جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

همایش تحریرالوسیله امام و پیام­هایش؛

امام خمینی، هنوز قلب تپنده­ ی حوزه­ های علمیه

محمد رجائی نژاد

کد خبر: ۲۴۷۵۵
امام خمینی، هنوز قلب تپنده­ ی حوزه­ های علمیه

به رغم مدعیانی که منع عشق کنند جمال چهره او حجت موجه ماست

به رغم مدعیان چند سال اخیر که گاه با حسن نیّت و گاه با سوء نیت و عقده گشائی نسبت به امام، در صدد بودند که وانمود کنند امام خمینی و آرمانهایش در حوزه های علمیه فراموش و کم فروغ شده، یا اینکه دیگر لزومی به حضور پررنگ ایشان و اندیشه هایش نیست و کم­ کم باید از امام عبور کرد؛ امّا همایش نیم روزه و چند ساعته­ «تحریرالوسیله؛ شروح و تعلیقات آن» در قم، نشان داد که حساب و کتابشان غلط است و نقشه هایشان نقش بر آب!

این همایش نیم روزه، پنج شنبه 5 بهمن به همت مؤسسه تنظیم و نشرآثار امام خمینی\دفتر قم، و با همکاری مرکز فقهی ائمه ی اطهار (ع) در حالی با حضور گسترده ی مراجع عظام و اعضای دفاتر و نمایندگان آنان، نخبگان و صاحب نظران و روحانیت معظم و طلاب معزّز با موفقیت و بدون هیچ حاشیه ای با کمترین هزینه برگزار شد که همزمان و در همان ساعت مراسم افتتاحیه ی هشتمین نمایشگاه کشوری کتاب قم و همایشی دیگر در قم برگزار می شد. با اینکه محور همایش موضوعی تخصصی و حوزوی، یعنی معرفی یکی از آثار ماندگار امام، تحریرالوسیله بود که ده ها تن از مراجع و علما و فضلای فعلی بر آن تعلیقه زده و شرح نوشته اند، ولی حضور چشمگیر و پررنگ مراجع عظام و آیات و فضلای حوزه بیش از انتظار بود.

در حالی که همایش طبق اعلام قبلی از ساعت 9 صبح شروع و 12:30 ظهر پایان پذیرفت. اما چیزی که برگزارکنندگان و متصدیان و حاضران در همایش را به تعجب وا داشت و تحسین همراه با حیرت همگان را در پی داشت؛ استقبال غیر قابل تصور علاقمندان بود. پر شدن و تکمیل ظرفیت 1000 نفره ی سالن در همان لحظات اولیه مراسم، به گونه ای که در ابتدای سخنان اولین سخنران _ آیت الله العظمی جوادی آملی _ متصدیان مراسم مجبور شدند حدود صد صندلی سیّار در بین صندلی های ثابت سالن تعبیه نمایند. با گذشت دقایقی از آغاز، این صندلی ها نیز کفایت نکرد و عده کثیری مجبور شدند ایستاده یا در کف سالن بنشینند و یا با ازدحام در جلوی درب های سالن پیگیر همایش شوند و تعداد شرکت کنندگان به بیش از 1500 نفر می رسید. این حضور گسترده سلسله ی روحانیت و طلاب حوزه علمیه قم و دیگر نخبگان و صاحب نظران و علاقمند به امام، با حضور یاران و شاگردان امام و مراجع عظام قم و یا مسؤولان و نمایندگان دفاتر آنان و علما و فضلای طراز اول حوزه همراه بود. از طرف دیگر، حضور و انسجام آنها زودگذر و آنی نبود، بلکه حضور مستمر چند ساعته، بدون تنفس و پذیرایی میان برنامه که معمول اکثر همایش های علمی است، تا آنجا که هنگام اختتامیه تعداد حاضران به 1300 نفر می رسید.

برای کسانی که دستی در اینگونه همایش ها و نشست ها دارند، به اعتراف خودشان، این استقبال و حضور واقعاً جای تحسین و تقدیر داشت، آن هم همایشی که نه بین المللی بود و نه کشوری. بدون تبلیغات رسانه های ملی و مطبوعات سراسری؛ بدون سیاهی لشکرهای غیبی و زحمت بعضی نهادها و ارگان های متخصص در این فن و...

حال این پرسش پیش می آید که واقعاً چرا؟ چرا اینگونه استقبال شد؟ آیا با توجه به کم لطفی ها و بی مهری های چند سال گذشته به امام و خاندان امام و مؤسسه ی نشرآثار امام و... این حضور معنی و پیام نداشت؟

در پاسخ به پرسش های فوق، هر انسان منصفی خواهد گفت: چرا! پیام داشت؛ پیام های متعدد، هم برای نهادها و ارگان ها و هم برای افراد و اشخاص خاص. اما پیام های همایش از دید نویسنده:

1 ـ اینکه به رغم تلاش عده ای و امید بعضی، امام برای همیشه در حوزه های علمیه زنده است و در قلب مراجع معظم و آیات و فضلا و طلاب حوزه جای دارد و قلب تپنده ی حوزه های علمیه به حساب می آید.

2ـ پیام بعدی برای بعضی نهادها و سازمان ها، افراد و اشخاصی است که خواسته و ناخواسته، آگاهانه و یا ندانسته در راستای اهداف شخصی و جناحی و گروهی خود در سال های اخیر به گونه ای عمل کرده و می کنند تا امام و خاندان امام و وابستگان نسبی و سببی و علاقمندان ایشان را بایکوت خبری کنند و با حیله های مختلف آنان را زیر سؤال برده و مردم و روحانیت و طلاب جوان را نسبت به آنان بدبین نمایند. پس به آنها باید گفت: کار بجایی نخواهید برد؛ «عرض خود می برید و زحمت ما می دارید» روحانیت و طلاب و مردم آگاه تر از آنند که با حیله ها و ترفندهای سیاسی شما به دام بیفتند و یاد و نام امام و خاندان او را از یاد ببرند. خیلی تلاش کنید و هنر به خرج دهید، تنها در روی دیوارهای شهر و بازار و گاه مراسمات رسمی و رسانه ی ملی (صدا و سیما) عکس آن چهره پر فروغ را کوچک یا کم رنگ کنید، و الّا در قلوب مردم و خانه های آنان هنوز این چهره پر فروغ امام است که حرف اول را می زند.

3ـ پیامی هم برای مخالفان و خارج نشینان که گاه از روی عناد و گاه از روی ناچاری آب به آسیاب محفل نشینان داخلی ریخته و تنور آنان را داغ نموده و با اظهار نظرها و نوشته های بی ریشه و مغلطه آمیز خود شمع کم فروغ محفل آنان را روشن می کنند. شما هم هنوز مراجع عظام و مردم و روحانیت و طلاب ما را نشناختید. اگر پای آبرو و حیثیت امام و خاندان او پیش کشیده شود، حضور در مجلس مربوط به او که سهل است، از آبرو و حیثیت خویش نیز خواهند گذشت؛ همانند حضور گسترده در اعتراض به مقاله ی توهین آمیز 17 دی سال 56 روزنامه اطلاعات رژیم پهلوی که جرقه ی انقلاب اسلامی شد.

4ـ مراجع معظم و روحانیت و طلاب جوان و تمام اقشار آگاه مردم، هنوز خاندان و نهادهای وابسته به امام را معرف اندیشه و چهره ی الهی او می دانند، نه شاخص های کلیشه ای و یک طرفه و هدف دار بعضی سازمان ها و ارگان ها را. لذا با حضور گسترده و چشمگیر خود در این همایش، به این پیام معنی دادند.

5ـ و دیگر اینکه به زعم بعضی افکار مفسده دار، امام به تاریخ نپیوسته، عبور از امام نتوان کرد، نام و یاد او در قلوب نسل جوان فعلی از هر گروه و قشری، چه حوزوی و چه دانشگاهی جای دارد. و امام برای همه ی نسل هاست.

6ـ پیام آخر برای خاندان و یادگاران امام و حافظان رسمی آثار اوست. اینکه؛ وظیفه ی شما سنگین است و حساس. همه، به ویژه حوزویان از شما انتظاراتی دارند؛ و آن نیست جز حفظ و نشر اندیشه های ناب امام، معرفی و نشان دادن شاخص های اصیل راه و روش امام و... البته این کارها هزینه دارد، سختی دارد؛ گاه باید از حیثیت و آبرو هم گذشت، پس نباید هراسید که خود حضرت امام فرموده:

«اگر این راه را براى خدا مى‌روید،اگر این طریق را براى خدا طى مى‌کنید، افسرده نباشیداز اینکه به شما اعتنا نمى شود؛ خداوند به شما عنایت دارد. کوشش کنید که راه براى خدا باشد، کوشش کنید که چشمتان را از مخلوق، از ما سواى خدا ببندید.» (صحیفه امام، ج9، ص 28)

البته باید حواس‌ها جمع باشد و تصمیمات دقیق و خدائی و در راستای رضایت روح امام، نه برای اهداف شخصی و اغراض سیاسی که باز امام می فرماید:

«تمام خوفها و ترسهایى که انسان دارد از دشمن، براى این است که خودش را مى بیند. چنانچه دید که خدا هست در کار، براى خدا دارد کار مى کند نمى ترسد، براى اینکه، مقدرات دست اوست. گمان نکنید که شما خودتان مى توانید یک کارى انجام بدهید... هر چى هست از اوست، از خداست.» (صحیفه امام، ج18، ص312)

انتهای پیام

دیدگاه شما