جماران ورزشی: رسیدن به سکوی قهرمانی بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، حاصل مسیری بود که آیلار جامی برای پیمودن آن با محدودیت‌ها، ناکامی‌ها و روزهای دشواری روبه‌رو شد؛ از دو سال انتظار برای اعزام به مسابقات به دلیل محدودیت سنی تا از دست دادن فرصت حضور در المپیک، تجربه‌هایی که حتی او را به فکر خداحافظی از ورزش انداخت. با این حال، حمایت مربیان و انگیزه بازگشت به سکو، مسیر او را تغییر داد تا در ناگویا به مدال طلا برسد. قهرمان پاراتکواندو ایران این موفقیت را نه پایان راه، بلکه آغاز مسیری تازه می‌داند؛ مسیری که با قهرمانی جهان و هدف‌های بزرگ‌تر ادامه پیدا می‌کند.
جماران: در ناگویا از همان مبارزه نخست تا فینال با پیروزی پیش رفتید. کدام مبارزه برایتان دشوارتر بود و چرا؟
جامی: مبارزه فینال دشوارترین رقابت من بود؛ زیرا حریفم از مدال‌آوران المپیک بود و در چند سال اخیر نیز در هر مسابقه‌ای که شرکت کرده، موفق به کسب مدال و مقام نخست شده بود. او در رقابت‌هایی مانند گرندپری و قهرمانی آسیا نیز به عنوان قهرمانی رسیده بود. حتی در دوره‌ای که من به دلیل مصدومیت امکان حضور در مسابقات را نداشتم، او در رقابت‌هایی که شرکت می‌کرد، به مقام نخست می‌رسید. از نظر فنی نیز حریف بسیار قدرتمندی بود و همین موضوع مبارزه فینال را برای من دشوارتر کرد.
جماران: آیا در طول مسابقات لحظه‌ای وجود داشت که احساس کنید ممکن است نتیجه از دستتان خارج شود؟ چگونه شرایط را مدیریت کردید؟
جامی: تمرکز من در طول مسابقات کاملاً بر عملکرد تکنیکی بود. بر اساس برنامه‌ای که با روان‌شناسم هماهنگ کرده بودیم، تلاش می‌کردم چندان به نتیجه فکر نکنم و تمام تمرکزم را بر اجرای برنامه‌ای بگذارم که برای آن آماده شده بودم. تمریناتی را که پیش از مسابقات در اردو انجام داده بودم، باید در میدان اجرا می‌کردم و سعی داشتم از همان چارچوب خارج نشوم. به همین دلیل، تمرکز اصلی‌ام بر اجرای صحیح تکنیک‌ها و برنامه‌ای بود که برای هر مبارزه در نظر گرفته بودم.
جماران: در مسیر رسیدن به تیم ملی، کدام مقطع برایتان سخت‌تر بود؛ شروع تمرینات، رسیدن به سطح رقابت‌های ملی یا حضور در مسابقات بین‌المللی؟
جامی: سالی که عضو تیم ملی شدم، به دلیل محدودیت سنی شرایط اعزام به مسابقات را نداشتم. حتی در انتخابی‌ها شرکت می‌کردم و با وجود پیروزی، امکان اعزامم فراهم نمی‌شد؛ زیرا هنوز به سن قانونی موردنظر برای حضور در مسابقات نرسیده بودم. این شرایط باعث شد دو سال عضو تیم ملی باشم، اما فرصت اعزام به مسابقات را پیدا نکنم و در این مدت سختی‌های زیادی را در اردوها پشت سر بگذارم. با کمک کادر فنی و مربی پایه‌ام توانستم آن دوران را سپری کنم و خدا را شکر، اکنون نتیجه تلاش‌هایم را می‌بینم.
جماران: آیا تا به حال به دلیل فشار تمرینات یا ناکامی در مسابقات به کنار گذاشتن ورزش فکر کرده‌اید؟ چه چیزی باعث شد ادامه دهید؟
جامی: می‌توانم بگویم زمانی که سهمیه المپیک را کسب کردم، اما به دلایلی به این مسابقات اعزام نشدم، برای مدتی به کنار گذاشتن ورزش فکر کردم. در آن مقطع، این موضوع تا حدودی ذهنم را درگیر کرده بود، اما مربی پایه‌ام، استاد کشاورز که سرمربی تیم ما نیز بودند، حمایت و راهنمایی زیادی از من کردند. همراهی ایشان باعث شد دوباره مسیرم را ادامه دهم و انگیزه بیشتری برای بازگشت به سکو و کسب عنوان قهرمانی پیدا کنم.
جماران: به نظر شما پاراتکواندو زنان ایران در مقایسه با کشورهای صاحب‌نام این رشته چه فاصله‌ای دارد؟
جامی: در حال حاضر، تمام تیم‌ها پیشرفت قابل‌توجهی داشته‌اند و به‌ویژه پس از پارالمپیک پاریس، با آمادگی و انگیزه بیشتری در مسابقات شرکت می‌کنند. تیم ما نیز در شرایط خوبی قرار دارد و می‌توان گفت در هر وزن، چند ورزشکار توانمند و مدعی داریم که هر سال در مسابقات کشوری شرکت می‌کنند.
ورزشکاران ما تلاش مستمری دارند و هر روز تمرین می‌کنند؛ چه در اردوها حضور داشته باشند و چه در خانه‌ها و باشگاه‌های خود تمرین کنند. سطح رقابت‌ها در داخل کشور نیز افزایش پیدا کرده است و ورزشکاران برای رسیدن به جایگاه‌های بالاتر و کسب نتیجه در مسابقات بین‌المللی با یکدیگر رقابت می‌کنند.
در تمام وزن‌ها نمایندگان خوبی داریم و در رقابت‌های پارالمپیک نیز موفق به کسب مدال شده‌ایم. امیدوارم تیم ما در مسابقات آینده نیز بتواند نتایج خوبی به دست بیاورد؛ چراکه ورزشکاران این تیم شایستگی چنین موفقیت‌هایی را دارند.
جماران: آیا تعداد اردوها و مسابقات تدارکاتی برای آماده‌سازی یک ورزشکار در سطح قهرمانی آسیا و جهان کافی است؟
جامی: هم کمیته ملی پارالمپیک و هم فدراسیون تکواندو، به‌ویژه برای بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، اردوهای مناسبی را فراهم کردند. خدا را شکر، شرایط آماده‌سازی مطلوب بود و همه‌چیز طبق برنامه پیش رفت. این برنامه‌ریزی مناسب کمک کرد تا بتوانیم در بازی‌های پاراآسیایی نتایج خوبی کسب کنیم.
جماران: قهرمانی در ناگویا برای شما پایان یک هدف بود یا تازه شروع مسیری که می‌خواهید در آن به قله‌های بزرگ‌تری برسید؟
جامی: حتی در مطلبی که در صفحه اینستاگرامم منتشر کردم، نوشتم که این قهرمانی در واقع شروع مسیر من است. با کسب این مدال، یکی از کوچک‌ترین اهدافم را محقق کردم، اما مسیرم همچنان ادامه دارد. تا زمانی که به خواسته‌ها و اهدافم نرسم، دست از تلاش و تمرین برنمی‌دارم و برای رسیدن به جایگاه‌های بالاتر تلاش خواهم کرد.
جماران: هدف بعدی شما چیست؟
جامی: کمتر از یک ماه دیگر مسابقات قهرمانی جهان را پیش رو داریم. اعتقاد دارم باید مسیر پیشرفت را پله‌پله طی کنم و برای هر مرحله هدف مشخصی داشته باشم. هدف بعدی من، ان‌شاءالله، کسب نتیجه‌ای عالی در مسابقات قهرمانی جهان است.