یک کارگردان سینما درباره سختی های ساخت فیلم های اجتماعی بیان کرد که اگر قرار بود فیلم «گاو» امروز ساخته شود فیلمنامه آن رد می شد درحالیکه سینمای ایران با جمله امام (ره) درباره فیلم «گاو» باقی ماند.
به گزارش جی پلاس، چهارمین جلسه از سلسله نشستهای نسبت سینمای ایران و منافع ملی با موضوع «سینمای اجتماعی و مساله تهرانزدگی» با حضور احسان عبدی پور کارگردان، همایون اسعدیان کارگردان و تهیه کننده و سیدمحمد حسینی منتقد سینما و سردبیر ماهنامه «سینما رسانه» و با اجرای ابراهیم نوروزی در سالن اوستای حوزه هنری برگزار شد. احسان عبدیپور در این نشست که روز دوشنبه ۲۴ آذرماه برگزار شد درباره علت تهرانزدگی در سینمای اجتماعی امروز ایران گفت: مخاطب امروز سینمای ایران به زندگی مدرن روی خوش نشان داده است و مدرن در تلقی ما یعنی تهران؛ مخاطب میخواهد که مسایل و مشکلات امروزش را ببیند و ناخودآگاه تهران به عنوان فرهنگ مدرن به میان میآید. بنابراین به نظرم این مساله درخواست جامعه است و نمیتوان به آن خرده گرفت. فیلمهای امروز در خور شان مردم ایران نیستند در ادامه نشست سیدمحمد حسینی نیز گفت: در بحثهایی که اخیرا درباره سینمای اجتماعی و مسأله سیاهنمایی به راه افتاده است، به نظر من هرکسی از ظن خودش یار سینما و سوژههای اجتماعی شده است. برخی میگویند معضلات جامعه را بدون ملاحظه باید مطرح کرد، برخی دیگر
میگویند مشکل از مدیران است و برخی هم میگویند سینما باید مشکلات را حل کند و نباید به صرف بیان مشکلات اکتفا شود. همه این ها شاید باشند ولی اینها همه مساله نیستند. به نظرم نکتهای که اکثرا بر روی آن اجماع دارند این است که فیلمهای امروز از منظرهای مختلف در خور شان مردم ایران نیست اما در یک فضای معقول و منطقی می توان علل این مساله را دریافت که چطور فیلمها از مردم جدا شدهاند. از سینمای اجتماعی واهمه داریم اسعدیان در ادامه درباره این تهرانزدگی بیان کرد: میدانید که سابقا برخی مدیران خواستند در شهرستانها فیلم بسازند و با تصویب برخی قوانین به نوعی تمرکززدایی کنند اما نشد. طبیعی است وقتی به تهران آمدید دغدغههایتان همین دغدغههای طبقه متوسط تهران خواهد بود و از این گریزی نیست. کارگردان «طلا و مس» در ادامه نشست گفت: ما در سال ۷۰ یا ۸۰ فیلم میسازیم که طبعا همه آنها نمیتوانند ارزشمند باشند. ما باید برای سرگرمی هر سال ۳۰ یا ۴۰ فیلم داشته باشیم و اگر ۱۰ فیلم ارزشمند فرهنگی هم داشته باشیم باید کلاهمان را بالا بیندازیم. ضمن این که در آمریکا هم که سالانه ۱۰۰۰ فیلم تولید میشوند، تعداد فیلمهای
خوبی که در ایران هم راجع به آنها بحث میشود حود ۱۵-۲۰ فیلم است و این درصد بالایی نیست. وی با بیان این که در ایران از سینمای اجتماعی می ترسند، گفت: در شورای پروانه ساخت برای دادن پروانه به یک فیلم اجتماعی کلی بحث میشود که چنین اثری ساخته شود یا نه، ولی فیلم تجاری زود مجوز میگیرد، گویا ما از سینمای اجتماعی واهمه داریم. بازنمایی صرف مشکلات کار هنری نیست، کار ژورنالیستی است حسینی در ادامه نشست به این نکته تاکید کرد: سینما میتواند در تهران باشد و قصه آدمها و زندگیهای مدرن را روایت کند اما به گونهای روایت شود که به پشتوانه فرهنگی غنی ما متصل باشد و مساله عمیقتری را مطرح کند. وی ادامه داد: اگر نگاهی به خودمان بیندازیم به این حرف کامل پی می بریم. چند نفر از ما در حال حاضر می توانیم غزلیات حافظ را به درستی بخوانیم؟ زبان محاورهای و واژگان ما زبان چت شده است. نقطه ضعف ما این است که با جامعه و فرهنگ سنتی خود انقطاع پیدا کرده ایم. اصلا کسی نمیگوید مشکلات اجتماعی دیده نشوند اما این که سینما تنها به سراغ بازنمایی مشکلات اجتماع برود درست نیست و صرف نمایش آنها کار هنری نیست، بلکه کاری
ژورنالیستی خواهد بود. این کارشناس حوزه رسانه با اشاره به فیلم هایی که در حوزه اجتماعی ساخته می شوند، اظهار کرد: در برخی فیلمها مشکلات به گونهای مطرح میشوند که وصف العیش، نصف العیش است. فیلمنامههایی که عشقهای مثلثی و مربعی را مطرح میکنند کمتر از یک هفته وقت فیلم نامهنویس را میگیرد اما این فاجعه است و به شعور مخاطب توهین میشود. اگر قرار بود امروز «قیصر» ساخته شود فیلمنامه آن رد میشد اسعدیان درباره تعداد فیلمهای اجتماعی که در سینما ساخته میشود، گفت: به عقیده من فیلمهای اجتماعی سینمای ایران زیاد نیست. در فیلمهای اکران شده از نوروز به اینسو چند فیلم اجتماعی داشتیم؟ به طور مثال «قیصر» در زمانی ساخته شد که گروه های مخالف و موافق داشت. کاووسی از مخالفان بود که به این نوع نمایش ناهنجاری و اقدام فرد ایراد داشت اما از طرف دیگر عدهای هم معتقد بودند که وقتی قانون حق را نمی گیرد باید فرد خود حق خود را بازستاند. با همه این ها مطمئن باشید اگر قرار بود امروز «قیصر» ساخته شود فیلمنامه آن رد میشود. سینمای ایران با جمله امام (ره) درباره فیلم «گاو» باقی ماند اسعدیان
تاکید کرد: سینمای ایران با جمله امام (ره) درباره فیلم «گاو» باقی ماند. اگر تاییدیه ایشان در مقطع انقلاب وجود نداشت، سینما تعطیل می شد. با این حال اگر امروز فیلمنامه «گاو» ارایه شود به بهانه وهن اسلام و سنت رد میشود. اشکال ما فیلمسازان این است که سینمای اجتماعی را با صفحه حوادث روزنامهها اشتباه گرفته ایم. وی با بیان این که باید بدانیم سینمای انتقادی اجتماعی میخواهیم یا خیر، اظهار کرد: بزرگان نظام با سینمای اجتماعی مشکلی ندارند بلکه مدیران میانی با آن مساله دارند. به طور مثال در دیدار چند سال قبل سینماگران با رهبر انقلاب، کیانوش عیاری گفت چرا اینقدر میگوییم جشنواره ها به دنبال سیاهنمایی هستند. حضرت آقا هم با لحنی نرم و با لبخند گفتند، ببینید کار آقای عیاری چه بوده است که آنها هم صدایشان درآمده است. در آن جلسه حرفهایی زده شد که اگر بیرون بیان میشد شاید پوست ما را می کندند اما ایشان با خنده رفع کردند. فیلمساز را به سمت کارهای زیرزمینی هل می دهیم کارگردان «بوسیدن روی ماه» درباره نقد اجتماعی و نگاه نقادانه در سینما عنوان کرد: ما در جامعه با فضای ریاکاری و فساد درگیر هستیم. با دروغ
درگیر هستیم. این ربطی به یک طیف خاص ندارد. ربطی به تهران یا شهرستان هم ندارد اما در سینمای اجتماعی یا همه را سوق میدهیم به سمت شبه نقد اجتماعی (صفحه حوادث روزنامهای) یا فیلمساز را سمت کار زیرزمینی هل میدهیم که غمانگیز است. ما با برخوردهایمان باعث شدیم که سهمیه سینمای ایران در جشنوارههای مهم به فیلم های زیرزمینی و فیلمسازان خارج از کشور که درباره ایران فیلم میسازند تعلق بگیرد. در بخش پایانی این نشست حسینی تاکید کرد: روشنفکران نسل اول مانند بیضایی و کیارستمی اهل مطالعه هستند و این تفکر در آثارشان دیده میشود اما نسل جوان جریان شبهروشنفکری سواد کافی ندارد، اساسا درام داستانهایشان غلط است و به شعور بصری مخاطب احترام گذاشته نمیشود. هنرمند باید مانند حضرت مسیح باشد که دندانهای سفید الاغ متعفن را میبیند. بهرحال اگر نگاه هنرمند درست نباشد محصولش بیماریزا خواهد بود. منبع: خبرگزاری مهر