جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

درسی از امام خمینی(س)/برداشتی از منشور روحانیت

نگران تقابل و تعارض جناحهاى مؤمن به انقلابم

نگران تقابل و تعارض جناحهاى مؤمن به انقلابم که مبادا منتهى به تقویت جناح رفاه طلب بى‏ درد و نق بزن گردد. / اگر در این نظام کسى یا گروهى خداى ناکرده بى‏ جهت در فکر حذف یا تخریب دیگران برآید و مصلحت جناح و خط خود را بر مصلحت انقلاب مقدم بدارد، حتماً پیش از آنکه به رقیب یا رقباى خود ضربه بزند به اسلام و انقلاب لطمه وارد کرده است.

کد خبر: ۷۶۸۳۸
نگران تقابل و تعارض جناحهاى مؤمن به انقلابم

پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران - اصغر میرشکاری: « ما باید آینده را در نظر بگیریم و این گونه فکر نکنیم که وضع فعلیمان بگذرد، آینده هر چه باشد، باشد. ما مکلفیم تا علاوه بر اینکه وضع فعلى را حفظ کنیم، نگهبان آینده نظام و اسلام باشیم. ما باید پایه گذار خوب آینده باشیم.» (صحیفه امام، ج‏19، ص: 42) جمله فوق فرازی از بیانات حضرت امام خمینی(س) در باب آینده نگری است که با خود پرهیز از روزمرگی و به تبع آن هدفمند سازی فعالیتها در جهت رشد و تعالی را به همراه دارد. می دانیم که آینده نگری، روشی عاقلانه و مدبرانه برای مدیریت آینده است که خود می تواند پیامد نظم و ترتیب و برنامه ریزی در زندگی باشد کهمی تواند با سنجیدن عواقب کار، بررسی راهها و روشهای موفقیت، گسترش افق دید، شناخت آفات و موانع و عزم جدی و خستگی ناپذیری و پشت کار، رسیدن به هدف ها و مطلوب ها را قابل دسترسی و عملی می کند. امام خمینی(س) که خود مصداق بارز انسان مدیر و مدبرو نمونه بارز نظم و برنامه ریزی و صاحب عزم و اراده جدی در پیگیری امور تا به پایان رساندن مطلوب امور و در بهترین وجه هستند، طبیعی است که در قول و عمل هم آینده را هم خوب ببینند و هم خوب تصویر کنند و بر همین مبنا آفات و آسیبهای راه را بشناسند و بشناسانند. « شما نباید فقط به فکر حالا باشید و بگویید آینده هر چه شد، باشد» ( همان،ص43 ) "خیر الکلامی" است "قل و دل" و بسیاری مطالب از این دست. اما آنچه مورد نظر این قلم است، وجهی ازسفارشات و رهنمودهای راهگشا و درس آموز آن پیر فرزانه است در این باب و در موضوعات متعدد دیگر در پیام مشهور به منشور روحانیت که نه تنها برای روحانیت که برای همه طالبان یک زندگی خوب و سالم، آموزنده است و مشحون از دقتها و هوشیاریهای ضروری و به ویژه در موضوعات اجتماعی و نیاز بشر فردا به مسائل جدیدی است که با منطق اسلام راستین پاسخ خود را می یابد و نقشی که متولیان امر می توانند بازی کنند و وظیفه ای که بر عهده آنها قرار می گیرد:

« روحانیت تا در همه مسائل و مشکلات حضور فعال نداشته باشد، نمى ‏تواند درک کند که اجتهاد مصطلح براى اداره جامعه کافى نیست. حوزه‏ ها و روحانیت باید نبض تفکر و نیاز آینده جامعه را همیشه در دست خود داشته باشند و همواره چند قدم جلوتر از حوادث، مهیاى عکس العمل مناسب باشند. چه بسا شیوه‏ هاى رایج اداره امور مردم در سالهاى آینده تغییر کند و جوامع بشرى براى حل مشکلات خود به مسائل جدید اسلام نیاز پیدا کند. علماى بزرگوار اسلام از هم اکنون باید براى این موضوع فکرى کنند. » (صحیفه امام، ج‏21، ص:292)

اما امام خمینی(س) در کنار بیان این موضوعات و ضرورتها و نشان دادن راهها و روشها و اصطلاحا طرح " باید" ها از معرفی آفات و آسیب ها و طرح "نباید"ها هم فروگذار نکرده و خطرات را گوشزد کرده اند که موارد متعدد آن در آثار به جا مانده از آن بزرگوار قابل مشاهده است و از جمله در فرازی از همین پیام چنین می خوانیم که واقعا حاوی نکات قابل تأملی است:

«اختلاف به هر شکلى کوبنده است. وقتى نیروهاى مؤمن به انقلاب حتى به اسم فقه سنتى و فقه پویا به مرز جبهه‏ بندى برسند، آغاز باز شدن راه استفاده دشمنان خواهد بود. جبهه ‏بندى نهایتاً معارضه پیش مى ‏آورد. هر جناح براى حذف و طرد طرف مقابل خود واژه و شعارى انتخاب مى‏ کند، یکى متهم به طرفدارى از سرمایه دارى و دیگرى متهم به التقاطى مى‏ شود که من براى حفظ اعتدال جناحها همیشه تذکرات تلخ و شیرینى داده ‏ام، چرا که همه را فرزندان و عزیزان خود مى ‏دانم البته هیچ گاه نگران مباحثات تند طلبگى در فروع و اصول فقه نبوده‏ ام ولى نگران تقابل و تعارض جناحهاى مؤمن به انقلابم که مبادا منتهى به تقویت جناح رفاه طلب بى‏ درد و نق بزن گردد. » صحیفه امام، ج‏21، ص: 287و288

و در جای دیگر چنین پند آموزی می کنند:

« اگر آقایان از این دیدگاه که همه مى‏ خواهند نظام و اسلام را پشتیبانى کنند به مسائل بنگرند، بسیارى از معضلات و حیرتها برطرف مى‏ گردد ولى این بدان معنا نیست که همه افراد تابع محض یک جریان باشند. با این دید گفته‏ ام که انتقاد سازنده معنایش مخالفت نبوده و تشکل جدید مفهومش اختلاف نیست. انتقاد بجا و سازنده باعث رشد جامعه مى ‏شود. انتقاد اگر بحق باشد، موجب هدایت دو جریان مى ‏شود. هیچ کس نباید خود را مطلق و مبرّاى از انتقاد ببیند. البته انتقاد غیر از برخورد خطى و جریانى است. اگر در این نظام کسى یا گروهى خداى ناکرده بى‏ جهت در فکر حذف یا تخریب دیگران برآید و مصلحت جناح و خط خود را بر مصلحت انقلاب مقدم بدارد، حتماً پیش از آنکه به رقیب یا رقباى خود ضربه بزند به اسلام و انقلاب لطمه وارد کرده است.» (صحیفه امام، ج‏21، ص:179)

راستی به زعم شما خواننده محترم این "نباید"ها کدام است؟ والسلام.

انتهای پیام

دیدگاه شما