وی افزود: در واقع این فلسفههای مضاف فلسفه های کارکردی و درواقع فلسفههای اجرایی هستند اهمیت آنها در همین است.
استاد گروه فلسفه دانشگاه شهید بهشتی در مورد اینکه از میان فلسفههای مضاف کدام یک برای مطالعه در ایران اولویت دارد هم تصریح کرد: در ایران فلسفههای مضاف سابقه مطالعاتی چندانی ندارند. یکی از مشکلات فلسفه اسلامی همین است که در آن فلسفههای عملی یا حکمت عملی مورد توجه واقع نمیشوند. فلسفه سیاست هم به دلیل وجود نظامهای استبدادی که در همان دوران ساسانیان در کشور پایهاش گذاشته شد و بعدا با حمله اعراب و حمله ترکان آسیای میانه این مسائل تکراری پایه اش محکمتر شد در فرهنگ ما شکل نگرفت.
این محقق و پژوهشگر فلسفه یادآورشد: البته فارابی کوششهایی برای فلسفه سیاست کرد و اقداماتی انجام داد و چیزهایی نوشت اما بقیه مسائلش را کسی دنبال نکرد مثل فلسفه طبیعت که ابوریحان پایهگذاری کرد و کسی پی اش را نگرفت. راجع فلسفه اخلاق، ما از یک طرف یک نظام فقهی داشتیم از یک سو نظامهای تصوف یا عرفان. ایها هر کدام به نوعی مدعی اخلاق بودند این است که فلسفه اخلاق در نوشتههای فلسفی ما پا نگرفت. برای نمونه در نوشتههای فلسفی ملاصدرا فلسفه اخلاق جایی ندارد علتش هم این است که زمینه اجتماعی فراهم نبود به دلیل گسترش فقه و تصوف که هردو مدعی یک فلسفه عملی بودند اینچنین بود که فلسفه اخلاق در ایران پا نگرفت.
این مدرس دانشگاه افزود: این چنین است که در فرهنگ ما فلسفههای مضاف پا نگرفت. فلسفه تکنولوژی که از بیخ و بن مورد غفلت واقع شد. ما فلسفه تکنولوژی نداشتیم خود ابن سینا که حکمت را تقسیم کرد به حکمت عملی و حکمت نظری، و حکمت تولیدی را که به اصطلاح ارسطو مبنای فلسفه تکنولوژی جدید بود اصلا در تقسیماتش نیاورد. اینها اصلاً مورد توجه اش نبوده است. این چنین است که فلسفههای مضاف در فرهنگ ما جایگاهی ندارند. در این 40،50 سال اخیر به دلیل آشنایی ما با فلسفههای جدید یک بحثهای بسیار کوچکی شده است و کسانی به این زمینهها پرداختهاند در حوزههای اخلاق، سیاست، و هنر، ولی خیلی کمرنگ و ضعیف. البته قدمهایی هرچند ناچیز در این خصوص برداشته شده است.