سُرودِ عشق
- بهار آمد و، گُلزار نور باران شد
- چمن ز عشق رُخ یار، لالهافشان شد
- سُرود عشق، ز مُرغان بوستان بشنو!
- جمال یار از گُلبرگِ سبز تابان شد
- ندا به ساقی سرمستِ گُلِعذار رسید
- که طرْف دشت، چو رُخسار سُرخِ مستان شد
- به غنچه گوی که، از روی خویش پرده فکن
- که مُرغ دل، ز فراق رُخت پریشان شد
- ز حال قلبِ جفا دیدهام مپرس، مپرس!
- چو ابر، از غم دلدار، اشکریزان شد.