بر اساس این تحلیل، تمایل مداوم ترامپ به تعامل مستقیم با رهبران چین و روسیه، با وجود دستاوردهای محدود دیدارهای پیشین، نشاندهنده درک نادرست دولت آمریکا از عمق شراکت راهبردی مسکو و پکن است. نویسنده معتقد است که این دو قدرت، بهرغم اختلافات تاریخی و رقابتهای ژئوپلیتیکی، یکی از پایدارترین همکاریهای امنیتی جهان را شکل دادهاند و تلاشهای واشنگتن برای ایجاد شکاف میان آنها با موانع جدی روبهرو خواهد شد.
نیویورکتایمز با اشاره به همکاریهای نظامی و اطلاعاتی چین و روسیه، از جمله حمایت از توان نظامی ایران در جریان جنگ با آمریکا و اسرائیل و پشتیبانی پکن از مسکو در جنگ اوکراین، تأکید میکند که ترامپ در حالی به دنبال تعامل با این دو قدرت است که آنها در چندین منطقه راهبردی جهان، در برابر منافع و متحدان ایالات متحده قرار گرفتهاند.
این روزنامه همچنین با بررسی اختلافات سه کشور بر سر تسلیحات هستهای، هوش مصنوعی، امنیت انرژی و جنگهای خاورمیانه و اوکراین، احتمال دستیابی به توافقی اساسی در نشست شنژن را محدود ارزیابی میکند و معتقد است که فقدان دستور کار مشخص، بیش از همه به سود رهبران چین و روسیه خواهد بود.
کورت کمپبل در این یادداشت هشدار میدهد که حتی اگر نشست سهجانبه بدون دستاورد دیپلماتیک ملموسی پایان یابد، نمایش همزمان قدرت و جایگاه رهبران آمریکا، چین و روسیه میتواند به تقویت موقعیت بینالمللی پکن و مسکو و افزایش نگرانی متحدان سنتی واشنگتن منجر شود؛ موضوعی که از نگاه نویسنده، نشاندهنده پیامدهای راهبردی رویکرد ترامپ در قبال رقبای اصلی ایالات متحده است.
نیویورکتایمز در ادامه مینویسد:
در دوره دوم ریاستجمهوری آقای ترامپ تاکنون، تمایل وی برای دستیابی به تعاملات دوجانبه، عمدتاً بیحاصل بوده است. نشست آلاسکا در سال ۲۰۲۵ میان ترامپ و آقای پوتین، هیچ پیشرفتی در پایان دادن به جنگ اوکراین نداشت. سه دیدار اخیر وی با آقای شی نیز پیشرفت چندانی در کاهش تنشهای تجاری یا افزایش تضمینهای هوش مصنوعی به همراه نداشت. اکنون، هر سه رهبر قرار است این هفته در یک نشست سهجانبه غیرمعمول، در حاشیه اجلاس همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه در شنژن چین، گرد هم آیند.
برای آمریکاییها و شرکای همفکرشان، سود قابلتوجهی از این نشست به دست نخواهد آمد.
در دهههای اخیر، در اکثر گردهماییهای چندجانبه آمریکا، کشورهایی گرد هم میآمدند که تا حد زیادی دارای منافع ملی مشترکی با ما بودند؛ مانند دموکراسیهای دریایی موسوم به QUAD، شامل هند، ژاپن، استرالیا و ایالات متحده.
این نخستین بار است که یک رئیسجمهور مستقر آمریکا بهطور مشترک با رهبران چین و روسیه دیدار میکند؛ کشورهایی که نماینده نظامها و رویکردهایی به امور جهانی هستند که بهطور گسترده با نظریه سیاسی آمریکا در تضاد قرار دارند.
سخنگویان و چاپلوسان آقای ترامپ میگویند برگزاری این نشست موجب پیشبرد صلح در اروپا خواهد شد و همچنین فرصتی زمانی برای ایالات متحده ایجاد میکند تا این کشور بتواند تابآوری بیشتری در ذخایر مواد معدنی حیاتی خود به دست آورد.
برای آنها دشوار است که شدت شور و اشتیاق آشکار رئیسجمهور ترامپ برای این گردهمایی را توضیح دهند، در حالی که او بهوضوح تمایلی به حضور در اجلاسهای گروه ۷، متشکل از هفت دموکراسی ثروتمند، یا دیدار با رهبران اتحادیه اروپا نشان نمیدهد.
همچنین تفسیر رفتار ترامپ دشوارتر خواهد شد، زمانی که به فعالیتهای پشتپرده آقای شی و آقای پوتین برای تضعیف آمریکا توجه کنیم.
چین حامی اصلی جنگ روسیه علیه اوکراین است و تدارکات ضروری برای به پرواز درآمدن موشکها و پهپادهای مسکو فراهم میکند.
روسیه تصاویر ماهوارهای و دادههای هدفگیری هوایی را در اختیار ایران قرار میدهد، در حالی که این کشور مشغول حمله به منابع نظامی آمریکا در منطقه خلیج فارس است.
همچنین شرکتهای چینی، قطعات حیاتی موشکی را در زمان جنگ در اختیار ایران قرار میدهند.
تمرینات نظامی مشترک چین و روسیه در غرب اقیانوس آرام نیز بهطور فزایندهای در اطراف ژاپن و مناطق جزیرهای مورد مناقشه آن ناحیه فعال است.
در ظاهرِ تعاملی این اجلاس سهجانبه، آقای ترامپ با مخالفانی که در سه نقطه خطرناک جهان علیه متحدان و شرکای ما خنجر کشیدهاند، نرمش به خرج خواهد داد.
دولت ترامپ پیچیدگیهای رابطه روسیه و چین را کاملاً اشتباه درک میکند. این فقدان شناخت پیشینه دارد. در دهه ۱۹۶۰، بهترین و باهوشترین متفکران ایالات متحده، فرصتی را که شکاف میان چین و روسیه ایجاد کرده بود، بسیار دیر درک کردند؛ اکنون آنها اهمیت شراکت روسیه و چین را دستکم گرفتهاند.
از زمان به قدرت رسیدن آقای شی در سال ۲۰۱۲، او و آقای پوتین حدود ۵۰ بار بهطور رسمی دیدار کردهاند که نشاندهنده آهنگی فوقالعاده بالا از دیپلماسی در سطح عالی است.
در حالی که از نظر نظری، روسیه و چین با سابقه بیاعتمادی، اختلافات مرزی و جاهطلبیهای متضاد، نباید با یکدیگر کنار بیایند، اما در عمل، این دو مرد همفکر یکی از پایدارترین شراکتهای امنیتی جهان را ایجاد کردهاند.
بدون شک، هر دو طرف نگران آینده این همکاری هستند، اما فعلاً این همکاری بسیار مهم است و در برابر تلاشها برای جدا کردن آنها مقاومت خواهند کرد.
سه رهبر در این اجلاس درباره چه موضوعی بحث خواهند کرد؟
چین بهسرعت و بیسروصدا در حال توسعه زرادخانه هستهای خود است که بسیار کوچکتر از زرادخانه روسیه یا آمریکاست؛ بنابراین تلاش خواهد کرد از هرگونه مذاکرهای که مانع جبران عقبماندگیاش شود، اجتناب کند.
روسیه فقط بهطور کلی و ایدئولوژیک درباره صلح در اروپا صحبت خواهد کرد.
ایالات متحده انتظاری برای درخواست کمک بهمنظور پایان دادن به جنگ ایران، بهویژه از دو کشوری که بیشترین حمایت را از تهران دارند، نخواهد داشت.
روسیه نیز به علت عقبماندگی فنی و علمی در حوزه هوش مصنوعی، تمایلی به صحبت درباره این فناوری نخواهد داشت.
افزایش تأمین انرژی جهانی، مسئلهای است که با اختلالات خلیج فارس گره خورده است.
صحبت درباره نیازهای توسعه جهانی نیز، در شرایطی که آمریکا در حال حاضر تلاشهای کمکهای بشردوستانه خود را بهشدت کاهش داده است، موضوعی بسیار دشوار خواهد بود.
فقدان دستور کار روشن برای این اجلاس سهجانبه موجب ناراحتی آقای شی خواهد شد و بعید است که وی با هیچ توافق خودجوشی در این دیدار موافقت کند.
او بر دستیابی به چهارمین دوره پنجساله ریاستجمهوری در سال آینده تمرکز دارد؛ طولانیترین دوره قدرت در میان رهبران اخیر چین، و از حوادث غافلگیرکننده خوشش نمیآید.
با توجه به تمایل آقای ترامپ به بداههپردازی، آقای شی نسبت به هرگونه تلاش برای پیشرفت دیپلماتیک محتاط خواهد بود.
بنابراین، پیامد اصلی اجلاس سهجانبه در شنژن ممکن است این پیام باشد که سه مرد قدرتمند، بالقوه در کنار یکدیگر بر فراز سیاره ایستادهاند و در حال بررسی صحنه هستند.
این موضوع در میان متحدان سنتی آمریکا لرزه به پا خواهد کرد؛ اتفاقی که بهوضوح برای آقای پوتین و آقای شی یک امتیاز مثبت است و احتمالاً برای آقای ترامپ اهمیتی ندارد.
حتی اگر بحثها فقط درباره سنگکاری در سالن رقص جدید آقای ترامپ، زمان پرواز از مسکو به شنژن یا کیفیت غذاهای محلی کانتونی متمرکز باشد، هدف واقعی در مسکو و پکن ممکن است فقط ارائه تصویری از دیدار این سه رهبر با یکدیگر باشد.