«بیگانه»؛ «من شاید به آنچه که حقیقتاً مورد علاقه ام است مطمئن نیستم، اما به آنچه که مورد علاقه ام نیست کاملاً اطمینان دارم.» به گزارش خبرنگار جی پلاس، آلبر کامو (Albert Camus)، روزنامه نگار الجزایری - فرانسوی تبار و یکی از فلاسفه بزرگ قرن بیستم و از جمله نویسندگان مشهور و خالق کتاب «بیگانه» در چهارم ژانویه (امروز) ۱۹۶۰ در یک سانحه تصادف درگذشت. کامو در الجزایر تحت استعمار فرانسه متولد شد. کودکی او در یک زندگی فقیرانه طبقه کارگری سپری شد. فقر؛ احترام به رنج و همدردی با بیچارگان را به او یاد داد. او در دانشگاه الجزیره تحصیل کرد و تا پیش از آنکه در سال ۱۹۳۰ گرفتار بیماری سل شود، دروازبان تیم فوتبال این دانشگاه بود. کامو در سال ۱۹۵۷ به خاطر آثار مهم ادبی که به روشنی به مشکلات وجدان بشری در عصر حاضر می پردازد ، برنده جایزه نوبل ادبیات شد. آلبر کامو پس از «رودیارد کیپلینگ»، جوانترین برنده جایزه نوبل و همچنین نخستین نویسنده زاده قاره آفریقا است که این جایزه را کسب کرده است. همچنین کامو در بین برندگان نوبل ادبیات، کمترین طول عمر را دارد. هنگامی که کامو در حادثه اتومبیل کشته شد، مشغول کار بر روی نسخه اول رمان تازه
ای به نام «آدم اول» بود. به دوستی نوشته بود: همه تعهداتم را برای سال ۱۹۶۰ لغو کرده ام. این سال، سال رمانم خواهد بود. وقت زیادی می برد، اما به پایانش خواهم برد. حادثه اتومبیل زمانی پیش آمد که عازم پاریس بود تا کاری تازه (کارگردانی تئاتری تجربی) را آغاز کند. در جیب کت او یک بلیط قطار استفاده نشده پیدا شد. در ابتدا، قرار بود «کامو» با قطار و به همراه همسر و فرزندانش به سفر برود ولی در آخرین لحظات پیشنهاد دوست ناشرش را برای همراهی پذیرفت تا با خودروی او سفر کند. راننده اتومبیل و میشل گالیمار، دوست نزدیک و ناشر آثار کامو، نیز در این حادثه کشته شدند. آلبر کامو در گورستان لومارین در جنوب فرانسه دفن شد.
کامو در کتاب «انسان طاغی» مینویسد که تمام عمر خود را صرف مبارزه با فلسفه پوچ گرایی کرده است و عمیقاً به آزادی های فردی اعتقاد دارد. وظیفه و کوشش فلسفی کامو درست پس از توصیف
پوچی و بی معنایی زندگی انسان مدرن غربی شروع می شود؛ کوششی بلندپروازانه در نشان دادن راهی به انسان مدرن غربی برای بیرون آمدن از پوچی و نیهیلیسمی فراگیر؛ راهی برای زیستن و آفریدن در خود برهوت و تسلیم نشدن به نیستی. کامو در توضیح پوچی، آن را حاصل گونه ای گسستگی و عدم تناسب عمیق میان طریقی که آدمی میخواهد جریان امور در جهان بر آن گونه باشد و راهی که به واقع جریان امور در جهان بر آن مدار می چرخد، می داند.اندیشه ها و تفکرات کامو نه تنها در رمان ها ، نمایشنامه ها و مقالات او مشهود است بلکه با جست و جو در زندگی شخصی و روابط دوستانه و با دانستن این موضوع که کامو به حزب ها و جنبش های مشخصی نیز پیوسته، تمام آرمان های انسانی او را برای زندگی بشر، معلوم می کند. چنانچه «ویل دورانت» درباره او مینویسد: «کامو در وسیعترین معنای کلمه انسان گرا بود. کامو اندیشه خود را از آسمان به امور انسانی هدایت کرد. تلاش می کرد که میراث فرهنگی انسان را حفظ کند و انسان تر از آن بود که ایدئولوژی هایی را بپذیرد که به انسان فرمان می دهد تا انسان را بکشد. شاید به همین دلیل بود که از تمام احزاب سیاسی کناره گرفت. در کتاب طاعون از زبان تارو می
گوید: من در دنیای امروز جایی ندارم. هنگامی که قاطعانه از کشتن سر باز زدم، خود را به انزوایی محکوم کردم که هرگز پایانی ندارد.»
کامو؛ «بیگانه»ای ناشناخته!
کد خبر:
۵۱۶۰۶۳