مارتینس تنها حرف دل بیشتر هواداران منچستریونایتد را زد

ورزشی جماران، لیساندرو مارتینس با هواداران منچستریونایتد هم صدا شد. 

انتقاد علنی او از بالا دستی های مایکل کریک در یونایتد اتفاقی بی سابقه بود. برای نخستین بار در هشت سال گذشته یک بازیکن چنین موضعی می گرفت. به نوشته اتلتیک، صحبت های صریح او پس از آخرین شکست تیم با خشم بسیاری از هواداران هم سو بود و سوال های زیادی را به وجود آورد. 

آن تنها نظر شخصی بود یا مارتینس داشت از جانب بازیکنان دیگر حرف می زد؟ آیا پیش از علنی کردن این انتقادها، نظرش را با همان افراد در میان گذاشته بود؟ آیا پای یک هدف شخصی در میان است؟ آیا بازیکنان جدید یونایتد می‌دانند که او چه نظری درباره‌ شان دارد؟ آیا اکنون زمان مناسبی برای جلب حمایت هواداران است؟ مارتینس در حالی که حرف‌ هایش به قدری تند و صریح بود که قطعا به تیتر یک رسانه‌ها تبدیل می‌شد، گفت: "نمی‌توانم بیشتر از این بگویم."

سه شنبه شب در جایگاه ویژه ورزشگاه متروپولیتانو اتلتیکومادرید سر جیم رتکلیف، عمر برادا و جیسون ویلکاکس مطمئنا متوجه این شرایط بغرنج شدند. اکنون باید دید یونایتد چه واکنشی در قبال آن نشان خواهد داد. آخرین باری که کسی به صورت علنی از آن ها انتقاد کرد روبن آموریم در ماه ژانویه بود که چند روز بعد سرمربی پرتغالی اخراج شد. 

اظهارات مدافع آرژانتینی پس از دیدار برابر اتلتیکو در شرایطی مطرح شد که هواداران یونایتد به خاطر بدترین شروع فصل در ۴۰ سال گذشته به شدت سرخورده اند. آن ها هرگز از خانواده گلیزر خوششان نمی آمد و  هرگونه حسن نیتی که در سال ۲۰۲۴ (زمان ورود مالکان جدید از گروه INEOS) نسبت به تصمیم‌گیرندگان تازه وجود داشت، مدت‌هاست که از بین رفته است. قرار بود پس از سال‌ها اشتباه، اوضاع رو به بهبود برود اما در عمل دقیقا عکس آن احساس می‌شود.

دیدن بازی یونایتد در این فصل نگران کننده بوده است حتی در دو بازی که پیروز شدند. از قضا، یکی از بهترین عملکردهای این تیم برابر اتلتیکو بود، جایی که برابر یکی از بهترین تیم های جهان بازی کردند حتی با وجود اینکه با دو گل مغلوب شدند. درست است که اخراج لنی یورو سختگیرانه بود اما شکایت از داوری تنها تا حد مشخصی می تواند توجیه کننده باشد. دو برد از ۹ بازی، همان دو برد از ۹ بازی است. آن پذیرفتنی نیست. با این حال رختکن یونایتد شبیه به دو سال پیش نیست‌. خیلی از بازیکنان می خواهند با تیم خود رو به جلو پیش بروند مانند کسانی که بالا سرشان هستند. 

در میان خشم و هیاهویی که به خاطر عملکرد ضعیف و فرم بد تیم ایجاد شده است، عوامل بسیاری وجود دارند که از شدت ماجرا می‌کاهند. قرارداد مارتینس در پایان فصل به پایان می رسد و به همین خاطر با اعتراض کردن چیز زیادی از دست نمی دهد. همچنین دستمزد بازیکن آرژانتینی خیلی کمتر از دو مدافع میانی دیگر تیم است. یکی از آن ها متیس دلیخت است که از نوامبر گذشته (تقریبا یک سال پیش) به خاطر مشکلات جسمانی بازی نکرده است. مارتینس مدت ها است به دنبال قرارداد بهتری است اما آسیب دیدگی ها اجازه ندادند بازی های کافی انجام دهد تا از موضع قدرت مذاکره کند.  

او هرگز شادترین بازیکن نخواهد بود، این در حالی است که اگر روی فرم باشد و در سطح خوبی باشد یکی از بهترین ها است. او حتی می تواند اشتباه کند مانند نقشی که در گل مساوی تاتنهام در دیدار شنبه داشت اما سه شنبه شب در مصاحبه بعد از بازی زد به سیم آخر. مارتینس عقیده اش را بر زبان آورد چه بد چه خوب. در حال حاضر بیشتر هواداران یونایتد آن را مثبت تلقی می کنند چون دقیقا آن چیزی را که آن ها احساس می کردند را بیان کرد. 

دلایل آشکار هستند. 

کسب تنها یک پیروزی در شش بازی لیگ برتر انگلیس و از دست دادن برتری ۲ بر صفر برابر برایتون در خانه و حذف از جام اتحادیه. عملکردهایی که رضایت بخش نیست و گل های دیرهنگامی که دریافت می کنند. اعتماد کمی نسبت به کسانی که تصمیم می گیرند وجود دارد و با وجود اینکه صحبت از خریدهای خوب و پروژه هایی برای فتح لیگ برتر در فصل آینده می شود، واقعیت این است که مجموع دستمزدهای پرداختی یونایتد به‌طور آگاهانه رو به کاهش است. آیا واقع بینانه است انتظار داشت عملکرد تیم در جهت متضاد پیش برود؟ رتکلیف در یکی از نخستین مصاحبه های کمتر جنجالی اش درباره ارتباط مستقیم بین دستمزد و موفقیت در فوتبال صحبت کرد.  

واقعیت این است یونایتد پس از اینکه هزینه های هنگفتی در نقل و انتقالات صرف کرد و نتیجه مطلوبی به دست نیاورد، اکنون در شرایطی قرار دارد که باشگاه های دیگر بیشتر از آن ها خرج می کنند. 

باشگاه بازیکنان مناسبی را شناسایی می کند. الیوت اندرسون هدف اصلی باشگاه در این فصل بود. او راهی منچسترسیتی دست و دلباز شد؛ باشگاهی که به لطف توان مالی‌اش، آماده بود تا هر رقیبی را از نظر اقتصادی در هم بکوبد. همین اتفاق در رابطه با آنتوان سمینو در ماه ژانویه افتاد. 

پس قرار گرفتن در رتبه سوم در فصل گذشته که به اعتبار کریک اتفاق افتاد، تابستان یونایتد مطابق برنامه پیش نرفت. 

مارکوس رشفورد، دومین بازیکن یونایتد که بیشترین دستمزد را می گیرد با بارسلونا قرارداد دائمی امضا نکرد و پس از یک فصل حضور در تیم کاتالانی به انگلیس برگشت. مانوئل اوگارته که بیشتر از بقیه احتمال می رفت به فروش برسد در جام جهانی ۲۰۲۶ دچار مصدومیت شدیدی شد. جاشوا زیرکزی پیشنهاد نداشت. یونایتد در فروش بازیکن ضعیف عمل کرد که این مسئله‌ای است که از گذشته به ارث رسیده است. چه کسی می خواهد بازیکنانی با قراردادهای نجومی از تیمی بخرد که خوب بازی نمی کند؟ علاوه بر این هم اوگارته و هم زیرکزی در نخستین ماه دوران INEOS خریداری شدند. بازیکنانی که خریدند به اندازه آن هایی که در سال ۲۰۲۵ به تیم پیوستند که شامل پاتریک دورگو، متئوس کونیا، برایان امبمو، سنه لمنس و بنجامین ششکو می شدند، درخشان ظاهر نشدند. 

توصیف مدیریت از این بازیکنان به عنوان خریدهای هوشمند شاید تاثیری مشابه اظهارات مارتینس نداشته باشد اما فراموش نکنیم که همین چند ماه پیش، آن‌ها نقش کلیدی در رساندن یونایتد به رتبه سوم جدول داشتند و به‌ خوبی خود را با شرایط بزرگ‌ترین و پرفشارترین باشگاه فوتبال انگلیس وفق داده بودند. چنین سازگاری‌ امری بدیهی و تضمین‌شده نیست.

ویلکاکس که به نظر می‌رسد مخاطب اصلی انتقادات مارتینس بود در تابستان امسال بودجه محدودی در اختیار داشت. یونایتد همچنان تاوان تصمیمات نادرست متعددی را پس می‌دهد؛ تصمیماتی که باعث شد سود آورترین باشگاه فوتبال جهان به باشگاهی زیان‌ده تبدیل شود. این باشگاه همچنان زیر بار بدهی‌های دوران گلیزرها و حضور بازیکنانی است که تصمیم‌ گیرندگان فعلی هرگز حاضر به امضای قرارداد با آن ها نبودند.

در این تابستان یونایتد گزینه های اول و دوم خود را به خاطر پول از دست داد. خط میانی در اولویت قرار داشت و با سه هافبک قرارداد امضا کردند. آندری سانتوس که پس از بازی نخست فصل در هفت بازی بعدی حتی یک دقیقه هم بازی نکرد به نظر نمی رسد یک خرید هوشمندانه بوده باشد به خصوص اینکه باشگاه بیشتر به یک مدافع چپ نیاز داشت. با این حال سانتوس برابر اتلتیکو ۹۰ دقیقه بازی کرد و یکی از بهترین های زمین بود‌. 

یونایتد مسلما در تابستان خواستار یک مدافع چپ بود اما نتوانست موفق به امضای قرارداد شود. هر بازی که لوک شاو از دست می دهد گران تمام شدن این تصمیم مشخص می شود. با توجه به سن و سابقه مصدومیت‌های شاو، غیبت او در برخی بازی‌ها کاملا قابل پیش‌بینی بود. اگر هری آماس جوان به اندازه کافی برای بازی کردن خوب نبود پس چرا یونایتد به دنبال امضای قرارداد با یک مدافع چپ نرفت؟ 

شاید زمان نقل و انتقالات به پایان رسیده بود یا نسبت هزینه به کیفیت بازیکنان مطلوب ارزیابی نمی شد اما هوادارانی که با زحمت پول به دست می آورند تا بازی تیمشان را ببینند با چنین توجیهاتی قانع نمی شوند.

یونایتد با نام های بزرگی همچون اندرسون، شوامنی و لویس هال ارتباط داده شده بود اما آن ها به این باشگاه نرفتند. انتظارات بر آورده نشد و هواداران سرخورده ماندند. 

آسیب دیدگی ششکو نیز ضربه بزرگی بوده است چون تنها مهاجم میانی تخصصی تیم است. زمانی که او در بهترین دورانش قرار داشت چهار بازیکن هم پست داشت. اکنون هیچکدام آن ها نیستند و آن به این خاطر است که استراتژی یونایتد در نقل و انتقالات شکست خورده است. 

با این حال عادلانه نیست بازیکنانی که به تازگی به یونایتد پیوستند را قضاوت کنیم. درست است که هیچ یک از آن ها هنوز عملکرد درخشانی از خود نشان نداده اند اما هافبک هایی همچون سانتوس، یوری تیلمنس و کارلوس بالبا برای موفقیت به زمان و حمایت نیاز دارند. مگر چه گزینه دیگری وجود دارد؟

 

در حال حاضر در یکی دیگر از مقاطع بحرانی به سر می‌بریم و بازی‌های سخت تری نیز در پیش است که اولین آن‌ها یکشنبه مقابل لیدز برگزار می‌شود.

هواداران حق دارند که انتظار بیشتری از چیزی که می بینند داشته باشند. هیچکس انتظار قهرمانی در این فصل ندارد اما اعتماد به پروژه کنونی خیلی پایین آمده است. 

در مادرید زمانی که ۱۰ دقیقه به پایان بازی مانده بود ۷۵ درصد جایگاه رزو شده برای ۳۶۰۰ هوادار منچستریونایتد خالی شده بود. خبرنگار اتلتیک با هوادارانی که زودتر از سوت پایان ورزشگاه را ترک کرده بودند و آن هایی که معتقد بودند باید تا پایان برای حمایت تیم در جایگاه ها ماند، صحبت کرد. هر دو گروه نیز با قاطعیت از موضع خود دفاع می‌کنند. 

در هر حال، بازیکنان تیم مهمان در پایان بازی تنها برای ردیف‌هایی از صندلی‌های پلاستیکی دست می‌زدند که قبلا توسط هوادارانی اشغال شده بود که دیگر کاسه صبرشان از وضعیت کنونی منچستر یونایتد لبریز شده بود.

به همین دلیل است که حرف‌های مارتینیس به دل نشست؛ درست همان‌طور که وقتی بلافاصله پس از فینال جام حذفی در سال ۲۰۲۴ با اتلتیک صحبت کرد، چنین تأثیری داشت. او در آن زمان لبخند بر لب داشت و چنان از پیروزی تیمش مقابل سیتی و کسب جام خوشحال بود که جلوی دوربین تلویزیون شروع به خواندن این شعار کرد: "ما همه چیز را دیده‌ایم، جام‌های زیادی برده‌ایم؛ ما منچستر یونایتد هستیم و هرگز متوقف نخواهیم شد."

آن نیز بازتاب گسترده ای داشت. 

سه هفته قبل از آن، یونایتد شکست سنگین ۴ بر صفر را برابر کریستال پالاس متحمل شده بود. جو بدی حکم فرما بود؛ بازیکنان همچون کادر فنی مسخره می شدند و از آن ها انتقاد می شد. 

با وجود چنین جو بدی تنها سه نتیجه خوب کافی است تا شرایط کاملا عوض شود. البته اینکه این پیروزی‌ها قرار است از کجا و چگونه به دست بیایند، بحث دیگری است.

 

مشاهده خبر در جماران