پایمال کنندگان حقوق بشر
ما همه بدبختیهایى که داشتیم و داریم- و بعد هم داریم- از این سران کشورهایى است که این اعلامیه حقوق بشر را امضا کردهاند. اعلامیه حقوق بشر را اینهایى امضا کردهاند که سلب آزادى بشر را در همه دورههایى که کفیل بودند و دستشان به یک چیزى رسیده است کردهاند. سر لوحه اعلامیه آزادى حقوق بشر- سرلوحهاش- آزادى افراد است. هر فردى از افراد بشر آزاد است، باید آزاد باشد. همه باید در مقابل قانون على السواء باشند. همه باید آزاد باشند در محلشان؛ در سکنى آزاد باشند، در شغلشان آزاد باشند، در مشى شان باید آزاد باشند. این اعلامیه حقوق بشر است که سرلوحهاش این مطلب است. از اولْ مسلمین بلکه همه بشر، از اول گرفتار اینهایى بودهاند که امضا کردند و تصویب کردند این اعلامیه حقوق بشر را. امریکا یکى از آنهاست که تصویب کردند این را و امضا کردند این مطلب را که حقوق بشر باید محفوظ بماند. و یکى از حقوق بشر آزادى است. همین امریکایى که اعلامیه حقوق بشر را- به اصطلاح- امضا کرده است، شما ببینید چه جنایاتى بر این بشر واقع کرده است. در همین چند سالى که ماها یادمان است، و یک قدر زیادترش را من و یک قدر کمترش را به حَسَب جوانىاى که دارید شما مشاهده کردید، چه گرفتاریهایى از براى بشر هست به دست امریکا که یکى از اشخاصى است که، یکى از دولتهایى است که قضیه حقوق بشر را امضا کردهاند. در هر مرکزى از مراکز مسلمین و غیر مسلمینْ یک مأمورى نصب کردهاند که سلب آزادى از همه آن اشخاصى که در آن محیط هستند کردهاند. اینها مىگویند آزادند بشر! براى تخدیر تودهها، که حالا دیگر نمىشود تخدیرش کرد. قضیه این چیزهایى که مىگذرانند، که یکىاش هم همین اعلامیه حقوق بشر است، این براى اغفال است نه اینکه یک واقعیتى دارد. یک چیز خیلى خوش نماى با زَرْق و برقى را مىنویسند، سى ماده مىنویسند که همهاش موادى است که خوب به نفع بشر است، و یکىاش را عمل نمىکنند! در مقام عمل، یکىاش عمل نمىشود. این اغفال است؛ افیون است این براى تودهها، براى مردم.(.......حیفه امام، ج3، ص: 332)
الزام شرعى و عقلى
و من خودم را ملزم مىدانم، یعنى ملزم شرعى مىدانم، عقلى مىدانم، که در یکوقتى که مردم ایران قیام کردهاند و دارند کشته مىدهند، جوانهایشان را گرفتهاند، از آنها یک دستهاى را کشتهاند، یک دستهاى را حبس کردهاند، عدهاى از علماى ما الآن در حبس هستند، عده زیادشان در تبعید هستند، و مردم همه از بچه کوچک تا پیرمرد ایستادهاند الآن در مقابل دستگاه شاه و همه با یک صدا مىگویند ما شاه را نمىخواهیم، همه مسئول مىشویم براى این ملت. و این ملت- هر ملتى- حق دارد خودش تعیین کند سرنوشت خودش را. این از حقوق بشر است که در اعلامیه حقوق بشر هم هست. هر کسى، هر ملتى خودش باید تعیین سرنوشت خودش را بکند، دیگران نباید بکنند. این ملت ما هم الآن همه ایستادهاند و مىخواهند سرنوشت خودشان را تعیین کنند. (صحیفه امام، ج3، ص: 503)
تهدیدهاى بین المللى
نه، ما نمىگذاریم تو پشتیبانى بکنى. ملت دیگر گول این حرفها را نمىخورد. حالا هم این حرفهایى که اینها مىزنند، خیال نکنید که حالا اگر این ملت ایستاد و پشت سر هم ایستاد و رد کرد این حرفها را، آنها لشکر بیاورند از آن طرف. نخیر، اینها حرف، شعر است! اصلًا دنیا دیگر این را قبول نمىکند از کسى، که یک ملتى [وقتى] حرف صحیح دارد مىزند، حرف حق دارد مىزند، مىگوید که ما نمىخواهیم منافعمان را شما ببرید، ما نمىخواهیم ذخایر ما را شما ببرید، ما مىخواهیم خودمان در این مملکتمان مستقل باشیم، ما مىخواهیم آزاد باشیم. شما خودتان در اعلامیه حقوق بشر این حرفها را زدهاید، ما مىخواهیم همین مطابق اعلامیه حقوق بشر عمل بکنیم. ما مىخواهیم آزاد باشیم؛ ما در مملکتمان استقلال مىخواهیم، آزادى مىخواهیم. بچههاى ما هم دارند داد مىزنند این معنى را؛ پیرمردهایمان دارند همین معنا را مىگویند؛ نمىشود با یک همچو ملتى با سرنیزه [مقابله] کرد. نه حکومت نظامى جلوى این ملت را دیگر مىتواند بگیرد و نه، عرض مىکنم حکومت غیر نظامى؛ اصلًا نمىشود. نه کارتر مىتواند بگیرد، نه، عرض مىکنم که کرملیننشینها مىتوانند این کار را بکنند؛ نمىشود این معنى. اینها همین طور مىگویند؛ براى اینکه با گفتن مىخواهند شما را از دم، در کنند «1» و الّا عمل نمىکنند که بیایند هجوم بیاورند. اینها هر کدام منافعى دارند؛ منافع بین المللى و این چیزها را دارند؛ که نه او جرأت مىکند از ترس این، یک قدم جلو بیاید و نه این جرأت مىکند از ترس او یک قدم جلو بیاید. (صحیفه امام، ج4، ص: 224)
این قضیه اعلامیه حقوق بشر و این حرفها، این براى این است که دولتهاى ضعیف را اینها با موجّه کردن کار خودشان ببلعند. گمان نشود که اعلامیه حقوق بشر یک واقعیتى دارد و این حقوق بشر را این قدرتهاى بزرگ اصلًا احترام برایش قائل هستند! ما از اعمالشان این معنا را مىتوانیم بفهمیم که آیا اینهایى که اعلامیه حقوق بشر را امضا کردند و طرفدارى کردند، اینها خودشان تا چه اندازه عمل کردند به این حقوق بشر؟ شما در ایران که هستید و ما در ایران که هستیم مىبینیم که اعلامیه حقوق بشر را امریکا، انگلستان، روسیه- اینها- امضا کردند، ایران هم امضا کرده؛ تا چه حد در ایران اینهایى که اعلام کردند حقوق بشر را و اعلامیه دادند براى حقوق بشر، تا چه حد ایران را در این حقوق اولیه بشر مراعات کردند؟ آزادى بیان، آزادى انتخابات، آزادى مطبوعات، آزادى رادیو- تلویزیون، تبلیغات، این از حقوق بشر و از ابتدایى ترین حقوق بشر است. امریکا نمىداند که ما نه یک تبلیغات آزاد داریم نه یک مطبوعات آزاد داریم؟! الآن تمام مطبوعات ایران تعطیل است از باب اینکه دوباره حکومت نظامى آمد و همه را سانسور کرد و عده زیادى را گرفت، عده زیادى از اشخاص مختلف؛ تا حالا ششصد نفر مىگویند از سرشناسها را گرفتهاند.
امریکا نمىداند که در ایران، مطبوعات ایران هیچ وقت آزاد نبوده؟ آزاد به معناى حقیقى؟ این چند روزى که یک آزادى جزئى صورى دادند، در هیچ یک از مطبوعات ایران حق اینکه یک کلمه راجع به خود شاه- که سرکرده دزدهاست- یک کلمه بنویسند، هیچ همچو چیزى نبود؛ در همه مطبوعات ایران. شما این روزنامه اطلاعات، این روزنامه کیهان، روزنامههاى دیگر، در هیچ یک از مطبوعات ایران شما نمىبینید که یک کلمه راجع به شاه نوشته شده باشد. هر چه هست هى دولت و- عرض مىکنم که- مأمورین؛ و همه تقصیرها را گردن مأمورها مىگذارند و گردن دولتها مىگذارند و گردن- مثلًا- نظامیها مىگذارند اینها؛ حال اینکه آن جانى اصیل عبارت از شخص شاه است.
ادعاى حقوق بشر کارتر و طرفدارى او از دولت نظامى
اگر مطبوعات آزاد باشد باید بگویند به اینکه چه کسى این جنایتها را دارد مىکند؛ و با امرِ کى این جنایتها دارد واقع مىشود. الآن بیش از پانزده سال است که دائماً مشغول این جنایات هستند؛ و ما در مدتِ، در طولِ مدت مشروطه- الّا خیلى نادر- یک انتخابات ملى نداشتیم. در زمان حکومت رضا شاه و این شاه هیچ وقت حکومت آزاد و یک مجلس آزاد ما نداشتیم؛ همهاش مجالسى بوده است که با سرنیزه درست شده. مردم از حقوق اولیه شان این است که راجع به وکالتى که مىخواهند در مجلس اشخاص را بفرستند، آزاد باشند که یک کسى را در مجلس بفرستند که سرنوشت یک مملکتى را مىخواهند اینها تعیین کنند، مىخواهند تمام امور مملکت تحت نظر اینها اداره بشود. اگر یک مجلسى صحیح باشد، یک ملت مرتب و صحیح خواهد شد؛ اگر یک مجلس قلابى باشد، یک مملکت را به باد خواهد داد؛ چنانکه دادند. امریکا این مطلب را نمىداند؟ شوروى این مطلب را نمىداند؟ انگلستان این مطلب را نمىداند که در ایران نه وکالتش، نه- عرض مىکنم که- مطبوعاتش، نه هیچ چیزى آزاد نیست و همه تحت سانسور و کنترلِ- عرض مىکنم که- سرنیزه. با سرنیزه درست مىشود؟ مجلسها همه با سرنیزه درست مىشود و به زور خود شاه درست مىشود، اینها را اطلاع ندارد امریکا؟! یا اطلاع دارند، مىدانند چه مىگذرد الآن در ایران. اینها خوب، در ایران سفیر دارند، اطلاعات دارند، مأمورین دارند، در قبضه آنهاست مملکت. مىدانند چه دارد مىگذرد؛ مىداند که ملت ما چه مىخواهد لکن نمىدانند که اگر چنانچه ملت غلبه پیدا بکند، این تعدیات اینها، این تجاوزهایى که اینها بر حقوق این ملت کردند، ممکن است قطع بشود. اینکه داد از حقوق بشر یکوقتى مىزنند، و حالا هم وقتى که طرفدارى از حکومت نظامى و دولت نظامى مىکنند و مىبینند که این خلاف آن پشتیبانى از حقوق بشر است، حکومت نظامى همه آزادیها را از ملت سلب مىکند و مع ذلک ایشان و دولت امریکا او را تأیید و پشتیبانى کرده، حالا عذر مىخواهند به اینکه نه، ملت ایران نمىگذارد که این شاه آزادى بدهد! این بیچاره دارد زحمت مىکشد که مردم را آزاد کند، دارد زحمت مىکشد که مملکت را آباد کند، و این ملت است که نمىخواهند آزاد باشند و نمىخواهند مملکتشان آباد باشد، اینها رشد ندارند، اینها یک دسته وحشى هستند! اینها رشد ندارند که ادراک این معنى را بکنند که آزادى خوب است! چون آزادى مىخواهد بدهد این بىنظمیها پیش آمده و ما مىخواهیم که- و ما که پشتیبانى مىکنیم براى این است که یک نظمى در ایران پیدا بشود که شاه با دلِ راحت، آزادىاى که مىخواهد مرحمت بفرماید، مرحمت بفرماید؛ نمىگذارند مردم! کارتر نمىفهمد چه مىگوید، سخنگوى کاخ سفید نمىفهمد این حرفها را مىزند، بىاطلاع از مسائل است و این طور حرف مىزند یا از روى اطلاع و بینش و التفات است که دارد این حرف را مىزند؟! اعلامیه حقوق بشر یک آلتى است براى چاپیدن مردم با وجه موجّه که یک چیزى درست بکنند. اینها همه صورتسازى است.
اعلامیه حقوق بشر هم مثل اعطاى آزادى شاه است به مردم! فضاى باز سیاسى و آزاد است! مسأله حرف است. اصلًا در دنیا این حرفها از اشخاصى است که یک مبادى ندارد اعتقاداتشان، بىمبدأ است؛ یعنى جز مبدأ مادى فکرى ندارد تمام این حرفها، همهاش بىربط است.
حفظ حقوق بشر
حکومتى مىتواند ادعا بکند که حقوق بشر را حفظ مىکند که دولتش مبتنى بر یک عقاید الهى دینى باشد؛ و خودش را مسئولْ پیش یک قدرت بزرگ بداند. آن اشخاصى که خودشان را مسئول نمىدانند پیش یک قدرتى، قائل نیستند. به یک قدرت بزرگى توجه ندارند، به یک قدرت عظیمى، به یک مسئولیت واقعى. اینها هر چه ادعا بکنند که ما بشر دوست هستیم و ما مىخواهیم حقوق بشر حفظ بشود و ما مىخواهیم، ادعاست؛ هیچ واقعیت ندارد. تا آن نقطه اصلى که نقطه اتکاست، خدا نباشد و خوف از او نباشد و خوف از مسئولیت روز جزا نباشد، این بشر هرج و مرج مىکند، به تباهى مىکشد. طبع انسان این است که از همین کارهاى خلاف بکند؛ طبعى است. اگر سر خود باشد متعدى است؛ آنى که انسان را به راه مىآورد و کنترل مىکند و راهش را معین مىکند، آن دیانت است که مىتواند کنترل کند. آن اعتقاد به یک مبدأ و یک معاد است که مىتواند انسان را بازدارد از اینکه در خلوت هم که هیچ کس نباشد خلاف نکند. این همه حرفها که شرافت یک شخصى اقتضاى کذا مىکند، انساندوستى یک شخصى اقتضاى کذا مىکند، اینها حرفهایى است که ما باورمان نمىآید که این انساندوستها و این شرافتمندها یک همچو مردمى باشند. همین انساندوستها هستند که مىآید در ایران با آن کشته جمعه سیاه. این انساندوستى که یک میلیارد جمعیت زیردستش است و مىگوید من انساندوستم و کمونیستم و کذا، مىآید ایران از روى این کشتههاى ما با هلیکوپتر رد مىشود و دست شاه را فشار مىدهد و به او تبریک مىگوید! این انساندوستها اینهایند! این کسى که اعلامیه حقوق بشر را امضا کرده و از کسانى است که بنیانگذار این طور مسائل است، این انگلستان است و این امریکا و این شوروى- این ابرقدرتها اینها نمىدانند که در ایران حالا چه مىگذرد؟ این بشر دوستها نمىدانند که این سى میلیون بشر الآن در ایران چه حالى دارند؟ نمىفهمند؟ نه؟ اطلاع ندارند از واقع؟ واقع مسأله این است که شاه مىخواهد اعطاى آزادى بکند و مردم تخلف مىکنند؟! این مسأله این طورى است؟ شماها این طور فهمیدید؟ یا کارتر یک مسئلهاى را فهمیده است ماوراى این عالَم! این مسأله آمده پیش کارتر! نه، شیطان به او تعلیم کرده است که باید این طور بگویى، این تعلیم ابلیس است. اینها مظاهر ابلیسند، طاغوتند اینها.
حقوق بشر و اصلاح بشر تنها با دین باورى
تا یک نقطه اتکاى معنوى نباشد، بشر اصلاح شدنى نیست. اصلاح بشر، حفظ حقوق بشر نمىشود الّا اینکه نقطه اتکایش یک مبدأ معنوى باشد. و باز مىبینیم که حکومتهایى که سر کار مىآیند، آن حکومتى که سر کار آمده و نقطه اتکایش خداست چه جور رفتار کرده با بشر، و آن حکومتى که نقطه اتکایش خدا نیست و کارى به این حرفها ندارد چه جور معامله کرده با بشر. آن را مىبینیم که در عین حالى که حکومت بر این همه ممالک دارد، شبها درِ خانهها خودش پا مىشود مىرود مىگردد و ضُعَفا را بررسى و رسیدگى مىکند و مىگوید در یک قولش- سلام اللَّه علیه- در قولش مىفرماید که اینکه من مىترسم که در آن طرف مملکت، در نمىدانم یمامه، کجا، یک کسى گرسنه باشد. از این جهت خودش را گرسنه مىدارد که مبادا خودش سیرتر باشد از این گرسنهها. این اتکاى به مبدأ غیبى است که این کار را مىکند و الّا آن هم یک بشرى است مثل همه. اتکاى به یک مبدأ غیبى است که وادار مىکند یک بشرى را بر اینکه بگوید و این طور باشد که اگر که لشکرهاى کذا آمدند، معاویه یا کى آمده است، و یک خلخالى را از پاى یک ذِمیّه، از پاى یک زن یهودى یا زن نصرانى ربوده، مىفرماید اگر کسى بمیرد براى این قضیه، در تأسف این قضیه، حق دارد این. آن رعیت را مىخواهد. این آدمى است بشر دوست براى اینکه نقطه اتکا دارد. اتکایش به یک عالَمى است ماوراى این عالَم. همهاش خورد و خوراک نیست، همهاش زندگى حیوانى نیست، یک مطلب دیگرى در کار است. آنهایى که این مبدأ را، این مبادىِ معنوى را به آن اتکا دارند، به آنها مىشود اتکا کرد. مىشود انسانْ مقدراتش را بدهد به آنها که آنها عمل کنند. وکیل کند آنها را. وزیر کند آنها را.- عرض مىکنم که- رئیس جمهور کند آنها را. فریاد ما این است که ما یک همچو کارى مىخواهیم بکنیم. (صحیفه امام، ج4، ص:404- 400)
بگویید به مردم اینجا که مردم ایران که قیام کردهاند براى یک مطلب واضحى است که همه بشر قبولش دارد که آزاد باید باشد؛ نباید هى در حبسش کنند، نباید جلویش بگیرند که حرف نزن! بیخ گلویش را فشار بدهند که نباید یک کلمه حرف بزنى! قلمش را بشکنند که نباید بنویسى! قلمها را اینها شکستند؛ قدمها را شکستند در این پنجاه سال. حبسها پر بود از اشخاصى که آزادى مىخواستند در این پنجاه سال. حالا قیام کردهاند و حقوق واضح ملى خودشان را، آنکه از حقوق بشر است و از اولین حقوق بشر است: آزادى، استقلال، حکومت عدل، این را مىخواهند مردم. این تبلیغاتى که، از قرارى که مىگویند در هر سال صد میلیون دلار ایشان خرج تبلیغات خودش مىکند که بگویند چشم و ابرویش کذا و- نمىدانم- قد و قامتش چه! و مخالفینشان را به هر چه مىخواهند نسبت بدهند اینها- اینها را شما فَشَلْ کنید. بگویید به اشخاصى که با آنها ملاقات مىکنید که مسأله این نیست. این آدم مال ملت را برمىدارد بر ضد ملت خرج مىکند؛ اموال ملت را به ضد مصالح ملت دارد خرج مىکند. (صحیفه امام، ج5، ص: 202)
آیا امریکا واقعاً مدافع حقوق بشر است؟ یا این شعارى است که براى انتخاب شدن براى رئیس جمهورى امریکا مطرح کرده است؟ و یا شعارى است علیه چند زندانى شوروى؟ آیا او مدافع حقوق بشر است و حال آنکه در ایران شاه دست نشانده خائن او حمام خون به راه انداخته است و او شاه را پشتیبانى مىکند. آیا کشتار بىحد و حصر شاه را در سراسر ایران نمىبیند و نمىداند؟ لا بد آقاى کارتر پشتیبانى از این جنایتکاران تاریخ را که روى جلادان تاریخ را سفید کرده است، دفاع از حقوق بشر مىداند. کارتر چندى پیش گفت که منافع امریکا بر حقوق بشر مقدم است. ما که مىگوییم این خونریزیها نباشد و شاه برود تا مردم سرنوشت خویش را به دست بگیرند، حمام خون درست کردهایم؟ قضاوت آن با مردم جهان است. آیا وقت آن نرسیده است تا کارتر دست از حمایت شاه بکشد و بیش از این دستش را به خون مردم بیگناه و بىپناه ایران آلوده نسازد؟ من هیچ گونه رابطهاى با آقاى کارتر ندارم و اصولًا با هیچ رئیس جمهور و یا رئیس دولتى رابطه ندارم. من از مردم امریکا مىخواهم که هر چه زودتر به نفع مردم مظلوم ایران اقدام کنند و از آقاى کارتر و دولت امریکا بخواهند تا از شاه پشتیبانى نکنند و افکار عمومى جهان را علیه مردم امریکا نشورانند. پشتیبانى دولت امریکا از رژیم شاه بالمآل به مصلحت مردم امریکا نخواهد بود. (صحیفه امام، ج5، ص: 298)
جمهورى اسلامى و حفظ حقوق اقشار و اقلیتها
و من به همه اقشار ملت- به تمام- عرض مىکنم که در اسلام هیچ امتیازى بین اشخاص غنى و غیر غنى، اشخاص سفید و سیاه، اشخاص [و] گروههاى مختلف، سنّى و شیعه، عرب و عجم، و ترک و غیر ترک- به هیچ وجه- امتیازى ندارند. قرآن کریم امتیاز را به عدالت و به تقوا دانسته است. «1» کسى که تقوا دارد امتیاز دارد، کسى که روحیات خوب دارد امتیاز دارد؛ اما امتیاز به مادیات نیست، امتیاز به داراییها نیست. باید این امتیازات از بین برود؛ و همه مردم على السّواء هستند با هم و حقوق تمام اقشار به آنها داده مىشود. و همه در حقوق مساوى هستند. اقلیتهاى مذهبى حقوقشان رعایت مىشود؛ اسلام به آنها، براى آنها احترام قائل هست. براى همه اقشار احترام قائل است. کردها و سایر چیزها- سایر دستجاتى که هستند و زبانهاى مختلف دارند، اینها همه برادرهاى ما هستند و ما با آنها هستیم و آنها با ما هستند؛ و همه اهل یک ملت و اهل یک مذهب هستیم و من امیدوارم که در بعضِ جاهاى مختلفى که در ایران، بعضِ عناصر مفسده جو رفتند و آنجا تبلیغات سوء مىکنند و مردم بیچاره را وادار مىکنند به اینکه شلوغ کنند و برادرکشى کنند، خود مردم بیدار بشوند و نگذارند این خائنین این کارها را آنجا بکنند. ما همه برادر هستیم؛ ما با اهل سنت برادر هستیم و ما نباید- بعضىمان بر بعضْ آقایى کنیم؛ نباید حقوق بعضیها را ملاحظه نکنیم. ما در حقوق على السّواء هستیم و قانون هم- که ان شاء اللَّه بعد به تصویب ملت مىخواهد برسد- در قانون هم همه اقشار حقوقشان ملاحظه شده است و اقلیتهاى مذهبى، نسوان، دیگر اقشار- همه- حقوقشان ملاحظه شده است و هیچ فرقى ما بین گروه و گروهى در اسلام نیست؛ فقط به تقوا و به اتقاء عن اللَّه تعالى فرق است. (صحیفه امام، ج6، ص: 462)
دمکراسى غربى، دمکراسى اسلامى
ما باک نداریم که در غرب به ما صحبتى بکنند، و کسانى که ادعا مىکنند که ما حقوق بشر را مراعات مىکنیم به ما اشکال بکنند. ما باید روى میزان عدل رفتار کنیم. ما بعد خواهیم فهماند به آنها که معنى دمکراسى چیست. دمکراسى غربىاش فاسد است، شرقىاش هم فاسد است؛ «دمکراسى اسلامى» صحیح است و ما بعدها اگر توفیق پیدا کنیم به شرق و غرب اثبات مىکنیم که این دمکراسى که ما داریم، این دمکراسى است نه آنکه شما دارید و طرفدار سرمایهدارهاى بزرگ هستید و نه اینکه آنها دارند و طرفدارهاى ابرقدرت هستند و همه مردم را در اختناق عظیم گذاشتند.
معیار برترى در جامعه اسلامى
اختناق در اسلام نیست؛ آزادى است در اسلام براى همه طبقات: براى زن، براى مرد، براى سفید، براى سیاه، براى همه. مردم از این به بعد باید از خودشان بترسند نه از حکومت؛ از خودشان بترسند که نبادا خلاف بکنند. حکومت عدل [از] خلافها جلوگیرى مىکند، جزا مىدهد. ما از خودمان باید بترسیم که خلاف نکنیم و الّا حکومت اسلام خلاف نخواهد کرد. دیگر قضیه سازمان امنیت در کار نیست، زجرهاى سازمان امنیت دیگر در کار نیست؛ دیگر نمىتوانند پاسبانها به ما زور بگویند و به ملت ما زور بگویند. دیگر نمىتواند دولت به ملت زور بگوید؛ دولت در حکومت اسلامى در خدمت ملت است، باید خدمتگزار ملت باشد. و ملت چنانچه نخست وزیر هم یک وقت ظلم کرد، در دادگاهها از او شکایت مىکند و دادگاهها او را در دادگاه مىبرند؛ و جرم او اگر ثابت شد، به سزاى اعمالش مىرسد. این دیگر آن طور نیست که در اسلام بین نخست وزیر و بین غیر نخست وزیر فرق داشته باشد. خلیفه مسلمین در صدر اسلام با یهودى- با اهل ذمهاى- که با هم یک مخالفتى داشتند در محضر قاضى حاضر شد و قاضى حکم بر خلاف او کرد و سر به اطاعت گذاشت. «1» اسلام این طور است؛ اسلام طورى نیست که براى طبقه بالا یک بالایى قائل باشد، و لو براى طبقه دانشمندان؛ البته [براى] متقى مرتبه بالاتر هست براى اینکه مرتبه انسانیت ایشان بالاتر است. اسلام به انسانیت انسان ارج مىگذارد؛ انسانیت انسان به علم و تقواست، به دانشمندى و تقواست. کسى که علم و تقوا دارد، این به دیگران مقدم است؛ و کسى هر چه هم دارایى داشته باشد ولى علم و تقوا نداشته باشد، ابداً در اسلام ارجى ندارد.(صحیفه امام، ج6، ص: 464)
مدعیان حقوق بشر در خدمت ابرقدرتها
اینهایى که مدعى حقوق بشر هستند و حالا براى امثال هویدا سینه زنى مىکنند و اظهار تأسف و تأثر مىکنند، «3» اینها آیا طرفدار حقوق بشرند یا طرفدار مملکتها و حکومتهاى ابرقدرتند؟
اگر اینها طرفدار حقوق بشرند چه شد که در مدت پنجاه سال این بشر در اینجا زیر شکنجه بود، [در معرض] اعدام بود، این بشرى را که در اینجا با تاوه سرخ مىکردند و بشرى را که پاى او را مىبریدند با اره، اینها نفس نکشیدند؟ امروز نفس مىکشند و امروز تبلیغات مىکنند؟! مگر اینها که کشته شدند بشر نبودند؟ مگر اینها حقوق نداشتند؟ مگر حق بشر این نیست که اگر کسى کسى را کشت قصاص بکند؟ این حق بشر است، حق اشخاصى است که از اولاد او یا از بقایاى اوست که قصاص کند از اینها. لکن عمده این است که این جامعههاى حقوق بشر در خدمت ابرقدرتها هستند با اسم «حقوق بشر»؛ این جامعههایى که براى حقوق بشر فریاد مىزنند مىخواهند حقوق بشر پایمال بشود، این روزنامهنویسها و مطبوعاتى که به اسم بشر دوستى انتشار این اکاذیب را مىکنند، اینها در خدمت ابرقدرتها هستند، اینها حقوق بشر را پایمال مىکنند.
رسوا نمودن دستگاههاى دروغپراکنى
من از شما جمعیتى که الآن در ایران براى بررسى اوضاع ملت ما و اوضاع کشور ما تشکیل جلسه دادهاید- بعد از تشکر- خواستارم که شما اوضاع ایران را بررسى کنید و آن طور که هست منعکس کنید. بررسى کنید که آیا این مردم در اینجا دارند قتل عام مىکنند؟ این مردم از گورستانها بیرون مىکنند اجساد را و تکه تکه مىکنند؟! مردم دارند.(صحیفه امام، ج7، ص: 112)
حدود الهى براى حفظ حقوق بشر
تمام حدود الهى براى مصلحت جامعه است. اگر آن آدمى که فلان کار را مىکند و در شرع برایش فلان جزا را قرار دادهاند، اگر این جزا نباشد امثالش زیاد مىشود. آن کسى که رفته مثلًا با زن کسى چه کرده است، اگر چنانچه این را جزا به او ندهند، خوب، این فحشا زیاد مىشود. جلو فحشا را باید گرفت. دزدها را مىگرفتند و مىبردند توى حبس، آنجا تعلیم دزدى مىکردند! مىگفتند کلاس باز شده براى کیفیت جیب برى! و چه جور جیب برى، بهتر است؟! اگر چهار تا دزد که روى موازینى که البته هست، بگیرند و جزاى آنها را بدهند، دست دزدى از ایران قطع مىشود، از عالم قطع مىشود. چهار نفر دزد را به آن طورى که شارع فرموده است- آن شارعى که راضى نیست به یک بشر که هیچ، به یک حیوان ظلم بشود- امر مىکند که باید که این جرم را کرده است این حد را هم بخورد. این براى این است که مصلحت بشر را دارد ملاحظه مىکند، براى حفظ حقوق بشر است. حدود الهى براى حفظ حقوق بشر است. بشر- همه- حقّ حیات دارند؛ اگر نکشند این آدم جانى را و این آدمى که آدم کشته است، آدمکشى زیاد مىشود. اگر به جرم دزدى، چهار نفر را که دزدى کردهاند و رفتند منزل مردم مالش را از بین بردهاند، جزا به آنها ندهند، جنایت زیاد مىشود. گرفتن و بردن توى حبس و نگه داشتن و در همان جا هم باز جیب برى را تعلیم و تعلم کردن- این- اسبابِ زیادىاش مىشود. این را حبس نباید کرد؛ باید همان جزایى که گفتند بکنند و رهایش کنند برود. دیگر [زیاد] نمىشود. اگر آن کسى که به نوامیس مردم [تعرض] کرده است، با آن شرایطى که دارد بیاورند بکشند، دیگر این زیاد نمىشود. حق بشر را اسلام دارد ادا مىکند.
شما که فریاد «حقوق بشر» مىزنید مىخواهید حقوق بشر را ضایع کنید و پایمال کنید ...
این همه بشر کشته شده است، حق ندارند دو تا بشرى که این همه را کشته [اند، مجازات کنند] حالا کشتن خلاف حق بشر است؟ آخر این حرف است در عالم؟ منطق است این منطق؟
حکومت اسلامى و آرمانهاى انسانى
ما امیدواریم که یک حکومت عدل اسلامى بتوانیم ایجاد کنیم؛ دعا کنید بشود، ان شاء اللَّه. آن وقت مردم عالم مىفهمند که حکومت اسلام یعنى چه؛ چى هست. الآن
ماهیتش مجهول است، الآن نمىدانند که وضع حکومت اسلام چه جورى است؛ خیال مىکنند که نه، اگر اسلام آمد دیگر همه زنها را توى اتاق مىکنند و در آن را مىبندند! دیگر همه مردم را ... خوب، تبلیغات [است].
دو روز پیش از این یهودیها آمده بودند اینجا. گفته بودند به این یهودیها، به اینها- نمىدانم حالا، به جمعیت یهودى- که چنانچه این نهضت پیش برود و حکومت اسلامى پیدا بشود، همه یهودیها را از بین مىبرند! همه را مىکشند! به آنها گفتم که خوب، نهضت پیش برد، الآن هم پیش برده، به شما یهودیها تا حالا یک کسى «تو» گفته؟ اذیت کرده شما را؟ اینها مىخواهند که با این حرفها و با این مفت گوییها نهضت را نگذارند [به ثمر] برسد، حکومت اسلامى تحقق پیدا نکند؛ براى اینکه اگر حکومت اسلامى تحقق پیدا کند، دیگر دست اجانب از ممالک اسلامى قطع مىشود؛ و آنها مىخواهند که دستشان باز باشد. دیگر امثال محمد رضاى پهلوى نمىتواند سلطنت و ریاست بکند، آنها مىخواهند این باشد تا اینکه براى آنها هر جورى دلشان مىخواهد عمل بکند. ان شاء اللَّه این حکومت تحقق پیدا بکند و مزه حکومت اسلامى را، که چند صباحى در صدر اسلام بوده است- کم بوده است، نگذاشتند آن وقت هم- مزه حکومت اسلامى را مردم بفهمند یعنى چه. (صحیفه امام، ج7، ص: 315)
در راه پیاده کردن اسلام راستین
ما الآن موظفیم که تمام قدرت خودمان، تمام توجه خودمان را به این نهضت داشته باشیم که این محفوظ بماند، به آخر برسد؛ تا یک [حکومت] اسلامى، آن طورى که باید و شاید، بتوانیم- آن طورى که باید و شاید- تحقق پیدا بکند که یک نمونهاى در عالم باشد که ببینند دمکراسى که اینها ادعایش را مىکنند یعنى چه؛ آزادى که اینها آزادى بشر و حقوق بشر و آن حقوق بشرى که این حقوقیها ادعا مىکنند و ما دزدها و آدمکشها را وقتى که به جزاى خودشان مىرسانیم دادشان درمىآید، و آقاى مطهرى را وقتى مىکشند یک کلمه حرف نمىزنند.
ما مىخواهیم یک اسلامى درست کنیم تا معلوم بشود حقوق بشر یعنى چه، حق بشر چه هست، حقوق زن یعنى چه، حقوق مرد یعنى چه، حقوق کشاورز یعنى چه. ما مىخواهیم یک همچو چیزى درست بشود، اگر بگذارند؛ اگر این شیاطینى که دستپرورده آن شیاطین بزرگ هستند- اینها- بگذارند تا یک حکومتى پیدا بشود، آن وقت معلوم مىشود که براى کارگر، اسلام چه جور نظر دارد، به کارگر چه جور، به اقلیتهاى مذهبى چه نظر دارد، به همه اقشار چه نظر دارد. لکن مهلت به ما نمىدهند. (صحیفه امام، ج7، ص: 416)
مدعیان دروغین حقوق بشر
آنها چه فکر مىکنند در حال شرق و در حال دنیاى سوم؟ اینها چه فکرى مىکنند؟ اینها را چه جورى تصور مىکنند؟ همینهایى هستند که براى «حقوق بشر» و نمىدانم براى حتى حقوق حیوانات، مجامع دارند! اما همهاش این مجامع، مجامع براى حفظ حقوق خودشان است. با اسم حقوق بشر، حقوق خودشان را حفظ مىکنند، و حقوق ما را پایمال مىکنند اینکه مىگویند حقوق حیوانات هم باید [محفوظ] باشد، طرفدارى از حتى حیوانات مىکنند، یک طایفهاى مىگویند طرفدارى از حیوانات، و در ویتنام هزارها مردم را در سایر شهرها هزارها، صدها میلیون مردم را به آتش مىکشند! یک طایفهاى قضیه «حقوق بشر» را مىگویند که این بشر را پایمال کردند. و مع الأسف باورمان مىآید از این مسائل، و گویندگان ما از همین حقوق بشر و از همینها پشتیبانى مىکنند! حقوق بشر را اسلام مىتواند پایه گذارى کند که سرانش مثل على بن ابی طالب است؛ نه کسانى که بشر را مىخورند و اسم «حقوق بشر» رویش مىگذارند! (صحیفه امام، ج10، ص: 361)
ادعاى دروغین حامیان حقوق بشر
توجه به حقوق بشر هم یک ادعایى است. و این رایج بین تمام سران کشورهاى دنیاست. لکن در مقام عمل چه؟ کارتر هم ادعا مىکرد که ما حقوق بشر را احترام مىگذاریم؛ لکن به حقوق بشر احترام گذاشت؟ آیا شاه مخلوع در ایران به حقوق بشر احترام مىگذاشت که آنها پشتیبانى از او کردند؟ آیا کشورهایى که دودمان پهلوى را بر ما مسلط کردند، این حقوق بشرىها و احترام به حقوق بشر، نمىدیدند که اینها چه کردند با اسلام و مسلمین؟ و آیا نمىدانستند که صهیونیسم با لبنان و با فلسطین چه کرد؟ یا خودشان شریک بودند؟ همه ادعا مىکنند. کسانى که مسلمان باشند و اهتمام به امور مسلمین داشته باشند کماند. ملتها خودشان باید در فکر اسلام باشند. مأیوسیم ما از سران اکثر به اتفاق مسلمین. لکن ملتها خودشان باید به فکر باشند. و از آنها مأیوس نیستیم. در قضیه هجوم عراق به ایران ملتها بودند که پیشتیبانى خودشان را اعلام کردند؛ از دولتها کم یک همچو امرى واقع شد. یا تأیید کردند از مقابله کفر با اسلام؛ تأیید کردند کفار بعثى را، بعث عراقى را و یا بىصدا و بىتفاوت کنار نشستند و هجوم کفر بر اسلام را نظاره کردند. اینها که ادعاى اسلامیت مىکنند، نظاره کردند؛ بىتفاوت بودند نسبت به تجاوز اسرائیل به لبنان، به فلسطین و جنایتهاى بسیارى که کردند. آیا اینها اهتمام به امور مسلمین دارند و مسلمین در همه بلاد زیر چکمه طرفداران دولتهاى بزرگ در فشار هستند و اینها بىتفاوت هستند؟ ما چطور این ادعاها را قبول کنیم؟ آنهایى هم که حضرت امیر المؤمنین على- علیه السلام- را در محراب عبادت کشتند، مدّعى اسلام بودند. آنهایى هم که لشکرکشى کردند و هجوم آوردند به لشکر اسلام در صدر اسلام و هجوم آوردند به لشکر على بن ابى طالب آنها هم ادعاى اسلام داشتند، با اسم اسلام با اسلام جنگیدند. اینها هم ادعاى اسلام دارند، و با اسم اسلام به اسلام خیانت مىکنند.
صدام هم مدّعى اسلام است، و با اسم اسلام به کشور اسلامى هجوم آورده است و با اسم اسلام هزاران جوان ما را شهید کرده است و قریب دو میلیون آواره، و با اسم اسلام در مملکت خودش با اسلام و علماى اسلام آن مىکند که مغول کرد با ایران. ادعاها همیشه زیاد بوده است، و حالا هم هست. من به همه شما اطفالى که به واسطه جور مجرمین بىپدر شدهاید، به همه شما تسلیت عرض مىکنم، و ما شریک غم شما هستیم.
ما شریک غم شما هستیم در اینکه از آقاى موسى صدر بىاطلاعیم. و ما شریک غم شما ملت عراق هستیم که آقاى صدر و خواهر عزیز ایشان را به آن طور کشتند و شکنجه کردند. و ما شریک غم همه مظلومین جهان هستیم، و پشتیبان همه مظلومان جهان. باید مظلومان جهان که هستند خودشان قیام کنند بر ضد مستکبرین. مستضعفین نباید بنشینند که دولتهایشان این کار را بکنند، خودشان انجام بدهند.(صحیفه امام، ج14، ص: 139)