"دین" از "سیاست" جدا نیست و نمیتواند جدا باشد. زیرا از دین منهای سیاست جز ذکر و مناجات باقی نمیماند و اینها بخشی از دین است و نه همه آن.
اگر سیاست را از زاویه نگرشها و روشهای ماکیاولیستی بنگریم و همان گونه که زمامداران آمریکایی و اروپایی آن را معنی میکنند و در رفتار و عمل میآورند در نظر بگیریم، چیزی جز فریب و نیرنگ باقی نمیماند و عملکردهای تباه قدرتهای استکباری شرق و غرب و جنایاتی که در چهار گوشه جهان توسط آنان صورت میگیرد، شاهد گویای واقعیت مزبور است. لکن اگر به سیاست از دریچه نظام سیاسی اسلام بنگریم، با مفهوم و حقیقت تدبیر و برنامه ریزیهای سالم برای خدمت خالصانه به مردم جامعه و اداره شایسته کشور در ابعاد سیاست خارجی و داخلی مواجه میشویم. سیاست یا این مفهوم، نه تنها از دین جدا نیست، که عین دیانت است. زیرا تعالیم اجتماعی و سیاسی اسلام با محوریت راهبرد صحیح جامعه و مدیریت کلان برای رفع موانع و دستیابی به رشد و پیشرفت در همه زمینهها تنظیم شده است و این همان "سیاست اسلامی" است که در تقابل و تعارض با سیاستهای کشورهای غرب و شرق قرار دارد.
"سیاست" با معنی و مصداق اسلامی آن، از وظایف و مسئولیتهای بزرگ "روحانیت" است، زیرا "دین" به صورت رها و بدون مرزبانی اعتقادی و اجتماعی و سیاسی متصور نمیباشد و هم بر مبنای "عقل" و هم بر اساس "شرع" حکم قطعی ضرورت حضور روحانیت در عرصههای سیاست تثبیت شده است.
متأسفانه از سالهای دور تاکنون تبلیغات مسموم که خاستگاه آن دنیای غرب میباشد، نه تنها نافی پیوند روحانیت و سیاست بوده است، که به شدت و با برنامهریزیهای وسیع درصدد جلوگیری از حضور علمای آزاداندیش و آگاه به زمان در چرخه سیاست و حکومت بوده و هستند.
باید اعتراف کرد که هیچ کس همچون حضرت امام خمینی با این تبلیغات مسموم و برنامه ریزیهای وسیع توسط اذناب استعمار غرب، مقابله نکرده است، به گونهای که حجم وسیعی از رهنمودهای این پیشوای الهی به این موضوع اختصاص یافته است.
آنچه پیش رو دارید، بخش اعظم سخنانی است که امام خمینی در تاریخ 10/4/1360 ایراد کردند و موضوع یاد شده را تبیین و تحلیل میکنند. این موضوع با توجه به امتداد فعالیتهای مخرب علیه جداسازی دین و سیاست و روحانیت از هم، انتخاب شده و ضرورت آن بر آگاهان جامعه روشن است.
در این وقتی که ما واقع شدهایم و همه قدرتهای خارجی مخالف ما هستند و در داخل هم میبینید که این انگلها هستند و خزیدهاند در سوراخها، لکن خرابکاری میکنند، ما الان وظیفهمان چی است؟ ما وظایف زیادی داریم. و شما آقایان علما و اهل علم در سرتاسر کشور وظایفتان بیشتر است. مسئولیتتان بیشتر است. مسئولیتتان بیشتر است؛ برای اینکه شما وضعتان و مشیتان نمایشگر این است که ما نماینده انبیا هستیم. شما اشتغالتان و لباستان، همه حکایت از این میکند که این جمعیت نماینده اسلام هستند. کسی که نماینده اسلام است، وظیفهاش بسیار خطیر است. همه قشرها در هر جا هستند، وظیفهشان بسیار است، لکن در بین همه، شما وظیفهتان بیشتر است. ماها وظیفهمان بیشتر است. ماها اگر - خدای نخواسته - یک خطایی، یک اشتباهی بکنیم، این پای نماینده پیغمبر اکرم و اسلام حساب میشود. آبروی اسلام به دست شماست. روحانیینی که در قوه قضاییه و مشغول قضاوت هستند یا مشغول یک کار دیگری هستند، اینها وظیفهشان زیادتر از دیگران است. اگر - خدای نخواسته - یک قضاوتی برخلاف حق واقع بشود - ولو اشتباها - این منعکس میشود که اینها دارند خرابکاری میکنند.
توطئه دشمن برای منزوی کردن روحانیت
شما میبینید که از اول یک جریانی در کار بوده که شماها را از ملت منعزل کند و لااقل، شماها را نگذارند در جاهایی که یک ارگان اجرایی یا تقنینی یا اینها باشد؛ همان چیزی که در غرب نسبت به کلیسا میگفتند: کلیسا برای خودش علی حده برود و مسائل ناسوت و لاهوت بگوید و مملکت را بدهند ما ادارهاش بکنیم.]در[ ایران هم همان معنا را تعقیب کرده بودند. شیاطینی که مطالعه کردند در همه مسائل ملتها و این را یافتند که اگر قشر روحانی وارد بشود در صحنه سیاست، با داشتن پشتوانه عظیمی از ملتها، کلاه آنها پس معرکه است. باید چه بکنند؟ باید به طور عموم، این مطلب را القا بکنند که اهل علم را به سیاست چه کار؟ اهل علم فقط وظیفهاش این است که عبایش را سرش بکشد و اول ظهر برود نمازش را بخواند و بعد هم برود منبر چند تا مسئله بگوید؛ نه مسائلی که مربوط به سیاست و مربوط به گرفتاریهای ملت است، همان مسائلی که دیدید، متعارف بود میگفتند و تقریبا اکثر ابواب فقه کنار گذاشته شده بود عملا. تو کتابها نوشته شده بود و کنار گذاشته شده بود و اکثر آیات قرآن هم کنار گذاشته شده بود. قرآن را میخواندیم و میبوسیدیم و میگذاشتیمش کنار. آیاتی که مربوط به جامعه
بود، آیاتی که مربوط به سیاست بود، آیاتی که مربوط به جنگ بود، آیات زیادی که اکثر آیات مربوط به این مسائل است، اینها را منسی کرده بودیم؛ یعنی، ما را وادار کرده بودند که منسی باشد.
شأن بزرگ اهل علم این بود که این آقا نمیفهمد سیاست را! اگر یک آقایی اصلا عقلش نرسید به اینکه سیاست چیست، این بزرگوار بود خیلی؛ آقایی است که دخالت در امور نمیکند، قربانش بروم، چه آقای خوبی، ظهر میآید نمازش را میخواند و میرود توی خانهاش مینشیند! و به ما این مطلب را تحمیل کرده بودند. این شیاطینی که میخواستند این جمعیت را کنار بگذارند، به ما همه تحمیل کرده بودند این مطلب را که اگر یک آقایی - فرض کنید که - عقیدهاش این بود که باید وارد بشود در سیاست و در گرفتاری ملت، میگفتند: این آقا سیاسی است! همین که میگفتند" سیاسی"، این دیگر باید برود، از جامعه باید جدا بشود.
این را تحمیل کرده بودند شیاطین به ما و نگذاشته بودند که ما خود پیغمبر اکرم را و حالاتش را مطالعه کنیم و نگذاشته بودند که ما حالات حضرت امیر را مطالعه کنیم؛ ببینیم که آیا آنها چه جور وضعی داشتند. پیغمبر اسلام در سیاست دخالت نمیکرد؟ میتوانید بگویید پیغمبر هم یک عامل سیاسی بوده، پس کنار؟ در امور سیاست وارد نمیشد؟ تمام عمرش در امور سیاسی بود؛ تمام عمرش را صرف کرد در سیاست اسلامی و حکومت اسلامی تشکیل داد. حضرت امیر حکومت اسلامی داشت و حکومتهای اسلامی میفرستاد آن طرف. اینها سیاست نبودند؟ حضرت امیر را تخطئه میکنید؟ اینهایی که میگویند نه، دیگر لازم نیست و آخوندها بروند سرجایشان بنشینند، این جلد: 15، صفحه: 12 آخوندها مدعی این هستند که ماها تابع آن موالی هستیم، شما قبول ندارید که ]این طور بوده؟[ یا باید قبول نکنید که اصلا پیغمبر اسلام وارد سیاست میشد؛ و حکومتی نداشته و گوشه مدینه توی مسجد نشسته بوده و مسئله میگفته؛ این جور بوده؟ حضرت امیر هم گوشه خانهاش نشسته بود و عبایش را روش میکشیده و میرفته مسجد نماز میخوانده برمیگشته باز آنجا مینشسته مطالعه میکرده، مسئله این بوده؟ یا اینها از اول وارد سیاست
بودند؟
مدتی که مکه بود، حضرت رسول(ص) نمیتوانست یک حکومتی تشکیل بدهد، لکن مشغول جمعآوری افراد بود، مشغول یک سیاست زیرزمینی بود. بعد که کار را درست دید و آمدند به مدینه، آنجا دیگر حکومتی بود، تشکیل دادند و فرستادند. همان آخری هم که در رختخواب رحلت خوابیده بودند، جیش اسامه بیرون شهر مهیا بودند برای رفتن و حضرت رسول گفت":خدا لعنت کند کسی را که تخلف کند - به حسب روایت - از جیش اسامه. قضیه، بعد از مرگشان هم میخواستند درست بکنند - کردند درست. آن همه شمشیری که حضرت امیر زد، به ما حالی کرده بودند که یکی از خلاف مروتها پوشیدن لباس جندی است. این خلاف است، این با عدالت نمیسازد! حضرت امیر هم مگر عادل نبود؟ سیدالشهدا مگر عادل نبود؟ خلاف مروت بود آن کاری که سیدالشهدا میکرد؟! آن کاری که حضرت امیر میکرد؟!
اینها میخواستند از ما و از شما و از روحانیون یک موجود بیخاصیتی درست کنند که هیچ رنگ و بویی نداشته باشد و هیچ کاری نداشته باشد به اینکه به این ملت چه میگذرد، به این مخازن ملت چه میگذرد، حکومت چه میکند، این قلدرها چه میکنند با ملت، این خانها چه میکنند با ملت. یک اشخاص بیرنگ و بویی میخواستند، که خیلی هم ]به آنها[ احترام میکردند: شما بنشینید سر جاهاتان و مسئلهتان را بگویید، ما احترامتان هم میکنیم، سلام بلند بالایی هم به شما میدهیم، اما اگر یک قدم آن طرف بگذارید، نه، دیگر اینجا حد شما نیست، حد شما تا آنجایی است که مسئله بگویید و بیایید مسجد و خیلی هم که چی بشود، یک مجلس فاتحهای باشد، بروید مجلس فاتحه بنشینید. به ما تحمیل کردند این را و ما باید از زیر این بار تحمیل بیرون برویم.
روحانیین باید در صحنه باشند. باید همه این حرفهای نامربوطی که زده بودند و شما را میخواستند از دخالت در امور جامعه کنار بگذارند، همه آنها را پشت سر بگذارید - و گذاشتهاید پشت سر. علمای اعلام نباید بروند کنار بنشینند تا مقدرات آنها در امریکا تدوین بشود و یا در شوروی تدوین بشود.
ما را کنار گذاشتند و مقدرات ما در امریکا تدوین میشد. این شاه مخلوع و ملعون اقرار کرد این معنا را و از بس احمق بود، پدر خودش را هم به لجن کشید؛ و از بس خودخواه بود حاضر شد که پدر خودش را هم به لجن بکشد! میگفت که اسمایی را مینویسند از سفارتخانه که اینها وکیل باید بشوند، میآورند پیش ما، ما هم همین کار را میکردیم. این را میخواست بگوید که نه، دیگر حالا ما به" دروازه تمدن بزرگ" رسیدهایم! میخواست مردم را بازی بدهد که نه، پیشتر این جوری بوده، ما چند سال پیش از این اینطور بودیم و حالا اینجور نیستیم! و حال اینکه حالاش بدتر از چند سال پیش از اینش بود. بنابراین بود که این قشری که میتواند بسیج کند ملت را و قدرت دارد که تمام ملت را تحت یک مطلب وارد کند، اگر مهلت به او بدهند این را کنار بگذارد با حیلههای مختلف: یکی همان باور آوردن به خود آقایان و به ملت ]بود[ که اینها نباید در امور سیاسی داخل بشوند، خلاف شان آنهاست.
حتی این آخری میگفتند که با قداست اینها مخالف است؛ با قداست اهل علم، وارد شدن در حکومت و سیاست مخالف است. این قداست در زمان حضرت رسول نبوده؟ حضرت رسول قداستش محفوظ نمیمانده؟ حضرت امیر قداست نداشته؟ حضرت سیدالشهدا و امام حسن قداست نداشتند؟ میخواستند چشم و گوش همه ما را ببندند و میخواهند هم. این جریان از اول نهضت هی دیدند که دارد پیش میرود، هی آنها بیشتر خواستند که کنار بگذارند اینها را. الان هم این جریان هست، منتها یک وقت رسید به اوج خودش که دیدید و حالا رو به ضعف است و امیدوارم که دفن بشود.
اسلام، بزرگترین ودیعه خدا
باید شما چشم و گوشتان را باز کنید، دیگر حالا سابق نیست. یک روزی بود که هر آقایی که در یک دهی بود، جدا بود از همه جا، وسایل کم بود، اعتقاد هم این بود. امروز روزی است که همین صحبتی که من حالا میکنم، شب در لندن و در امریکا میگویند: فلان شخص یک همچو حرفی زد، دروغ هم نسبت میدهند. اخیرا هم نسبت داده بودند که فلانی این قصه را ]که[ میگوید در داخل شده، به امریکا مربوط نیست، و حال اینکه امریکاست که این کارها را میکند، امریکاست که پشتیبان اینهاست.
"کلکم راع و کلکم مسئول" و این "رعی" برای شما بیشتر مطرح است؛ برای علما بیشتر مطرح است. همهمان مسئولیم. اگر فوج فوج از ما را بکشند، آن بعدیها باید بیایند جایش را بگیرند. اسلام است، اسلام را ما باید همهمان فدایش بشویم. پیغمبر هم فدای اسلام شد. سیدالشهدا هم فدای اسلام شد. اسلام بزرگترین چیزی است که ودیعه خداست در بشر. ما باید عزممان را مصمم کنیم که در این راه شهید بشویم و علما بیشتر.
من از اول هم میدانستم که ما گرفتاری داریم؛ یعنی، اخیرا هی بیشتر واضح شد. البته اول اول شاید من هم غافل بودم. ما گرفتاری داریم، از این به بعد هم داریم.
این مسجدها را سنگر قرار بدهید برای اسلام. در صدر اسلام، از این مسجدها همه چیز بیرون میرفت؛ مسجد محل قضاوت بود، مسجد محل چه بود، مسجد محل بسیج بود. بسیج سپاه بود، این مسجدها را باید شما محکم نگه دارید. نگویند به شما که دیگر مسجد میخواهیم چه کنیم؛ ما انقلاب کردیم؛ ما انقلاب کردیم مسجد درست کنیم. ما برای خدا انقلاب کردیم. شما، ملت ما انقلاب کرده است و از زبان ملت است که" جمهوری اسلامی". جمهوری اسلامی باید همه چیزش اسلامی باشد. این مساجد سنگرهای اسلام است. محراب محل حرب است. اینها سنگرند برای اسلام. حفظ کنید اینها را. گول نخورید از این اشخاصی که میخواهند بازی بدهند که" آقا شما چکار دارید به این کارها، دارند خودشان میکنند "!
توصیه مردم به شرکت فعال در انتخابات
چند روز دیگر، اینکه عرض کردم تکلیف چیست، تکلیف شما چی است و تکلیف ملت چی است، چند روز دیگر مسئله انتخاب رئیسجمهور است. باید همه شما با تمام جدیت در این، همه اشخاصی که در هر جا هستند، اهل علمی که در هرجا هستند، با کمال جدیت، مردم را دعوت کنند به دخالت. دخالت کنند در مسئله، حاضر بشوند. اگر شماها حاضر نشوید و یک رئیس جمهوری مثل سابق برایتان بتراشند و بازی بدهند همهمان را، همهمان مسئول هستیم. اگر شما از صحنه خارج بشوید و آنها خودشان وارد بشوند و یک وقت یک نفری را رئیسجمهور کنند که تباه کند این کشور را، چنانچه تباه کردند، همهمان مسئولیم. شما، آن آقایی که در آن ده با دویست نفر جمعیت زندگی میکند و آن آقایی که در آن شهر با دو میلیون یا چهار میلیون یا پنج میلیون جمعیت زندگی میکند، همه مسئولیم؛ علی السوا مسئولیم. همه باید مردم را دعوت کنیم به اینکه در انتخاب رئیسجمهور بیتفاوت نباشند؛ بروند در پیش صندوقها، رای بدهند. و البته خوب، اشخاصی که مطلعاند، چه هستند از علما، از کسان دیگر، یک نفری ]را[ که بدانند چطور است انتخاب کنند یا چند نفر را، اما توجه ]کنند[ به اینکه چه باید بکنیم و ما مقدرات مملکتمان را
دست کی باید بدهیم. و ما اگر یک رئیسجمهور داشته باشیم که نا باب از کار در بیاید، همه چیزها از بین میرود. حالا هم ما مبتلا هستیم به تفالههایش. نگویید که دیگران رای میدهند. من هم باید رای بدهم، تو هم باید رای بدهی، آن روستایی هم که در کنار مزرعه خودش کار میکند باید رای بدهد؛ تکلیف است. این یک تکلیف الهی است. این هم یک چیزی حساب نکنید که خوب، دیگران هستند، من چه میکنم؟ خیر.
برای هر فردی از افراد این ملت تکلیف است که حفظ کند اسلام را. حفظ اسلام به این است که حالا در کشور ما - هر کسی در کشور خودش، الان ما مبتلای به مسائلی هستیم در این کشور - حفظ اسلام این است که ما یک رئیس جمهوری که لااقل، اعتقاد به اسلام داشته باشد، متعهد باشد برای اسلام، بشناسید که این آدم متعهدی است، که مبادا مبتلا بشویم به یک نفر نابابی که ما را بخواهد بکشد، ببرد طرف امریکا، روحانیون را میخواهد کنار بگذارد و مجلس را کنار بگذارد و همه، خودم و خودم هم راه افتادم طرف امریکا، یک مسئلهای است؛ تکلیف است. ما مکلفیم به اینکه در امور دخالت کنیم. ما مکلفیم در امور سیاسی دخالت کنیم؛ مکلفیم شرعا؛ همانطور که پیغمبر میکرد؛ همانطور که حضرت امیر میکرد. در این ایام، که اعلان میکنند مسئله انتخاب رئیسجمهور ]را[، آن اشخاصی که در حوزهها هستند، باید دست از کارها بردارند و راه بیفتند توی شهرها و دهات و روستاها و آن جاهای دور افتاده و کمک کنند. و اگر نکنند، فردا مسئولاند پیش خدا و اگر مسامحه کنند، فردا مسئولاند پیش خدا. مردم را دعوت کنند به دخالت در امور، به انتخاب یک رئیسجمهور صحیح، کمک کنند برای رساندن صندوقها به
روستاهای دور افتاده. اگر شما نکنید، آنهایی که بر ضد شما هستند، میکنند این کار را؛ تبلیغ میکنند آنجاها. شماها مبلغ اسلام هستید.
لزوم نظارت مردم بر کارهای دولتمردان
امروز تبلیغ اسلام برای حفظ خود اسلام. تبلیغ این است که رئیس جمهورتان را خودتان تعیین کنید. اهمیت این همان اهمیتی است که اسلام دارد. یک نفری که وارد بشود و در رأس امور واقع بشود و - خدای نخواسته - فاسد از کار در آید، یک کشور را به فساد میکشاند. اگر چشمتان باز نشده بود و توطئهها را کشف نکرده بودید، خدا میداند که چند وقت دیگر ما به کجا میرسیدیم. حالا هم همینطور باشد. حالا هم همینطور است. همانطوری که ارتش ما و سپاه پاسداران ما و بسیج ما و عشایر ما در جبههها مشغول دفاع از اسلام هستند - و خداوند تاییدشان کند، آنها را و همه ملت ما باید پشتیبانی از آنها بکنند - همانطور شما هم که جندالله هستید، برای مصالح عمومی اسلام، مکلف هستید
از اول یک جریانی در کار بوده که شما علما و روحانیون را از ملت منعزل کند
روحانیون باید در صحنه باشند. باید همه این حرفهای نامربوطی که زده بودند و شما را میخواستند از دخالت در امور جامعه کنار بگذارند، همه آنها را پشت سر بگذارید
علمای اسلام نباید بروند کنار بنشینند تا مقدرات آنها در آمریکا تدوین بشود و یا در شوروی تدوین بشود
شاه مخلوع و ملعون اقرار کرد و از بس احمق بود پدرش را هم به لجن کشید. او اقرار کرد که اسمایی مینویسند از سفارتخانه که اینها وکیل باید بشوند، میآورند پیش ما، ما هم همین کار را میکردیم. میخواست بگوید ما حالا به دروازه بزرگ تمدن! رسیده ایم
ما مکلفیم به اینکه در امور دخالت کنیم. ما مکلفیم در امور سیاسی دخالت کنیم، مکلفیم شرعاً، همانطور که پیغمبر دخالت میکرد،همانطور که حضرت امیر دخالت میکرد
( صحیفه امام، ج 15، ص 8 تا 16)
منبع : روزنامه جمهوری اسلامی