آموز هفت ساله وارد مدرسه می شود، ۱۲ سال در مدارس کشور تحصیل می کند و هرگز این ضرورت به او آموزش داده نمی شود که باید شعر و رمان بخواند، تئاتر ببیند و به سینما و گالری ها برود و نمایشگاه ببیند، در حالی که اینها مصداق های عینی فرهنگ هستند؛ وقتی چنین چیزی را آموزش نمی دهیم پس توقع نداشته باشیم که وقتی جوانی به بیست و چند سالگی رسید به ناگهان شور فرهنگی در او بشکفد. این هنرمند هنرهای دیداری و اجرایی ادامه داد: ما حتی به بچه هایمان یاد نمی دهیم که به چه موسیقی ای گوش دهند تا هوششان تقویت شود و سطح آگاهی شان بالا برود. چند خانواده ایرانی را می شناسیم که آخر هفته خودشان را موظف می دانند که بچه هایشان را به موزه ببرند؟ چند خانواده ایرانی را می شناسیم که در زندگی شان به کنسرت یا تئاتر رفتند؟ تعدادشان در قیاس با کل جمعیت کشور خیلی کم است. اتحاد در پاسخ به اینکه شاید علت آنچه که می گوید متحمل شدن هزینه های زیاد باشد گفت: ما موزه های بسیاری در همین تهران داریم که بهای بلیت شان ناچیز و شاید هم رایگان باشد. در طول جشنواره فجر نیز هر شب در محوطه تئاتر شهر، تئاتر خیابانی برگزار می شود که رایگان است و هزینه ای ندارد. مسئله انگیزه است، اینکه انگیزه ای در خانواده های ایرانی ایجاد شود تا خودشان را موظف بدانند که باید فرزندانشان را ببرند تا ببینند. او معتقد است: فرهنگ و هنر اصلاً برای کسی اهمیت ندارد؛ برای مردم، موسیقی یعنی موسیقی پاپ، هنر دراماتیک یعنی تلویزیون، خواندن کتاب یعنی خواندن کتب درسی یا در بهترین حالت رمان های عامه پسند. کسی خودش را موظف به خواندن ادبیات جدی نمی داند. برای اثبات این نکته به تیراژ رمان‌ها نگاه کنید. این کارگردان آثار اجرایی در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه حمایت از جوانان و بها دادن به آنها در عرصه تئاتر به چه صورت است؟، تاکید کرد: قصه کشف شدن شبیه قصه های پریان است، یعنی وجود خارجی ندارد. تا زمانی که فرد شروع به کاری نکند یا تلاش تجربی نداشته باشد و تمام زندگی اش را وقف چیزی نکند، در آن حوزه هیچ کاری پیش نمی برد، در بهترین حالت به کارورز آن حوزه تبدیل می شود. اگر کسی با تمام وجود شبانه روزش را وقف یکی از شاخه های فرهنگ و هنر کند قطعاً دیده می شود و شک ندارم که حتماً آدم هایی او را می بینند، به او کمک می کنند و او کم کم قدرت می گیرد و از جایش بلند می شود، جوانه می زند و رشد می کند. او در ادامه اظهار داشت: از طرفی دیگر، در کشوری بزرگ نشدم که انتظار داشته باشم مسئولان برای من کاری کنند، یاد گرفتم باید به پا خیزم و سپس زمانی که دستم را بالا ببرم و اشاره کنم که اینجا ایستادم و حرفی برای گفتن دارم مخاطبان یا احیاناً مسئولان هم خواهند دید. اتحاد که اخیراً اجرای «مرثیه‌ای برای کتابسوزی‌ها» را کارگردانی کرده است، درباره این اثر خود نیز بیان کرد: سالن ما هر شب پر بوده و حداکثر مخاطب را داشتیم. از نظر من راضی کننده بوده و برای من مایه خوشحالی است. اتفاقی که در این کار افتاد، این بود که بخش قابل توجهی از جمعیت با کار ارتباط برقرار کردند، آن را دوست داشتند و درباره اش حرف زدند. از طرفی بخشی از مخاطبان هم مطلقاً هیچ ارتباطی برقرار نکردند، یعنی من هیچ حد وسطی ندیدم و این نکته جالبی است یعنی مخاطبان یا کار را دوست داشتند یا اصلاً دوست نداشتند و این خط تفکیک برای من خبر خوبی بوده است. من در این کار درباره چیز خاصی حرف زدم که دغدغه فردی ام بود و در عین حال، در سطح اجتماعی مسئله مهمی به نظر می آید. او ادامه داد: در میان مخاطبان گروه های متنوعی داشتیم چون شکل بلیت فروشی این کار بر خلاف کارهایی که قشر خاصی رو دعوت می کنند عمومی بوده و از طرف دیگر حضور بازیگران شناخته شده هم سبب شده که خیلی ها برای دیدن آنها به این نمایش بیایند. این کارگردان در پایان عنوان کرد: برای من کیفیت اجراگری اجراگرانم مهم بوده و چه بهتر از اینکه با اجرا گری کار می کردم که سابقه بازی در تئاتر و سینما دارد و در زمان من صرف جویی می کند، امکانات ویژه ای را در اختیارم گذاشته و پیشنهاداتی هم ارائه می کند که هم برای کار مناسب است و هم برای من آموزنده؛ این یعنی یک کار گروهی.

انتهای پیام

دیدگاه شما