جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

صد و چهلمین شماره حریم امام منتشر شد

کد خبر: ۶۲۹۹۱
صد و چهلمین شماره حریم امام منتشر شد

جدیدترین شماره ی هفته نامه ی حریم امام منتشر شد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، صد و چهلمین شماره «حریم امام» با پرونده ای پیرامون شهید سید مصطفی خمینی در گفت‌وگو با حضرات آیات و حجج اسلام، محمدعلی گرامی، سید محمد موسوی بجنوردی، سید رضا بنی طبا، سید محمد سجادی، سید محمود دعایی، محمدعلی رحمانی، سید رضا برقعی، محمد واعظی، محمدتقی متقی و محمدعلی حلیمی و همچنین یادنامه ی مرحوم آیت الله سید محمد ابطحی کاشانی همراه با گزارشی از گفت‌وگوی معظم له با حریم امام و گفت‌وگوهایی با آیت الله سید محمدی یثربی کاشانی و امیر ابطحی کاشانی منتشر شد.

در این شماره می خوانید، یادنامه ی شهید آیت الله سید مصطفی خمینی در گفت و گو با:

آیت الله العظمی محمدعلی گرامی: مرحوم حاج آقا مصطفی با پدرشان غیر از رابطه ی ابویت و بنویت گویا رابطه ی معاشقه داشتند. هم پدر فرزندش را خیلی دوست داشت و هم ایشان پدر را خیلی دوست داشت. فراموش نمی کنم موقعی که امام از زندان آزاد شده بود و جمعیت زیادی رفت و آمد می کرد و شلوغ بود، افراد از اتاق بالا می آمدند خدمت امام. افراد پایین در حیاط می آمدند، دست امام را می بوسیدند و می رفتند. حاج آقا مصطفی همان جا جلوی جمعیت نشسته بود. دائما کمر یا پایش را می مالید که کمر پدر درد نیاید. همچنین حدود یک ساعت و نیم قبل از ظهر در حالی که جمعیت در اتاق نشسته بود، یک دفعه آقا مصطفی می آمد دم در اتاقو بلند می گفت بفرمایید! و آقا را به زور بلند می کرد و به اندرون می برد تا استراحتی کند و مختصر تنقلی چیزی بخورد و دوباره بیاید. من این را می دیدم. اگر زمستان بود چیز شیرینی مثل سوهان به ایشان می داد و اگر تابستان بود چیزی مثل کاهو. وقتی امام برمی گشت مشخص بود. خیلی مراقب بود. در نجف هم که مشخص است، اصلا وضع نجف در دست آقا مصطفی بود و دفتر امام را با رعایت جو نجف اداره می کرد.

زندگینامه ی مرحوم سید مصطفی خمینی به قلم مصطفی سلیمانی: سید مصطفی خمینی، اولین فرزند امام خمینی در ۲۱ آذر ۱۳۰۹ دیده به جهان گشود. او از همان سنین کودکی تحت تأثیر محیط زندگی خانوادگی خود که به طور کامل مذهبی و علمی بود، رشد کرد و تحصیل را از مکتب خانه های محلی شروع کرد و پس از فراگیری آموزش های دوره ی ابتدایی در مدارس دولتی، به حوزه ی علمیه ی قم وارد شد و به فراگیری علوم و تحصیلات حوزوی پرداخت. دیری نگذشت که نبوغ خود را در حوزه ی علمیه ی قم نشان داد و از اقران خود پیشی گرفت. او به زودی پله های ترقی را پیمود و پس از گذراندن دوره های مقدماتی، سطح و خارج در ۲۷ سالگی به درجه ی اجتهاد نایل آمد. او در کنار تحصیل و تدریس، تألیف را نیز شروع کرد که تا پایان حیاتش هیچ گاه متوقف نگردید و آثار متعددی را به یادگار گذاشته است.

آیت الله سید محمد موسوی بجنوردی: آن شب کذایی خبر دادند مرحوم حاج آقا مصطفی را به بیمارستان بردند و احتمالا فوت کرده. خودم را سریعا رساندم و دیدم قیافه ی ایشان به قیافه ی مرده نمی خورد. سریعا به دنبال رئیس بیمارستان رفتم که پزشک متخصص قلب بود. گفتم به صورتش نگاه کن. ایشان دقیقا نگاه کرد و گفت یک در میلیون حیات نیست. ایشان فوت کرده. لکن یک چیز به شما بگویم: ایشان مسموم شده. حاضرم کالبدشکافی و برای شما اثبات کنم که ایشان مسموم شده. چون در پایش لکه های مشکی پیدا شده بود.

آیت الله سید رضا بنی طبا: اصلا شهادت حاج آقا مصطفی انقلاب را به ثمر نشاند. برای این که تبریز و تهران برای ایشان آن مجلس حساس را گرفت. قم هم ختم گرفت. تا بیش از چهل شبانه روز برای ایشان ختم گرفتند و نطفه ی انقلاب منعقد شد. وقتی خبر شهادت آقا مصطفی را به امام می گویند، ایشان برای پسرش گریه نمی کند. می فرماید: فوت ایشان یکی از الطاف خفیه است. واقعا هم همین طور بود. ما آن موقع نمی فهمیدیم امام چه می گوید. بعد فهمیدیم چه برکاتی داشت. مسلما به آقا مصطفی زهر دادند و مسمومش کردند. شک و شبهه ای نداریم.

‌حجت الاسلام والمسلمین شیخ محمدعلی رحیمی: وقتی طلبه ها می خواستند بخوابند من جایشان را مشخص می کردم و رفقا را از هم جدا و تفرق می کردم که صحبت نکنند و زودتر بخوابند و الا قصه می گفتند. یک بار کسی گفت جای ایشان (حاج آقا مصطفی) را هم عوض کنید. از بس شوخی می کرد. آدم شوخی بود ولی ابدا کار حرام نمی کرد. مودب بود ولی شوخی می کرد. خیلی پر شوخی بود... یک روز که امام درس را شروع کرد، حاج آقا مصطفی جلو امام ایستاد و اشکالی حسابی کرد. امام هم جواب داد. همه ی شاگردها و آقایان تعجب کردند. در علم و کار جدی بود. حرف نداشت.

حجت الاسلام والمسلمین سید محمود دعایی: حاج آقا مصطفی سعی می کند شرایط مناسبی را هم از نظر جسمی و تغذیه ای و هم از نظر روانی و فکری برای پدر ایجاد کند. اولا به عنوان مسئول آشپزخانه و تدارکات یک لیستی را پیشنهاد می دهد که تهیه کنند. خودش آشپزی می کند و غذای مناسبی را تدارک می بیند که آن کمبودهای گذشته به نوعی جبران می شود. همچنین تنظیم وقت می کرد. مثلا اوقاتی را برای مباحثه و اوقاتی را برای تفریح در نظر گرفته بودند.

آیت الله سید محمد سجادی: حضرت استاد ما علامه شهید حاج آقا مصطفی خمینی واقعا فقیهی جامع بود. عارفی بود متوجه و هم متعبد و عابد و ذاکر. طی سالهایی که خدا به من نعمت داده بود در محضر ایشان بحث هایی داشته باشم، واقعا دیدم یک عالم ربانی به تمام معنی الکلمه بود و جامعیت خوبی داشت... حاج آقا مصطفی آینه ی تمام نمای مرحوم امام در اخلاق و عرفان و ادب بود. نسبت به امام خیلی هم مودب بود. یعنی غیر از رابطه ی پدر و پسری خیلی رفتار مودبانه ای داشت. همین طور که می دانید ایشان در نجف جزء کسانی بود که در درس اشکالاتی طرح می کرد و شوری در درس می انداخت. چون مرحوم امام می گفتند باید در درس اشکال شود. یعنی نظرشان این بود که طلبه ها همین طور از کنار درس نگذرند.

اندیشه ی سیاسی شهید سید مصطفی خمینی با رویکردی به نظریه ی ولایت فقیه: طرح مستقل مباحث فقه حکومتی موجب اهتمام بیش از پیش به مسأله ی ولایت فقیهان و تبیین احکام سیاسی اسلام شد و این تحول نقشی مهم در سیر تکاملی-ایدئولوژیکی فقه حکومتی شیعه داشت. که می توان اوج این تحول را در ارائه ی نظریه ی ولایت مطلقه ی فقیهان توسط حضرت امام خمینی(س) دانست. و پس از سال ها فقه شیعه را نه تنها، ارائه گر یک مدل حکوتی معرفی کرد که آن را از حیطه ی نظر به ورطه ی عمل کشاند و حکومتی را بر پایه ی این نظریه بنا نهاد.

حجت الاسلام والمسلمین محمدعلی رحمانی قوچانی: ایشان از مجاهدین و مبارزین اول انقلاب که در زندان ها بودند هم شناخت داشت. خود ایشان هم در زندان بود. خاطراتی از زبان خود ایشان شنیدم. واقعا ایشان کنار حضرت امام بود. به دلیل آن موضعگیری های قاطعش به تبعیت از حضرت امام رژیم گذشته بین و پدر و فرزند جدایی قائل نمی شود و تصمیم می گیرند حالا که حضرت امام را به ترکیه تبعید کردند ایشان را هم تبعید کنند که مبادا در قم بماند و پیگیر مسائل و محور مبارزات در داخل باشد. لذا ایشان هم همانند و در کنار حضرت امام دوران تبعید را دور از میهن و در تبعیدگاه های مختلف می گذراند.

حجت الاسلام و المسلمین سید رضا برقعی: همچنین جریان های متفاوت از ملی-مذهبی ها تا روحانیونی که با امام میانه ی خوشی نداشتند یا ذاتا با انقلاب میانه ی خوشی نداشتند و باور نداشتند که انقلاب به نتیجه برسد، همه با ایشان صمیمی بودند. ایشان همه را داشت. در مورد امام می گفت:«نباید رفقای ما فکر کنند امام در محدوده ی آن ها امام و است و باید حرکت کند. امام فیلسوف، عارف، فقیه، انقلابی و مجاهد است. هر کدام از این عناوین مریدان و علاقمندان خودش را دارد. امام باید برای همه امام باشد. این که این مجموعه توقع دارد امام کارهایش را با آن ها هماهنگ کند کار خطایی است.» این نقش را خودش ایفا می کرد. یعنی یک رابطه ی بسیار قابل اعتماد و اطمینان بین همه کس و امام بود.

نظر آیت الله العظمی سید رضا بهاء الدینی بسبت به حاج اقا مصطفی خمینی به همراه توضیحات ایشان: ما حاج آقا مصطفی را نمی شناسیم. او براستی یکی از شخصیت های بزرگ اما گمنام ماست. کسی نتوانست او را خوب بشناسد و بشناساند. من معتقدم که هیچکس به اندازه ی خود امام(مدظله) حاج آقا مصطفی را نمی شناخت. افسوس که ایشان هم به لحاظ های گوناگون نمی توانند به معرفی چهره ی تابناک آن شهید برآیند.

حجت الاسلام والمسلمین میرزا محمود واعظی: ایشان(حاج آقا مصطفی) صلابت و عظمتی در میان آقازاده ها داشت. همان طور که امام امتیاز داشت. دشمنان می فهمیدند که جانشین امام می شود. عظمت و هیبت و ابهت و لیاقت داشت. انسان لایق و دلسوزی بود. واقعا کمک امام بود تا آخر که در این راه هم به شهادت رسید.

حجت الاسلام والمسلمین محمدتقی متقی: حاج آقا مصطفی بعد از درس و بحث با همه ی بیوتات ارتباط داشت. به خانه های آقایان رفت و آمد داشت و همه از او تقدیر و تجلیل می کردند. به خصوص گاهی مزاح های شوخمندانه و خیلی هم مودبانه می کرد. همه را جذب کرده بود. جلساتی هم با بعضی رفقا داشت. آمد و رفت داشت. در مقابل نجفی ها هیچ کمبودی نداشت. با این که آنجا مرکز علم بود ایشان تکمیل تکمیل بود. یعنی جانشین صد در صد امام بود. واقعا باعث تأسف است که ایشان این بلا به سرش آمد و رفت و دست خالی شدیم.

همچنین در یادنامه ی مرحوم آیت الله ابطحی کاشانی:

گزارشی از دیدار و گفتگوی حریم امام با یار دیرین حضرت امام: حضرت آیت الله سید محمد ابطحی خواهرزاده ی آیت الله العظمی میرزا سید علی یثربی کاشانی استاد حضرت امام، عالمی ساده زیست و فقیهی پر تلاش، یار دیرین امام و انقلاب با سابقه ای درخشان بود. آن روزها اگرچه آرام و بی صدا در گوشه ای از منزل در بستر بیماری افتاده و به اقتضای حال و مجال تنها به ذکر و دعا و تلاوت قرآن کریم اهتمام داشت اما باز همچون گذشته دلی مالامال از عشق به امام و مقتدای خویش داشته و ذره ای از آن همه ارادت را از دست نداده بود.

آیت الله سیدم محمد یثربی کاشانی: بعد از انقلاب هم با توجه به ویژگی هایی که داشت، فوق العاده مورد توجه موحوم امام بود. یادم است در همان آغاز تشکیل شورای نگهبان آیت الله شیخ حسین صانعی خیلی اصرار داشت که ایشان بپذیرد یکی از اعضای شورای نگهبان بشود. اما ایشان به هیچ وجه حاضر نشد هیچ منصب رسمی بپذیرد. ولی روی علاقه و ارادتش کاملا در بیت و دفتر امام بود. تا آخرین لحظات هم ارادتش به ایشان استوار و پابرجا بود. هر نوع خدمت و کاری از عهده اش بر می آمد را انجام می داد. مخصوصا امین مالی مرحوم امام بود.

امیر ابطحی (فرزند معظم له): پدرم واقعا در ایران و جهان اسلام یک شخصیت بی نظیر است. ایشان برای عوام ناشناخته است ولی اکثر خواص ایشان را می شناسند. پدرم از اولین افرادی بود که به نهضت حضرت امام پیوست و تا آخرین لحظه حیات امام خدمت ایشان و مریدانش بود. ایشان یک انسان متقی و پرهیزکار است. من که پسرش هستم در منزلی استیجاری زندگی می کنم و ماشینم پیکان است. ایشان به هیچ وجه نگذاشت ما از موقعیتشان استفاده کنیم چه رسد به سوء استفاده. برای خود و بچه هایش کاری نکرد ولی برای مردم هر کاری از دستش بر می آمد کرد.

همچنین در این شماره می خوانیم:

-شرح چهل حدیث امام خمینی در مقاله ای از کاظم تقوی

-دغدغه های مراجع عظام تقلید در آستانه ی عزاداری های محرم: مداحان حرفی نزنند که از جلال کربلا کم کند

-نظام حوزوی، امتیازات، کاستی ها و چالش ها در در قسمت ۴۲ از سلسله یادداشت های حجت الاسلام والمسلمین علیرضا فیض مشکینی

-گزارشی از تجدید میثاق کارکنان سازمان عقیدتی سیاسی ارتش با آرمان های بنیانگذار انقلاب اسلامی

-محرم در سیره ی امام خمینی در مقاله ای به قلم رضا شفیعی

و مطالب خواندنی دیگر


برای مطالعه این شماره از هفته نامه حریم امام می توانید بر روی لینک دانلود در بالای صفحه کلیک کنید.

انتهای پیام

دیدگاه شما