جایگاه حضرات ائمه معصومین _علیهم السلام _ در دیدگاه امام خمینی(س) از چنان والایی و منزلتی برخوردار است که در بین علمای شیعه و به تبع آن در میان سایر انسانها کم نظیر و بلکه بی نظیر است و به تناسب در مناسبتهای مختلف در بیان و بنان ایشان جلوهگر شده است. آن چه ذیلا آورده میشود، نمونهای است در باره حضرت علی بن الحسین_ علیهما السلام _ حضرت امام سجاد(ع) که به مناسبت 12 محرم سالروز شهادت آن امام همام آورده میشود:
جناب علی بن الحسین از بزرگترین نعمتهایی است که ذات مقدس حق بر بندگان خود به وجودش منت گزارده و آن سرور را از عالم قرب و قدس نازل فرموده برای فهماندن طرق عبودیت به بندگان خود. (آداب الصلوة، ص152)
***
ادعیه و مناجاتهای سید الساجدین و زین العابدین، علیه السلام، را ملاحظه کن و دقت نما ببین در مقام عبودیت چه معامله میکند و چه طور به وظیفه بندگی قیام میکند. با این وصف، وقتی صحیفه اعمال حضرت مولای متقیان امیر مومنان، علیه السلام، را میبیند تأسف میخورد و اظهار عجز میکند!(چهل حدیث، ص364)
***
ابو حمزه ثمالى گفت دیدم حضرت سجّاد، علیه السلام، را که نماز مىخواند، پس عباى آن حضرت افتاد، حضرت راست نفرمود عبا را تا از نماز فارغ شد. پس، از آن بزرگوار سؤال کردم، فرمود: «واى به تو! آیا مىدانى در حضور کى بودم. همانا از بنده قبول نمىشود نمازى مگر آنچه را توجه قلب کرده از آن.» عرض کردم: «فدایت شوم، هلاک شدیم ما!» فرمود: «هرگز، همانا خداوند تمام مىفرماید آن را براى مؤمنین به واسطه نافلهها.» (چهل حدیث، ص 430)
***
فرمود حضرت صادق: هیچکس شبیهتر نبود به او{حضرت علی (ع)} در اولاد گرامش از على بن الحسین (ع) در فقه و لباس. هر آینه وارد شد بر او حضرت باقر، علیه السلام، پسرش. پس دید او را که رسیده است از عبادت به حدى که نرسیده است احدى دیگر: رنگش از بیدارى شب زرد شده، و سوخته شده بود چشمانش از گریه، و مجروح شده بود جبهه مبارکش، و پاره شده بود بینى او از سجود، و ورم کرده بود ساقها و قدمهایش از ایستادن در نماز. و فرمود حضرت باقر، علیه السلام، نتوانستم خوددارى کنم از گریه وقتى که او را بدین حال دیدم، پس گریه کردم براى ترحم به او، و آن حضرت مشغول تفکر بود. پس توجه فرمود به من بعد از لحظهاى از داخل شدن من، و فرمود: «اى فرزند، به من بده بعضى از آن صحیفههایى را که عبادت على بن ابى طالب، علیه السلام، در آن است. پس از آن رها کرد آن را از دست مبارکش با حال انضجار و غصّه و فرمود: «کى قوّت عبادت على بن أبی طالب، علیه السلام، را دارد؟» (چهل حدیث، صص 443-442)
***
در حکایت معروف طاووس است که دید صداى ناله و تضرع و زارى مىآید، تا آنکه صاحب آن ناله خاموش شد و گویى غشوهاى براى او دست داد.
چون به بالین او آمد، دید جناب على بن الحسین، علیهما السلام، است! سر آن بزرگوار را به دامن گرفت و کلماتى مشتمل بر آنکه تو فرزند رسول خدا و جگر گوشه فاطمه زهرایى، و بالاخره بهشت از شماست، عرض کرد. آن سرور فرمود:
«خداوند بهشت را خلق فرموده از براى کسى که عبادت و اطاعت او کند، اگر چه غلام حبشى باشد، و آتش را خلق فرموده براى کسى که معصیت او کند، گرچه اولاد قریش باد.» (یا سیّد قریش باشد). (چهل حدیث، ص572)
***
قدرى تفکر کن در حالات علىّ بن الحسین، و مناجات آن بزرگوار با حضرت حق، و دعاهاى لطیف آن سرور که کیفیت آداب عبودیّت را به بندگان خدا تعلیم مىکند. من نمىگویم مناجات آن بزرگواران براى تعلیم عِباد است، زیرا که این کلام بىمغز باطلى است که صادر شده از جهل به مقام ربوبیّت و معارف اهل البیت؛ خوف و خشیت آنها از همه کس بیشتر بوده و عظمت و جلال حق در قلب آنها از هر کس بیشتر تجلّى نموده؛ ( آداب الصلاة متن، ص151 و 152)
***
شما خیال مىکنید گریههاى ائمه طاهرین و نالههاى حضرت سجاد (ع) براى تعلیم بوده و مىخواستهاند به دیگران بیاموزند؟
آنان با تمام آن معنویات و مقام شامخى که داشتند از خوف خدا مىگریستند؛ و مىدانستند راهى که در پیش دارند پیمودنش چه قدر مشکل و خطرناک است. از مشکلات، سختیها، ناهمواریهاى عبور از صراط، که یک طرف آن دنیا و طرف دیگرش آخرت مىباشد و از میان جهنم مىگذرد، خبر داشتند؛ از عوالم قبر، برزخ، قیامت، و عقبات هولناک آن، آگاه بودند؛ از این روى هیچگاه آرام نداشته همواره از عقوبات شدید آخرت به خدا پناه مىبردند. (جهاد اکبر، ص57)
***
منبرى که حضرت سجاد- سلام اللَّه علیه- رفت و واضح کرد به اینکه قضیه، قضیه مقابله غیر حق با حق نیست؛ یعنى، ما را بد معرفى کردهاند؛ سید الشهدا را مىخواستند معرفى کنند که یک آدمى است که در مقابل حکومت وقت، خلیفه رسول اللَّه ایستاده است. حضرت سجاد این مطلب را در حضور جمع فاش کرد و حضرت زینب هم.(صحیفه امام، ج17، ص54)