نامه ای به ایرج بسطامی خواننده شهیر موسیقی اصیل ایرانی، از طرف مهدی بهزاد که در روزنامه اعتماد منتشر شده است.
به گزارش جی پلاس ، متن این نامه در ادامه می آید:
ایرج عزیزم:
نمی دانم که آیا «دل تو» هنوز ترانه دل من را میشنود؟ تو را نمیدانم اما من و «بم» هنوز تو را میشنویم. تو را و ترانههایت را، تو را و سکوتت، تو را و معصومیتت را، تو را و رنجت را.
تو که رفتی «بم» شکست. شهر زیر داغ بچهها فرو ریخت. تو نبودی که ببینی چطور همشهریهای ما زیر غبار خشم طبیعت ماندند و دست هیچ کس هم به آنان نرسید.
آن شب که «بم» پژمرد من هم نبودم. یادت که هست در جدال با بیماری رفته بودم یک جای دور، خیلی دور. رفتم که زنده بمانم. ماندم و آمدم. آمدم که بمانم. من آمدم اما تو نبودی. رفته بودی. مثل ترانههایت، مثل نجابت صدایت، رفته بودی یک جای دور، خیلی دور، یک جای دور و ساکت؛ ساکتتر از دل شب و کویر. تو رفته بودی اما صدایت میآمد.
من هنوز صدای تو را میشنوم. تو هنوز هستی. تو هنوز میخوانی. من بغض و سکوت تو را خوب میشناسم. من هنوز چهره دردکشیده تو را از فراز دشتهای پراز غبار و تشنه «بم» میبینم. چه خوب است ایرج جان که تو هنوز کویری هستی و چه خوب که مردم «ایران» زمین هنوز تو را دوست دارند و چه خوب صدای تو را بالاخره مردم شنیدند، اگرچه خیلی دیر ولی بالاخره شنیدند.
ایرج جان من هنوز صدای بیغش تو را میشنوم، صدایت هنوز میآید؛ از دل کویر، از فراز آسمان «بم» همانجایی که دیگر تو را کم دارد. تو رفتی، خیلیها رفتند. اما زندگی در «بم» هنوز زنده است. روز در شهر ما هنوز دارد نفس میکشد و شبهای «بم» اما دیگر دراز نیست این ما هستیم که حالا تنهاییم. اهالی شهر ما رفتند. فامیل من رفت، تو رفتی، اما «بم» ماند. دلش شکست. شب شهر ما اما حالا دیگر حوصله شنیدن ناله مردمانش را ندارد. فرصت اینجا کم است. شهر با همه خستگی و دلشکستگیاش میخواهد سبز باشد. باید بیدار ماند. باید ساخت. باید دوباره سرود سبز زندگی خواند. وقت اما کم است. تا بجنبیم دیر است. دیدی ایرج جان برای زندگی چقدر وقت کم بود؟ دیدی با یک پلک به هم زدن همهچیز تمام شد؟! اما چه میشد کرد؟زندگی است دیگر. ایرج جان تو که رفتی، آنهایی هم که ماندند خیلی حال خوشی ندارند؛ از کنار زندگی میگذرند. یعنی خوبی زندگی همین است. بد و خوبش میگذرد. اما خاک خوب است. همه جوره خوب است.
خاک اینجا با همه گرمیاش سردی هم آورد که اگر اینگونه نبود چه بر سر آنهایی که از زلزله جان سالم به دربردند، میآمد؟ من بازگشتم «بم». من بین آمدن و ماندن, بودن و ماندن را برگزیدم. من خودم را خانه دلم آوردم. من به رفتن نمیاندیشم. میمانم، میسازم، زمین شهرم را سبز میکنم. زراعت به من و به «بم» زندگی میدهد. شهر من زنده بودن را دوست دارد. «بم» هنوز دارد نفس میکشد. شهر من خیلی صبور است، با همه داغی که دید هنوز نفسش گرم است.
چشمانش پر از فروغ است. دلش همچنان امیدوار است. بعد از آن شب زمستانی «بم» خیلی درد کشید. داغ کم ندید. خسته شد. اما ما که نباید خستهترش کنیم. ما باید بگذاریم «مام» شهرمان یک شب هم که شده سر آسوده به بالین بگذارد. باید بگذاریم بازار وجود «بم» گرم بماند. باید بخواهیم دل شهر شاد شود اگر چه دنیا برای نوشتن غم دل ما جا کم دارد.
ایرج جان «بم» ما هوای تازه میخواهد، شعر ناب، دل امیدوار، شادی پایدار. اینها چیزهایی است که دل «بم» میخواهد. اما شهر ما صدای پاک تو را هم کم دارد... راستی تو چه میکنی؟ هنوز هم میخوانی؟ اینجا که برای شنیدن تو کم بود. خیلیها صدایت را نشنیدند. خیلیها هم خودشان را به نشنیدن زدند. اما بودند کسانی هم که سکوت تو را ناشنیده نگرفتند. من برای تو دعا میکنم. الهی که ساز دلت آنجا کوک باشد... کوک کوک... اینجا که نشد. تو هم برای ما دعا کن. دعا کن تا سرود خوش آهنگ زندگی در شهرمان دوباره طنینانداز شود. اینجا زندگی میخواهد. «بم» باید روی پا شود. و اما تو ایرج عزیزم، بخواب آرام. خوابت نوشین. دلت گرم، سرزمین مادریات دوباره سبز٫ سبزِ سبز٫
منبع: ایسنا