جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

مسیحای موحدان

سید محمود صادقی

کد خبر: ۲۴۱۶۲
مسیحای موحدان

1. پیامبران گرچه در بعد زمان و مکان و نیز لوازم مادی رسالت، هر یک جدا از یک دگر می زیسته اند، لیکن حقیقتی به هم پیوسته اند که به ظاهر در مظاهر گونه گون ظهور می کنند؛ در حقیقت خالق جهان آن ذوات مقدس را حلقه های به هم پیوسته یک واقعیت آفرید که از یک مبدأ می آغازند و به یک مرجع (که همان مبدأ است) منتهی می شوند: «لَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ» (قصص51).

این پیوستگی مداوم و متواتر «ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتَرا» (مومنون44)، سیره و سنتی مشترک را برای همه پیامبران موجب شده است که اگرچه - چنان که گذشت - در گستره زمان و در محدوده مکان، جلوه های مختلفی را در لوازم رسالت نمایان می سازد؛ لیکن در اصول اساسی خود، تجلی اتصال به مبدأ آفرینش است: «کَلِمَةً طَیِّبَةً کَشَجَرَةٍ طَیِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فىِ السَّمَا». (ابراهیم24).

2. پیامبران برگزیدگان حق از میان مردمان و والاترین و برترین چهره های انسانی اند که در اثر تنزّه از طغیان و تبری از شرک، به مقام رفیع رسالت بار یافته اند؛ پیامبران مصطفای حق و صفوه انسان هایند که منزه از باطل و مبرّا از جهل امانت الهی را مصون از خطا به مردمان می رسانند: «إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى ءَادَمَ وَ نُوحًا وَ ءَالَ إِبْرَاهِیمَ وَ ءَالَ عِمْرَانَ عَلىَ الْعَالَمِین»(آل عمران33).

برگزیدگان خاص الهی که علم رسالت را در گستره جغرافیایی زمین بر افراشته اند، اگرچه در درجه و رتبه با هم یکسان نیستند: «تِلْکَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلىَ‏ بَعْض» (بقره253)، لیکن جملگی مردمان را به مبدأ، معاد و وحی فرامی خوانند و همین دعوت مشترک موجب می شود که در نگاه قرآن تکذیب یک پیامبر، به منزله انکار تمامی پیامبران تلقی شود: «وَ لَقَدْ کَذَّبَ أَصحابُ الحِجْرِ الْمُرْسَلِین» (حجر80)، زیرا اینان روحی واحد در ابدان و اجسامی متعدد اند و اگرچه در زمین های مختلف با زبان های مردم هم عصر خود سخن می گویند، ولی در اصل رسالت و محتوای دعوت یگانه اند: «لَا نُفَرِّقُ بَینَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ» (بقره 136).

3. پیامبران جملگی منادی اعتقاد به مبدأ یکتا و رب یگانه و معبود واحد بوده اند: «وَ مَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِى إِلَیْهِ أَنَّهُ لَا إِله إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُون» (انبیا 25). توحید ناب و کلمه «لا اله الا الله»، بهترین و برترین ره آورد پیام آوران الهی برای موحدان و یکتا پرستان عالم است، چنان که پیامبر اکرم فرمود: «مَا قُلْتُ وَ لَا قَالَ الْقَائِلُونَ قَبْلِی مِثْلَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» (توحید صدوق، ص18).

در حقیقت پیامبران با دعوت مردم به توحید، ایشان را به نور دانایی رهنمون می شوند و حضور در مرحله نور، علو، تعالی، رفعت و صعود به مراتب بلند بندگی خدا و رهایی از قیود دنیوی را در پی خواهد داشت.

4. اصطفا، انتخاب و گزینش الهی ویژگی خاصی است که تنها در محدوده علم نا محدود الهی تعریف می شود که «اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ»؛ لیکن برخی پیامبران الهی از این ویژگی بهره مند بوده اند که خدای متعال خود (به واسطه فرشتگان) بر ایشان نام نهد و کلمه خود را بر زبان ایشان جاری سازد: «إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ بِکلَِمَةٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسىَ ابْنُ مَرْیَمَ» (آل عمران45) و روشن است که نامی که با وحی تعیین شود، خصوصیتی خاص می یابد، گرچه حضرت مسیح از این فیض مضاعف بهره مند بوده که اصل هستی او نیز با روح الهی شکل بگیرد: «فَأَرْسَلْنَا إِلَیْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِیًّا» (مریم 17).

حضرت مسیح علیه السلام را باید مظهر بسیاری از نامهای مبارک الهی نامید؛ به اذن خدا پرنده می‌آفرید، چون مظهر نام مبارک خالق بود و چون مظهریت اسم مبارک شافی داشت، ابرص و اکمه را به اذن خدا شفا می داد و چون مظهر اسم محیی بود، مردگان را به اذن خدا زنده می کرد و ....؛ لیکن هیچ یک از این کمالات وجودی استکبار و استنکاف از عبودیت حق را در وی موجب نشد: «لَّن یَسْتَنکِفَ الْمَسِیحُ أَن یَکُونَ عَبْدًا لِّلَّهِ»(نساء 172).

مسیح حق، افزون بر آنچه گذشت این توفیق را در میان همه پیامبران یافت که در مهد، قدرت تکلم بیابد و البته در نخستین کلماتی که (به اذن خدا) بر زبان جاری می ساخت، دو اصل مهم و اساسی توحید و نبوت را فریاد کند: «قَالَ إِنىّ‏ عَبْدُ اللَّهِ ءَاتانی الْکِتَابَ وَ جَعَلَنىِ نَبِیًّا» (مریم 30).

سلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیا.

انتهای پیام

دیدگاه شما