سیروس ابراهیمزاده در شرایطی از دنیا رفت که دلتنگ ایران بود و آرزو داشت در سرزمین خودش باشد اما حالا با شرایط پروازی ، مشخص نیست پیکر او در ایران آرام میگیرد یا خیر؟!
به گزارش جماران، خبر درگذشت سیروس ابراهیمزاده که نامش بیشتر از نقشهایی که داشت، آهنگ و لحن خاص کلامش را به یاد میآورد، برای بسیاری از همکاران و دوستدارانش غمانگیز بود و برای ما که همین مدتی قبل در حال هماهنگی برای گفتوگویی از راه دور با این هنرمند قدیمی بودیم، اندوه و حسرت زیادی را به جا گذاشت.
ایسنا نوشت،ابراهیمزاده سالهاست در سکوت و خلوت و به دور از محافل هنری و در سالهای اخیر هم در خارج از ایران زندگی را سپری کرده بود، اما آنطور که دوستان و اطرافیانش میگویند همیشه دلتنگ ایران بود.
این هنرمند متولد سال ۱۳۱۶ در اردبیل و فارغالتحصیل زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران و بعد تئاتر و موسیقی از انگلستان بود و آثار ماندگاری را در بازیگری تئاتر و سینما و تلویزیون باقی گذاشته، ضمن آنکه در ترجمه و نمایشنامهنویسی و شاعری هم دستی بر آتش داشت.
ابراهیم زاده فعالیتش را در کارگردانی تئاتر از ۱۳۳۶ و از سال ۱۳۴۶ در رادیو و تلویزیون آغاز کرد، بازی در فیلم «حسن کچل» به کارگردانی علی حاتمی نخستین تجربه سینمایی او شناخته میشود. او در فیلمهایی همچون «ستارخان»، «کمالالملک»، «تحفهها»، «برخورد»، «مجسمه»، «چهره»، «هتل کارتن»، «ساغر»، «مومیایی۳»، «مسافر ری»، «شمعی در باد»، «مکس»، «عروس فراری»، «تردست»، «شام عروسی»، «تله»، «سوغات فرنگ» بازی کرده بود و آخرین فیلمش «تاکسی نارنجی» بود که در سال ۱۳۸۷ به کارگردانی ابراهیم وحیدزاده ساخته شد.
«تنهاترین سردار»، «ولایت عشق»، «کاکتوس»، «آرایشگاه زیبا»، «خانه ما»، «حس سوم»، «آشپزباشی» و «ساختمان پزشکان» ازجمله آثار این هنرمند در تلویزیون بود و ر تئاتر نیز به نمایشهای «اتللو» و «جعفر خان از فرنگ برگشته» میتوان اشاره کرد.
این هنرمند در سال ۱۳۹۶ یکی از چهرههایی بود که به پاسداشت سالها فعالیتش در جشن نوزدهم خانه سینما تقدیر شد.
در آن مراسم سیروس ابراهیمزاده پس از آنکه توسط جمعی از همکارانش تقدیر شد، در سخنانی گفت: تواضع نمیکنم بگویم که شامل این الطاف شما نیستم چون میگویند پشت تواضع، تفرعن وحشتناکی وجود دارد ولی واژهای برای خوشحالیام پیدا نمیکنم. این مجالس در وهله اول برای نسل جوان از این جهت ارزشمند است که متوجه میشوند راه سختی که طی میکنند، بی اجر نمیماند. ضمن اینکه برای آن کسی که تجلیل میشود هم این حُسن را دارد که دوران سپری شده خود را مرور میکند.
او همچنین افزود: من خوشحالم در عصری هستم که سینما پرچمدار بازشناساندن فرهنگ غنی اجتماعی ماست. الان کمتر جشنوارهای است که ایرانی در آن نباشد و تاریخ معاصر ایران از این جهت وامدار سینمای ایران است.
