مدیون بچه‌های موشکی هستیم

وی افزود:  وقتی سرود «ایران» نواخته شد، ایستادم؛ بغض کردم، خندیدم و لذت بردم. من امشب بهترین هدیه زندگی‌ام را گرفتم، ولی آن را به شما نمی‌دهم! این یک عروسک دست‌ساز است؛ رسمی که در میناب دارند، برای بچه‌ای که به دنیا می‌آید، چنین عروسکی کنارش می‌گذارند البته نه برای اینکه دختر شود، بلکه برای اینکه عاقبت‌به‌خیر و خوشبخت شود. آن را روی قلب می‌گذارند. امیدوارم این روزها و شب‌هایی که کنار هم هستیم، برای ما تجربه شده باشد و از آن یاد بگیریم.
مقدم همبستگی و انسجام ملی را یک ضرورت دانست و افزود: باید متوجه باشیم موشکی که به سمت ما می‌آید، نگاه نمی‌کند من چه اندیشه‌ای دارم، به چه جناحی وابسته‌ام، یا دوست و دشمن و خودی و غیرخودی چه کسی است؛ همه را نابود می‌کند. پس باید قدر همدیگر را بدانیم، کنار هم باشیم و از همه مهم‌تر، به آن چیزی توجه کنیم که دارد قلب‌های ما را تغییر می‌دهد و آن، همین کنار هم بودن و اتحاد است. متشکرم.
این کارگردان در ادامه با اشاره به فضای ذهنی خود نسبت به مدافعان وطن گفت: ببینید، کلمه «لانچر» برای من آن‌قدر داستان‌ساز، خاطره‌ساز و جذاب شده که حتی شاید به شوخی هم از آن استفاده می‌کنم؛ مثلاً می‌گویم «قربون صدقه‌ات برم، لانچرتو برم!» یا اگر چیزی خوشمزه باشد، می‌گوییم «عجب مزه لانچری دارد!» این یعنی این مفهوم وارد زندگی ما شده است.
وی در پایان گفت: یک قصه زیبایی هم طراحی کرده‌ام که اتفاقاً درباره لانچر و رزمندگانی است که کنار آن هستند؛ کسانی که فاصله بین مرگ و زندگی‌شان بودن و نبودن‌شان شاید حتی به یک ثانیه هم نرسد. واقعاً این حال و آینده‌ای که همه به روشن بودنش امیدواریم، مدیون همین بچه‌هاست.