محمود شوری در گفتوگو با خبرنگار جماران با اشاره به دیدار اخیر نمایندگان آمریکا با پوتین برای پایاندادن به جنگ اوکراین، اظهار کرد: اگرچه هم اوکراین و روسیه و هم آمریکا میخواهند به افکار عمومی جهان بگویند مسیر دیپلماسی را باز گذاشتهاند، اما حل بحران اوکراین با موانع بسیار جدی مواجه است و همین باعث شده احتمال نتیجهبخشی این مذاکرات پایین باشد و تنها میتوان از احتمال توافق بر سر حلوفصل مسائل محدود مانند تبادل اسرا صحبت کرد.
وی ادامه داد: شاید حتی طرفین بتوانند بر سر آتشبسهایی محدود نیز توافق کنند، اما با توجه به وجود شکافهای عمیق بین دو طرف، این مذاکرات نمیتواند نقشی تعیینکننده در حل مناقشه ایفا کند؛ از یک سمت روسیه حاضر به واگذاری سرزمینهای اشغالشده نیست و از سمت دیگر، اوکراین نمیخواهد از حقوق ارضی خود کوتاه بیاید. همچنین، روسیه نگرانیهایی را در مورد نظم امنیتی اروپا دارد و خواهان توقف روند گسترش ناتوست، اما طرف مقابل این را نمیپذیرد.
این تحلیلگر مسائل اوراسیا با اشاره به موافقت روسیه با حضور اروپا در دور بعدی مذاکرات، بیان کرد: حضور اروپا میتواند شرایط را پیچیدهتر کند و حتی احتمال حصول توافقهای موقت را نیز کاهش دهد، زیرا در مسئله اوکراین، شکاف اصلی بین روسیه و اروپاست، نه بین روسیه و اوکراین یا آمریکا. بنابراین، عدم حضور اروپا در مذاکرات از یک طرف باعث میشود توافقهای احتمالی فاقد پشتوانه اجرایی باشد و از طرف دیگر، حضور آن نیز روند مذاکرات را پیچیدهتر میکند.
شوری اضافه کرد: در طی ۵ سال جنگ اوکراین، دو طرف نهتنها ذرهای به حل بحران نزدیک نشدهاند، بلکه این وضعیت هر روز پیچیدهتر میشود. اگر این بحران قابل حل بود، اکنون باید شاهد پیشرفتی ولو اندک میبودیم. بنابراین، میتوان پیشبینی کرد که یا این وضعیت به همین شکل جنگ مداوم ادامه یابد یا در بهترین حالت، به یک مسئله لاینحل و آتش زیر خاکستر تبدیل خواهد شد.
وی در خصوص اینکه برخی معتقدند ممکن است روسیه و آمریکا در مذاکرات خود بر سر اوکراین، ایران را وجهالمصالحه قرار دهند، گفت: اگرچه این یک نگرش رایج در ایران است، اما من پیوندی بین این دو مسئله نمیبینم. در شرایطی که نه اوکراین و اروپا حاضر اند امتیازی به روسیه بدهند نه ایران زیر بار امتیازدهی به آمریکا میرود، عملا چیزی وجود ندارد تا روسیه و آمریکا بتوانند بر سر آن بدهوبستان کنند.
این تحلیلگر مسائل اوراسیا ادامه داد: ایران نشان داده تصمیمات خود را مستقل از هر کشوری اخذ میکند و توان اجرای این تصمیمات را هم دارد. لذا روسیه اصلا نمیتواند چیزی را به ایران تحمیل کند و نهایتا شاید فقط بخشی از همکاریهای خود با ایران را کاهش دهد که این هم اولا به نفع خود روسها نیست و ثانیا عاملی تعیینکننده در تصمیمگیریهای ایران محسوب نمیشود.