جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

به مناسبت روز حقوق بشر اسلامی و کرامت انسانی

امام خمینی: اعلامیه حقوق بشر همه ‏اش خوب، به نفع بشر است، در مقام عمل، یکى ‏اش عمل نمى ‏شود

کد خبر: ۲۲۷۳۸
امام خمینی: اعلامیه حقوق بشر همه ‏اش خوب، به نفع بشر است، در مقام عمل، یکى ‏اش عمل نمى ‏شود

پایمال کنندگان حقوق بشر

ما همه بدبختیهایى که داشتیم و داریم- و بعد هم داریم- از این سران کشورهایى است که این اعلامیه حقوق بشر را امضا کرده‏اند. اعلامیه حقوق بشر را اینهایى امضا کرده‏اند که سلب آزادى بشر را در همه دوره‏هایى که کفیل بودند و دستشان به یک چیزى رسیده است کرده‏اند. سر لوحه اعلامیه آزادى حقوق بشر- سرلوحه‏اش- آزادى افراد است. هر فردى از افراد بشر آزاد است، باید آزاد باشد. همه باید در مقابل قانون على السواء باشند. همه باید آزاد باشند در محلشان؛ در سکنى‏ آزاد باشند، در شغلشان آزاد باشند، در مشى شان باید آزاد باشند. این اعلامیه حقوق بشر است که سرلوحه‏اش این مطلب است. از اولْ مسلمین بلکه همه بشر، از اول گرفتار اینهایى بوده‏اند که امضا کردند و تصویب کردند این اعلامیه حقوق بشر را. امریکا یکى از آنهاست که تصویب کردند این را و امضا کردند این مطلب را که حقوق بشر باید محفوظ بماند. و یکى از حقوق بشر آزادى است. همین امریکایى که اعلامیه حقوق بشر را- به اصطلاح- امضا کرده است، شما ببینید چه جنایاتى بر این بشر واقع کرده است. در همین چند سالى که ماها یادمان است، و یک قدر زیادترش را من و یک قدر کمترش را به حَسَب جوانى‏اى که دارید شما مشاهده کردید، چه گرفتاریهایى از براى بشر هست به دست امریکا که یکى از اشخاصى است که، یکى از دولتهایى است که قضیه حقوق بشر را امضا کرده‏اند. در هر مرکزى از مراکز مسلمین و غیر مسلمینْ یک مأمورى نصب کرده‏اند که سلب آزادى از همه آن اشخاصى که در آن محیط هستند کرده‏اند. اینها مى‏گویند آزادند بشر! براى تخدیر توده‏ها، که حالا دیگر نمى‏شود تخدیرش کرد. قضیه این چیزهایى که مى‏گذرانند، که یکى‏اش هم همین اعلامیه حقوق بشر است، این براى اغفال است نه اینکه یک واقعیتى دارد. یک چیز خیلى خوش نماى با زَرْق و برقى را مى‏نویسند، سى ماده مى‏نویسند که همه‏اش موادى است که خوب به نفع بشر است، و یکى‏اش را عمل نمى‏کنند! در مقام عمل، یکى‏اش عمل نمى‏شود. این اغفال است؛ افیون است این براى توده‏ها، براى مردم‏.(.......حیفه امام، ج‏3، ص: 332)

الزام شرعى و عقلى‏

و من خودم را ملزم مى‏دانم، یعنى ملزم شرعى مى‏دانم، عقلى مى‏دانم، که در یکوقتى که مردم ایران قیام کرده‏اند و دارند کشته مى‏دهند، جوانهایشان را گرفته‏اند، از آنها یک دسته‏اى را کشته‏اند، یک دسته‏اى را حبس کرده‏اند، عده‏اى از علماى ما الآن در حبس هستند، عده زیادشان در تبعید هستند، و مردم همه از بچه کوچک تا پیرمرد ایستاده‏اند الآن در مقابل دستگاه شاه و همه با یک صدا مى‏گویند ما شاه را نمى‏خواهیم، همه مسئول مى‏شویم براى این ملت. و این ملت- هر ملتى- حق دارد خودش تعیین کند سرنوشت خودش را. این از حقوق بشر است که در اعلامیه حقوق بشر هم هست. هر کسى، هر ملتى خودش باید تعیین سرنوشت خودش را بکند، دیگران نباید بکنند. این ملت ما هم الآن همه ایستاده‏اند و مى‏خواهند سرنوشت خودشان را تعیین کنند. (صحیفه امام، ج‏3، ص: 503)

تهدیدهاى بین المللى‏

نه، ما نمى‏گذاریم تو پشتیبانى بکنى. ملت دیگر گول این حرفها را نمى‏خورد. حالا هم این حرفهایى که اینها مى‏زنند، خیال نکنید که حالا اگر این ملت ایستاد و پشت سر هم ایستاد و رد کرد این حرفها را، آنها لشکر بیاورند از آن طرف. نخیر، اینها حرف، شعر است! اصلًا دنیا دیگر این را قبول نمى‏کند از کسى، که یک ملتى [وقتى‏] حرف صحیح دارد مى‏زند، حرف حق دارد مى‏زند، مى‏گوید که ما نمى‏خواهیم منافعمان را شما ببرید، ما نمى‏خواهیم ذخایر ما را شما ببرید، ما مى‏خواهیم خودمان در این مملکتمان مستقل باشیم، ما مى‏خواهیم آزاد باشیم. شما خودتان در اعلامیه حقوق بشر این حرفها را زده‏اید، ما مى‏خواهیم همین مطابق اعلامیه حقوق بشر عمل بکنیم. ما مى‏خواهیم آزاد باشیم؛ ما در مملکتمان استقلال مى‏خواهیم، آزادى مى‏خواهیم. بچه‏هاى ما هم دارند داد مى‏زنند این معنى را؛ پیرمردهایمان دارند همین معنا را مى‏گویند؛ نمى‏شود با یک همچو ملتى با سرنیزه [مقابله‏] کرد. نه حکومت نظامى جلوى این ملت را دیگر مى‏تواند بگیرد و نه، عرض مى‏کنم حکومت غیر نظامى؛ اصلًا نمى‏شود. نه کارتر مى‏تواند بگیرد، نه، عرض مى‏کنم که کرملین‏نشینها مى‏توانند این کار را بکنند؛ نمى‏شود این معنى. اینها همین طور مى‏گویند؛ براى اینکه با گفتن مى‏خواهند شما را از دم، در کنند «1» و الّا عمل نمى‏کنند که بیایند هجوم بیاورند. اینها هر کدام منافعى دارند؛ منافع بین المللى و این چیزها را دارند؛ که نه او جرأت مى‏کند از ترس این، یک قدم جلو بیاید و نه این جرأت مى‏کند از ترس او یک قدم جلو بیاید. (صحیفه امام، ج‏4، ص: 224)

این قضیه اعلامیه حقوق بشر و این حرفها، این براى این است که دولتهاى ضعیف را اینها با موجّه کردن کار خودشان ببلعند. گمان نشود که اعلامیه حقوق بشر یک واقعیتى دارد و این حقوق بشر را این قدرتهاى بزرگ اصلًا احترام برایش قائل هستند! ما از اعمالشان این معنا را مى‏توانیم بفهمیم که آیا اینهایى که اعلامیه حقوق بشر را امضا کردند و طرفدارى کردند، اینها خودشان تا چه اندازه عمل کردند به این حقوق بشر؟ شما در ایران که هستید و ما در ایران که هستیم مى‏بینیم که اعلامیه حقوق بشر را امریکا، انگلستان، روسیه- اینها- امضا کردند، ایران هم امضا کرده؛ تا چه حد در ایران اینهایى که‏ اعلام کردند حقوق بشر را و اعلامیه دادند براى حقوق بشر، تا چه حد ایران را در این حقوق اولیه بشر مراعات کردند؟ آزادى بیان، آزادى انتخابات، آزادى مطبوعات، آزادى رادیو- تلویزیون، تبلیغات، این از حقوق بشر و از ابتدایى ترین حقوق بشر است. امریکا نمى‏داند که ما نه یک تبلیغات آزاد داریم نه یک مطبوعات آزاد داریم؟! الآن تمام مطبوعات ایران تعطیل است از باب اینکه دوباره حکومت نظامى آمد و همه را سانسور کرد و عده زیادى را گرفت، عده زیادى از اشخاص مختلف؛ تا حالا ششصد نفر مى‏گویند از سرشناسها را گرفته‏اند.

امریکا نمى‏داند که در ایران، مطبوعات ایران هیچ وقت آزاد نبوده؟ آزاد به معناى حقیقى؟ این چند روزى که یک آزادى جزئى صورى دادند، در هیچ یک از مطبوعات ایران حق اینکه یک کلمه راجع به خود شاه- که سرکرده دزدهاست- یک کلمه بنویسند، هیچ همچو چیزى نبود؛ در همه مطبوعات ایران. شما این روزنامه اطلاعات، این روزنامه کیهان، روزنامه‏هاى دیگر، در هیچ یک از مطبوعات ایران شما نمى‏بینید که یک کلمه راجع به شاه نوشته شده باشد. هر چه هست هى دولت و- عرض مى‏کنم که- مأمورین؛ و همه تقصیرها را گردن مأمورها مى‏گذارند و گردن دولتها مى‏گذارند و گردن- مثلًا- نظامیها مى‏گذارند اینها؛ حال اینکه آن جانى اصیل عبارت از شخص شاه است.

ادعاى حقوق بشر کارتر و طرفدارى او از دولت نظامى‏

اگر مطبوعات آزاد باشد باید بگویند به اینکه چه کسى این جنایتها را دارد مى‏کند؛ و با امرِ کى این جنایتها دارد واقع مى‏شود. الآن بیش از پانزده سال است که دائماً مشغول این جنایات هستند؛ و ما در مدتِ، در طولِ مدت مشروطه- الّا خیلى نادر- یک انتخابات ملى نداشتیم. در زمان حکومت رضا شاه و این شاه هیچ وقت حکومت آزاد و یک مجلس آزاد ما نداشتیم؛ همه‏اش مجالسى بوده است که با سرنیزه درست شده. مردم از حقوق اولیه شان این است که راجع به وکالتى که مى‏خواهند در مجلس اشخاص را بفرستند، آزاد باشند که یک کسى را در مجلس بفرستند که سرنوشت یک مملکتى را مى‏خواهند اینها تعیین کنند، مى‏خواهند تمام امور مملکت تحت نظر اینها اداره بشود. اگر یک مجلسى صحیح باشد، یک ملت مرتب و صحیح خواهد شد؛ اگر یک مجلس قلابى باشد، یک مملکت را به باد خواهد داد؛ چنانکه دادند. امریکا این مطلب را نمى‏داند؟ شوروى این مطلب را نمى‏داند؟ انگلستان این مطلب را نمى‏داند که در ایران نه وکالتش، نه- عرض مى‏کنم که- مطبوعاتش، نه هیچ چیزى آزاد نیست و همه تحت سانسور و کنترلِ- عرض مى‏کنم که- سرنیزه. با سرنیزه درست مى‏شود؟ مجلسها همه با سرنیزه درست مى‏شود و به زور خود شاه درست مى‏شود، اینها را اطلاع ندارد امریکا؟! یا اطلاع دارند، مى‏دانند چه مى‏گذرد الآن در ایران. اینها خوب، در ایران سفیر دارند، اطلاعات دارند، مأمورین دارند، در قبضه آنهاست مملکت. مى‏دانند چه دارد مى‏گذرد؛ مى‏داند که ملت ما چه مى‏خواهد لکن نمى‏دانند که اگر چنانچه ملت غلبه پیدا بکند، این تعدیات اینها، این تجاوزهایى که اینها بر حقوق این ملت کردند، ممکن است قطع بشود. اینکه داد از حقوق بشر یکوقتى مى‏زنند، و حالا هم وقتى که طرفدارى از حکومت نظامى و دولت نظامى مى‏کنند و مى‏بینند که این خلاف آن پشتیبانى از حقوق بشر است، حکومت نظامى همه آزادیها را از ملت سلب مى‏کند و مع ذلک ایشان و دولت امریکا او را تأیید و پشتیبانى کرده، حالا عذر مى‏خواهند به اینکه نه، ملت ایران نمى‏گذارد که این شاه آزادى بدهد! این بیچاره دارد زحمت مى‏کشد که مردم را آزاد کند، دارد زحمت مى‏کشد که مملکت را آباد کند، و این ملت است که نمى‏خواهند آزاد باشند و نمى‏خواهند مملکتشان آباد باشد، اینها رشد ندارند، اینها یک دسته وحشى هستند! اینها رشد ندارند که ادراک این معنى را بکنند که آزادى خوب است! چون آزادى مى‏خواهد بدهد این بى‏نظمیها پیش آمده و ما مى‏خواهیم که- و ما که پشتیبانى مى‏کنیم براى این است که یک نظمى در ایران پیدا بشود که شاه با دلِ راحت، آزادى‏اى که مى‏خواهد مرحمت بفرماید، مرحمت بفرماید؛ نمى‏گذارند مردم! کارتر نمى‏فهمد چه مى‏گوید، سخنگوى کاخ سفید نمى‏فهمد این حرفها را مى‏زند، بى‏اطلاع از مسائل است و این طور حرف مى‏زند یا از روى اطلاع و بینش و التفات است که دارد این حرف را مى‏زند؟! اعلامیه حقوق بشر یک آلتى است براى چاپیدن مردم با وجه موجّه که یک چیزى درست بکنند. اینها همه‏ صورت‏سازى است.

اعلامیه حقوق بشر هم مثل اعطاى آزادى شاه است به مردم! فضاى باز سیاسى و آزاد است! مسأله حرف است. اصلًا در دنیا این حرفها از اشخاصى است که یک مبادى ندارد اعتقاداتشان، بى‏مبدأ است؛ یعنى جز مبدأ مادى فکرى ندارد تمام این حرفها، همه‏اش بى‏ربط است.

حفظ حقوق بشر

حکومتى مى‏تواند ادعا بکند که حقوق بشر را حفظ مى‏کند که دولتش مبتنى بر یک عقاید الهى دینى باشد؛ و خودش را مسئولْ پیش یک قدرت بزرگ بداند. آن اشخاصى که خودشان را مسئول نمى‏دانند پیش یک قدرتى، قائل نیستند. به یک قدرت بزرگى توجه ندارند، به یک قدرت عظیمى، به یک مسئولیت واقعى. اینها هر چه ادعا بکنند که ما بشر دوست هستیم و ما مى‏خواهیم حقوق بشر حفظ بشود و ما مى‏خواهیم، ادعاست؛ هیچ واقعیت ندارد. تا آن نقطه اصلى که نقطه اتکاست، خدا نباشد و خوف از او نباشد و خوف از مسئولیت روز جزا نباشد، این بشر هرج و مرج مى‏کند، به تباهى مى‏کشد. طبع انسان این است که از همین کارهاى خلاف بکند؛ طبعى است. اگر سر خود باشد متعدى است؛ آنى که انسان را به راه مى‏آورد و کنترل مى‏کند و راهش را معین مى‏کند، آن دیانت است که مى‏تواند کنترل کند. آن اعتقاد به یک مبدأ و یک معاد است که مى‏تواند انسان را بازدارد از اینکه در خلوت هم که هیچ کس نباشد خلاف نکند. این همه حرفها که شرافت یک شخصى اقتضاى کذا مى‏کند، انساندوستى یک شخصى اقتضاى کذا مى‏کند، اینها حرفهایى است که ما باورمان نمى‏آید که این انساندوستها و این شرافتمندها یک همچو مردمى باشند. همین انساندوستها هستند که مى‏آید در ایران با آن کشته جمعه سیاه. این انساندوستى که یک میلیارد جمعیت زیردستش است و مى‏گوید من انساندوستم و کمونیستم و کذا، مى‏آید ایران از روى این کشته‏هاى ما با هلیکوپتر رد مى‏شود و دست شاه را فشار مى‏دهد و به او تبریک مى‏گوید! این انساندوستها اینهایند! این کسى که اعلامیه حقوق بشر را امضا کرده و از کسانى است که بنیانگذار این طور مسائل است، این انگلستان است و این امریکا و این شوروى- این ابرقدرتها اینها نمى‏دانند که در ایران حالا چه مى‏گذرد؟ این بشر دوستها نمى‏دانند که این سى میلیون بشر الآن در ایران چه حالى دارند؟ نمى‏فهمند؟ نه؟ اطلاع ندارند از واقع؟ واقع مسأله این است که شاه مى‏خواهد اعطاى آزادى بکند و مردم تخلف مى‏کنند؟! این مسأله این طورى است؟ شماها این طور فهمیدید؟ یا کارتر یک مسئله‏اى را فهمیده است ماوراى این عالَم! این مسأله آمده پیش کارتر! نه، شیطان به او تعلیم کرده است که باید این طور بگویى، این تعلیم ابلیس است. اینها مظاهر ابلیسند، طاغوتند اینها.

حقوق بشر و اصلاح بشر تنها با دین باورى‏

تا یک نقطه اتکاى معنوى نباشد، بشر اصلاح شدنى نیست. اصلاح بشر، حفظ حقوق بشر نمى‏شود الّا اینکه نقطه اتکایش یک مبدأ معنوى باشد. و باز مى‏بینیم که حکومتهایى که سر کار مى‏آیند، آن حکومتى که سر کار آمده و نقطه اتکایش خداست چه جور رفتار کرده با بشر، و آن حکومتى که نقطه اتکایش خدا نیست و کارى به این حرفها ندارد چه جور معامله کرده با بشر. آن را مى‏بینیم که در عین حالى که حکومت بر این همه ممالک دارد، شبها درِ خانه‏ها خودش پا مى‏شود مى‏رود مى‏گردد و ضُعَفا را بررسى و رسیدگى مى‏کند و مى‏گوید در یک قولش- سلام اللَّه علیه- در قولش مى‏فرماید که اینکه من مى‏ترسم که در آن طرف مملکت، در نمى‏دانم یمامه، کجا، یک کسى گرسنه باشد. از این جهت خودش را گرسنه مى‏دارد که مبادا خودش سیرتر باشد از این گرسنه‏ها. این اتکاى به مبدأ غیبى است که این کار را مى‏کند و الّا آن هم یک بشرى است مثل همه. اتکاى به یک مبدأ غیبى است که وادار مى‏کند یک بشرى را بر اینکه بگوید و این طور باشد که اگر که لشکرهاى کذا آمدند، معاویه یا کى آمده است، و یک خلخالى را از پاى یک ذِمیّه، از پاى یک زن یهودى یا زن نصرانى ربوده، مى‏فرماید اگر کسى بمیرد براى این قضیه، در تأسف این قضیه، حق دارد این. آن رعیت را مى‏خواهد. این آدمى است‏ بشر دوست براى اینکه نقطه اتکا دارد. اتکایش به یک عالَمى است ماوراى این عالَم. همه‏اش خورد و خوراک نیست، همه‏اش زندگى حیوانى نیست، یک مطلب دیگرى در کار است. آنهایى که این مبدأ را، این مبادىِ معنوى را به آن اتکا دارند، به آنها مى‏شود اتکا کرد. مى‏شود انسانْ مقدراتش را بدهد به آنها که آنها عمل کنند. وکیل کند آنها را. وزیر کند آنها را.- عرض مى‏کنم که- رئیس جمهور کند آنها را. فریاد ما این است که ما یک همچو کارى مى‏خواهیم بکنیم. (صحیفه امام، ج‏4، ص:404- 400)

بگویید به مردم اینجا که مردم ایران که قیام کرده‏اند براى یک مطلب واضحى است که همه بشر قبولش دارد که آزاد باید باشد؛ نباید هى در حبسش کنند، نباید جلویش بگیرند که حرف نزن! بیخ گلویش را فشار بدهند که نباید یک کلمه حرف بزنى! قلمش را بشکنند که نباید بنویسى! قلمها را اینها شکستند؛ قدمها را شکستند در این پنجاه سال. حبسها پر بود از اشخاصى که آزادى مى‏خواستند در این پنجاه سال. حالا قیام کرده‏اند و حقوق واضح ملى خودشان را، آنکه از حقوق بشر است و از اولین حقوق بشر است: آزادى، استقلال، حکومت عدل، این را مى‏خواهند مردم. این تبلیغاتى که، از قرارى که مى‏گویند در هر سال صد میلیون دلار ایشان خرج تبلیغات خودش مى‏کند که بگویند چشم و ابرویش کذا و- نمى‏دانم- قد و قامتش چه! و مخالفین‏شان را به هر چه مى‏خواهند نسبت بدهند اینها- اینها را شما فَشَلْ کنید. بگویید به اشخاصى که با آنها ملاقات مى‏کنید که مسأله این نیست. این آدم مال ملت را برمى‏دارد بر ضد ملت خرج مى‏کند؛ اموال ملت را به ضد مصالح ملت دارد خرج مى‏کند. (صحیفه امام، ج‏5، ص: 202)

آیا امریکا واقعاً مدافع حقوق بشر است؟ یا این شعارى است که براى انتخاب شدن براى رئیس جمهورى امریکا مطرح کرده است؟ و یا شعارى است علیه چند زندانى شوروى؟ آیا او مدافع حقوق بشر است و حال آنکه در ایران شاه دست نشانده خائن او حمام خون به راه انداخته است و او شاه را پشتیبانى مى‏کند. آیا کشتار بى‏حد و حصر شاه را در سراسر ایران نمى‏بیند و نمى‏داند؟ لا بد آقاى کارتر پشتیبانى از این جنایتکاران تاریخ را که روى جلادان تاریخ را سفید کرده است، دفاع از حقوق بشر مى‏داند. کارتر چندى پیش گفت که منافع امریکا بر حقوق بشر مقدم است. ما که مى‏گوییم این خونریزیها نباشد و شاه برود تا مردم سرنوشت خویش را به دست بگیرند، حمام خون درست کرده‏ایم؟ قضاوت آن با مردم جهان است. آیا وقت آن نرسیده است تا کارتر دست از حمایت شاه بکشد و بیش‏ از این دستش را به خون مردم بیگناه و بى‏پناه ایران آلوده نسازد؟ من هیچ گونه رابطه‏اى با آقاى کارتر ندارم و اصولًا با هیچ رئیس جمهور و یا رئیس دولتى رابطه ندارم. من از مردم امریکا مى‏خواهم که هر چه زودتر به نفع مردم مظلوم ایران اقدام کنند و از آقاى کارتر و دولت امریکا بخواهند تا از شاه پشتیبانى نکنند و افکار عمومى جهان را علیه مردم امریکا نشورانند. پشتیبانى دولت امریکا از رژیم شاه بالمآل به مصلحت مردم امریکا نخواهد بود. (صحیفه امام، ج‏5، ص: 298)

جمهورى اسلامى و حفظ حقوق اقشار و اقلیتها

و من به همه اقشار ملت- به تمام- عرض مى‏کنم که در اسلام هیچ امتیازى بین اشخاص غنى و غیر غنى، اشخاص سفید و سیاه، اشخاص [و] گروههاى مختلف، سنّى و شیعه، عرب و عجم، و ترک و غیر ترک- به هیچ وجه- امتیازى ندارند. قرآن کریم امتیاز را به عدالت و به تقوا دانسته است. «1» کسى که تقوا دارد امتیاز دارد، کسى که روحیات خوب دارد امتیاز دارد؛ اما امتیاز به مادیات نیست، امتیاز به داراییها نیست. باید این امتیازات از بین برود؛ و همه مردم على السّواء هستند با هم و حقوق تمام اقشار به آنها داده‏ مى‏شود. و همه در حقوق مساوى هستند. اقلیتهاى مذهبى حقوقشان رعایت مى‏شود؛ اسلام به آنها، براى آنها احترام قائل هست. براى همه اقشار احترام قائل است. کردها و سایر چیزها- سایر دستجاتى که هستند و زبانهاى مختلف دارند، اینها همه برادرهاى ما هستند و ما با آنها هستیم و آنها با ما هستند؛ و همه اهل یک ملت و اهل یک مذهب هستیم و من امیدوارم که در بعضِ جاهاى مختلفى که در ایران، بعضِ عناصر مفسده جو رفتند و آنجا تبلیغات سوء مى‏کنند و مردم بیچاره را وادار مى‏کنند به اینکه شلوغ کنند و برادرکشى کنند، خود مردم بیدار بشوند و نگذارند این خائنین این کارها را آنجا بکنند. ما همه برادر هستیم؛ ما با اهل سنت برادر هستیم و ما نباید- بعضى‏مان بر بعضْ آقایى کنیم؛ نباید حقوق بعضیها را ملاحظه نکنیم. ما در حقوق على السّواء هستیم و قانون هم- که ان شاء اللَّه بعد به تصویب ملت مى‏خواهد برسد- در قانون هم همه اقشار حقوقشان ملاحظه شده است و اقلیتهاى مذهبى، نسوان، دیگر اقشار- همه- حقوقشان ملاحظه شده است و هیچ فرقى ما بین گروه و گروهى در اسلام نیست؛ فقط به تقوا و به اتقاء عن اللَّه تعالى فرق است. (صحیفه امام، ج‏6، ص: 462)

دمکراسى غربى، دمکراسى اسلامى‏

ما باک نداریم که در غرب به ما صحبتى بکنند، و کسانى که ادعا مى‏کنند که ما حقوق بشر را مراعات مى‏کنیم به ما اشکال بکنند. ما باید روى میزان عدل رفتار کنیم. ما بعد خواهیم فهماند به آنها که معنى دمکراسى چیست. دمکراسى غربى‏اش فاسد است، شرقى‏اش هم فاسد است؛ «دمکراسى اسلامى» صحیح است و ما بعدها اگر توفیق پیدا کنیم به شرق و غرب اثبات مى‏کنیم که این دمکراسى که ما داریم، این دمکراسى است نه آنکه شما دارید و طرفدار سرمایه‏دارهاى بزرگ هستید و نه اینکه آنها دارند و طرفدارهاى ابرقدرت هستند و همه مردم را در اختناق عظیم گذاشتند.

معیار برترى در جامعه اسلامى‏

اختناق در اسلام نیست؛ آزادى است در اسلام براى همه طبقات: براى زن، براى مرد، براى سفید، براى سیاه، براى همه. مردم از این به بعد باید از خودشان بترسند نه از حکومت؛ از خودشان بترسند که نبادا خلاف بکنند. حکومت عدل [از] خلافها جلوگیرى مى‏کند، جزا مى‏دهد. ما از خودمان باید بترسیم که خلاف نکنیم و الّا حکومت اسلام خلاف نخواهد کرد. دیگر قضیه سازمان امنیت در کار نیست، زجرهاى سازمان امنیت دیگر در کار نیست؛ دیگر نمى‏توانند پاسبانها به ما زور بگویند و به ملت ما زور بگویند. دیگر نمى‏تواند دولت به ملت زور بگوید؛ دولت در حکومت اسلامى در خدمت ملت است، باید خدمتگزار ملت باشد. و ملت چنانچه نخست وزیر هم یک وقت ظلم کرد، در دادگاهها از او شکایت مى‏کند و دادگاهها او را در دادگاه مى‏برند؛ و جرم او اگر ثابت شد، به سزاى اعمالش مى‏رسد. این دیگر آن طور نیست که در اسلام بین نخست وزیر و بین غیر نخست وزیر فرق داشته باشد. خلیفه مسلمین در صدر اسلام با یهودى- با اهل ذمه‏اى- که با هم یک مخالفتى داشتند در محضر قاضى حاضر شد و قاضى حکم بر خلاف او کرد و سر به اطاعت گذاشت. «1» اسلام این طور است؛ اسلام طورى نیست که براى طبقه بالا یک بالایى قائل باشد، و لو براى طبقه دانشمندان؛ البته [براى‏] متقى مرتبه بالاتر هست براى اینکه مرتبه انسانیت ایشان بالاتر است. اسلام به انسانیت انسان ارج مى‏گذارد؛ انسانیت انسان به علم و تقواست، به دانشمندى و تقواست. کسى که علم و تقوا دارد، این به دیگران مقدم است؛ و کسى هر چه هم دارایى داشته باشد ولى علم و تقوا نداشته باشد، ابداً در اسلام ارجى ندارد.(صحیفه امام، ج‏6، ص: 464)

مدعیان حقوق بشر در خدمت ابرقدرتها

اینهایى که مدعى حقوق بشر هستند و حالا براى امثال هویدا سینه زنى مى‏کنند و اظهار تأسف و تأثر مى‏کنند، «3» اینها آیا طرفدار حقوق بشرند یا طرفدار مملکتها و حکومتهاى ابرقدرتند؟

اگر اینها طرفدار حقوق بشرند چه شد که در مدت پنجاه سال این بشر در اینجا زیر شکنجه بود، [در معرض‏] اعدام بود، این بشرى را که در اینجا با تاوه سرخ مى‏کردند و بشرى را که پاى او را مى‏بریدند با اره، اینها نفس نکشیدند؟ امروز نفس مى‏کشند و امروز تبلیغات مى‏کنند؟! مگر اینها که کشته شدند بشر نبودند؟ مگر اینها حقوق نداشتند؟ مگر حق بشر این نیست که اگر کسى کسى را کشت قصاص بکند؟ این حق بشر است، حق اشخاصى است که از اولاد او یا از بقایاى اوست که قصاص کند از اینها. لکن عمده این است که این جامعه‏هاى حقوق بشر در خدمت ابرقدرتها هستند با اسم «حقوق بشر»؛ این جامعه‏هایى که براى حقوق بشر فریاد مى‏زنند مى‏خواهند حقوق بشر پایمال بشود، این روزنامه‏نویسها و مطبوعاتى که به اسم بشر دوستى انتشار این اکاذیب را مى‏کنند، اینها در خدمت ابرقدرتها هستند، اینها حقوق بشر را پایمال مى‏کنند.

رسوا نمودن دستگاههاى دروغ‏پراکنى‏

من از شما جمعیتى که الآن در ایران براى بررسى اوضاع ملت ما و اوضاع کشور ما تشکیل جلسه داده‏اید- بعد از تشکر- خواستارم که شما اوضاع ایران را بررسى کنید و آن طور که هست منعکس کنید. بررسى کنید که آیا این مردم در اینجا دارند قتل عام مى‏کنند؟ این مردم از گورستانها بیرون مى‏کنند اجساد را و تکه تکه مى‏کنند؟! مردم دارند.(صحیفه امام، ج‏7، ص: 112)

حدود الهى براى حفظ حقوق بشر

تمام حدود الهى براى مصلحت جامعه است. اگر آن آدمى که فلان کار را مى‏کند و در شرع برایش فلان جزا را قرار داده‏اند، اگر این جزا نباشد امثالش زیاد مى‏شود. آن کسى که رفته مثلًا با زن کسى چه کرده است، اگر چنانچه این را جزا به او ندهند، خوب، این فحشا زیاد مى‏شود. جلو فحشا را باید گرفت. دزدها را مى‏گرفتند و مى‏بردند توى حبس، آنجا تعلیم دزدى مى‏کردند! مى‏گفتند کلاس باز شده براى کیفیت جیب برى! و چه جور جیب برى، بهتر است؟! اگر چهار تا دزد که روى موازینى که البته هست، بگیرند و جزاى آنها را بدهند، دست دزدى از ایران قطع مى‏شود، از عالم قطع مى‏شود. چهار نفر دزد را به آن طورى که شارع فرموده است- آن شارعى که راضى نیست به یک بشر که هیچ، به یک حیوان ظلم بشود- امر مى‏کند که باید که این جرم را کرده است این حد را هم بخورد. این براى این است که مصلحت بشر را دارد ملاحظه مى‏کند، براى حفظ حقوق بشر است. حدود الهى براى حفظ حقوق بشر است. بشر- همه- حقّ حیات دارند؛ اگر نکشند این آدم جانى را و این آدمى که آدم کشته است، آدمکشى زیاد مى‏شود. اگر به جرم دزدى، چهار نفر را که دزدى کرده‏اند و رفتند منزل مردم مالش را از بین برده‏اند، جزا به آنها ندهند، جنایت زیاد مى‏شود. گرفتن و بردن توى حبس و نگه داشتن و در همان جا هم باز جیب برى را تعلیم و تعلم کردن- این- اسبابِ زیادى‏اش مى‏شود. این را حبس نباید کرد؛ باید همان جزایى که گفتند بکنند و رهایش کنند برود. دیگر [زیاد] نمى‏شود. اگر آن کسى که به نوامیس مردم [تعرض‏] کرده است، با آن شرایطى که دارد بیاورند بکشند، دیگر این زیاد نمى‏شود. حق بشر را اسلام دارد ادا مى‏کند.

شما که فریاد «حقوق بشر» مى‏زنید مى‏خواهید حقوق بشر را ضایع کنید و پایمال کنید ...

این همه بشر کشته شده است، حق ندارند دو تا بشرى که این همه را کشته [اند، مجازات کنند] حالا کشتن خلاف حق بشر است؟ آخر این حرف است در عالم؟ منطق است این منطق؟

حکومت اسلامى و آرمانهاى انسانى‏

ما امیدواریم که یک حکومت عدل اسلامى بتوانیم ایجاد کنیم؛ دعا کنید بشود، ان شاء اللَّه. آن وقت مردم عالم مى‏فهمند که حکومت اسلام یعنى چه؛ چى هست. الآن‏

ماهیتش مجهول است، الآن نمى‏دانند که وضع حکومت اسلام چه جورى است؛ خیال مى‏کنند که نه، اگر اسلام آمد دیگر همه زنها را توى اتاق مى‏کنند و در آن را مى‏بندند! دیگر همه مردم را ... خوب، تبلیغات [است‏].

دو روز پیش از این یهودیها آمده بودند اینجا. گفته بودند به این یهودیها، به اینها- نمى‏دانم حالا، به جمعیت یهودى- که چنانچه این نهضت پیش برود و حکومت اسلامى پیدا بشود، همه یهودیها را از بین مى‏برند! همه را مى‏کشند! به آنها گفتم که خوب، نهضت پیش برد، الآن هم پیش برده، به شما یهودیها تا حالا یک کسى «تو» گفته؟ اذیت کرده شما را؟ اینها مى‏خواهند که با این حرفها و با این مفت گوییها نهضت را نگذارند [به ثمر] برسد، حکومت اسلامى تحقق پیدا نکند؛ براى اینکه اگر حکومت اسلامى تحقق پیدا کند، دیگر دست اجانب از ممالک اسلامى قطع مى‏شود؛ و آنها مى‏خواهند که دستشان باز باشد. دیگر امثال محمد رضاى پهلوى نمى‏تواند سلطنت و ریاست بکند، آنها مى‏خواهند این باشد تا اینکه براى آنها هر جورى دلشان مى‏خواهد عمل بکند. ان شاء اللَّه این حکومت تحقق پیدا بکند و مزه حکومت اسلامى را، که چند صباحى در صدر اسلام بوده است- کم بوده است، نگذاشتند آن وقت هم- مزه حکومت اسلامى را مردم بفهمند یعنى چه. (صحیفه امام، ج‏7، ص: 315)

در راه پیاده کردن اسلام راستین‏

ما الآن موظفیم که تمام قدرت خودمان، تمام توجه خودمان را به این نهضت داشته باشیم که این محفوظ بماند، به آخر برسد؛ تا یک [حکومت‏] اسلامى، آن طورى که باید و شاید، بتوانیم- آن طورى که باید و شاید- تحقق پیدا بکند که یک نمونه‏اى در عالم باشد که ببینند دمکراسى که اینها ادعایش را مى‏کنند یعنى چه؛ آزادى که اینها آزادى بشر و حقوق بشر و آن حقوق بشرى که این حقوقیها ادعا مى‏کنند و ما دزدها و آدمکشها را وقتى که به جزاى خودشان مى‏رسانیم دادشان درمى‏آید، و آقاى مطهرى را وقتى مى‏کشند یک کلمه حرف نمى‏زنند.

ما مى‏خواهیم یک اسلامى درست کنیم تا معلوم بشود حقوق بشر یعنى چه، حق بشر چه هست، حقوق زن یعنى چه، حقوق مرد یعنى چه، حقوق کشاورز یعنى چه. ما مى‏خواهیم یک همچو چیزى درست بشود، اگر بگذارند؛ اگر این شیاطینى که دست‏پرورده آن شیاطین بزرگ هستند- اینها- بگذارند تا یک حکومتى پیدا بشود، آن‏ وقت معلوم مى‏شود که براى کارگر، اسلام چه جور نظر دارد، به کارگر چه جور، به اقلیتهاى مذهبى چه نظر دارد، به همه اقشار چه نظر دارد. لکن مهلت به ما نمى‏دهند. (صحیفه امام، ج‏7، ص: 416)

مدعیان دروغین حقوق بشر

آنها چه فکر مى‏کنند در حال شرق و در حال دنیاى سوم؟ اینها چه فکرى مى‏کنند؟ اینها را چه جورى تصور مى‏کنند؟ همینهایى هستند که براى «حقوق بشر» و نمى‏دانم براى حتى حقوق حیوانات، مجامع دارند! اما همه‏اش این مجامع، مجامع براى حفظ حقوق خودشان است. با اسم حقوق بشر، حقوق خودشان را حفظ مى‏کنند، و حقوق ما را پایمال مى‏کنند اینکه مى‏گویند حقوق حیوانات هم باید [محفوظ] باشد، طرفدارى از حتى حیوانات مى‏کنند، یک طایفه‏اى مى‏گویند طرفدارى از حیوانات، و در ویتنام هزارها مردم را در سایر شهرها هزارها، صدها میلیون مردم را به آتش مى‏کشند! یک طایفه‏اى قضیه «حقوق بشر» را مى‏گویند که این بشر را پایمال کردند. و مع الأسف باورمان مى‏آید از این مسائل، و گویندگان ما از همین حقوق بشر و از همینها پشتیبانى مى‏کنند! حقوق بشر را اسلام مى‏تواند پایه گذارى کند که سرانش مثل على بن ابی طالب است؛ نه کسانى که بشر را مى‏خورند و اسم «حقوق بشر» رویش مى‏گذارند! (صحیفه امام، ج‏10، ص: 361)

ادعاى دروغین حامیان حقوق بشر

توجه به حقوق بشر هم یک ادعایى است. و این رایج بین تمام سران کشورهاى دنیاست. لکن در مقام عمل چه؟ کارتر هم ادعا مى‏کرد که ما حقوق بشر را احترام مى‏گذاریم؛ لکن به حقوق بشر احترام گذاشت؟ آیا شاه مخلوع در ایران به حقوق بشر احترام مى‏گذاشت که آنها پشتیبانى از او کردند؟ آیا کشورهایى که دودمان پهلوى را بر ما مسلط کردند، این حقوق بشرى‏ها و احترام به حقوق بشر، نمى‏دیدند که اینها چه کردند با اسلام و مسلمین؟ و آیا نمى‏دانستند که صهیونیسم با لبنان و با فلسطین چه کرد؟ یا خودشان شریک بودند؟ همه ادعا مى‏کنند. کسانى که مسلمان باشند و اهتمام به امور مسلمین داشته باشند کم‏اند. ملتها خودشان باید در فکر اسلام باشند. مأیوسیم ما از سران اکثر به اتفاق مسلمین. لکن ملتها خودشان باید به فکر باشند. و از آنها مأیوس نیستیم. در قضیه هجوم عراق به ایران ملتها بودند که پیشتیبانى خودشان را اعلام کردند؛ از دولتها کم یک همچو امرى واقع شد. یا تأیید کردند از مقابله کفر با اسلام؛ تأیید کردند کفار بعثى را، بعث عراقى را و یا بى‏صدا و بى‏تفاوت کنار نشستند و هجوم کفر بر اسلام را نظاره کردند. اینها که ادعاى اسلامیت مى‏کنند، نظاره کردند؛ بى‏تفاوت بودند نسبت به تجاوز اسرائیل به لبنان، به فلسطین و جنایتهاى بسیارى که کردند. آیا اینها اهتمام به امور مسلمین دارند و مسلمین در همه بلاد زیر چکمه طرفداران دولتهاى بزرگ در فشار هستند و اینها بى‏تفاوت هستند؟ ما چطور این ادعاها را قبول کنیم؟ آنهایى هم که حضرت امیر المؤمنین على- علیه السلام- را در محراب عبادت کشتند، مدّعى اسلام بودند. آنهایى هم که لشکرکشى کردند و هجوم آوردند به لشکر اسلام در صدر اسلام و هجوم آوردند به لشکر على بن ابى طالب آنها هم ادعاى اسلام داشتند، با اسم اسلام با اسلام جنگیدند. اینها هم ادعاى اسلام دارند، و با اسم اسلام به اسلام خیانت مى‏کنند.

صدام هم مدّعى اسلام است، و با اسم اسلام به کشور اسلامى هجوم آورده است و با اسم اسلام هزاران جوان ما را شهید کرده است و قریب دو میلیون آواره، و با اسم اسلام در مملکت خودش با اسلام و علماى اسلام آن مى‏کند که مغول کرد با ایران. ادعاها همیشه زیاد بوده است، و حالا هم هست. من به همه شما اطفالى که به واسطه جور مجرمین بى‏پدر شده‏اید، به همه شما تسلیت عرض مى‏کنم، و ما شریک غم شما هستیم.

ما شریک غم شما هستیم در اینکه از آقاى موسى صدر بى‏اطلاعیم. و ما شریک غم شما ملت عراق‏ هستیم که آقاى صدر و خواهر عزیز ایشان را به آن طور کشتند و شکنجه کردند. و ما شریک غم همه مظلومین جهان هستیم، و پشتیبان همه مظلومان جهان. باید مظلومان جهان که هستند خودشان قیام کنند بر ضد مستکبرین. مستضعفین نباید بنشینند که دولتهایشان این کار را بکنند، خودشان انجام بدهند.(صحیفه امام، ج‏14، ص: 139)

انتهای پیام

دیدگاه شما