رهبران اعتراضات دانش آموزی در فرانسه چه کسانی هستند؟

به گزارش جماران، فرانسه شاهد موج فزاینده‌ای از اعتراضات در میان دانش‌آموزان دبیرستانی است که در پس زمینه مطالبات مربوط به شرایط تحصیل، کلاس‌های درس پرجمعیت، کمبود معلم و وخامت زیرساخت‌های مؤسسات آموزشی، علاوه بر اعتراض به فشارهای مرتبط با سیستم راهنمایی دانشگاهی «پارکور سوپ» «Parcoursup» قرار دارد.

با گسترش اعتراضات، سه نام جوان در خط مقدم رسانه ها و صحنه سیاسی ظاهر شدند که هر کدام رویکرد متفاوتی را در برخورد با جنبش اعتراضی نشان می دادند.

بر اساس گزارشی که مجله فرانسوی لو پوآن در ۵ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر کرد، اعتراضات دانشجویی کنونی، علیرغم شباهت خواسته‌های اساسی‌شان، شامل رهبرانی است که به وضوح در جهت‌گیری‌های سیاسی و روش‌های عمل با یکدیگر تفاوت دارند.

در میان این چهره‌ها،«ریاض رانی»، رئیس «اتحادیه دانش‌آموزان دبیرستانی»، «ناتانیل کومپائوره» ​​از جنبش «تجدید دانش‌آموزی» و «پیر سورزا»، رئیس انجمن «دانش‌آموزان دبیرستانی»، برجسته هستند.

ریاض رانی یکی از برجسته‌ترین چهره‌های نزدیک به چپ‌ها محسوب می‌شود، چرا که پس از حضورهای مکرر رسانه‌ای خود برای دفاع از خواسته‌های معترضان، شهرت گسترده‌ای کسب کرده است. نام او با روابط قبلی‌اش با چهره‌های حزب چپ‌گرای « فرانسه تسلیم‌ناپذیر » گره خورده است و او پیش از این در فعالیت‌های مرتبط با این حزب شرکت کرده و به عنوان بخشی از فهرستی که احزاب چپ‌گرا را گرد هم آورده بود، در انتخابات شهرداری‌ها نامزد شده بود.

رانی با وجود اذعان به اینکه «بسیار چپ‌گرا» است، اصرار دارد که عضو هیچ حزب سیاسی نیست، اتهامات دولت مبنی بر سوءاستفاده چپ‌گرایان از اعتراضات را رد می‌کند و خشونت‌هایی را که با برخی از تظاهرات همراه است، محکوم می‌کند.

در مقابل، «ناتانیل کومپائوره» ​​نماینده جریانی میانه‌روتر است و به جریان حاکم نزدیک‌تر است. او از سال ۲۰۲۴ عضو حزب رنسانس بوده است. او در رسانه‌ها به عنوان یکی از صداهای مدافع مطالبات دانش‌آموزان ظاهر شده است، اما در عین حال از اهریمنی جلوه دادن سیستم پارکور سوپ خودداری می‌کند و بر لزوم بهبود شرایط مدارس، رفع کمبود معلم و بهبود زیرساخت‌ها تأکید دارد.

او همچنین صراحتاً اعمال خشونت را رد کرد و حزب «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» را به تلاش برای سوءاستفاده سیاسی از جنبش اعتراضی متهم کرد. روابط سیاسی و حرفه‌ای قبلی او با چهره‌های نزدیک به «گابریل اتال»، انتقاد مخالفانش را برانگیخته است.

«پیر سورزا»، رئیس انجمن «دانش‌آموزان دبیرستانی»، نماینده‌ی گرایشی است که بیشترین ارتباط را با نهادهای رسمی دموکراتیک دانشجویی دارد و انجمن او ۴ کرسی از ۴ کرسی شورای عالی آموزش را در اختیار دارد که آن را به برجسته‌ترین سازمان دانشجویی از نظر نهادی در فرانسه تبدیل می‌کند.

سورزا با وجود اینکه در مقایسه با برانی و کومباری از کانون توجه دور مانده، اصرار دارد که خواسته‌های فعلی همان‌هایی هستند که او بیش از یک سال و نیم در نهادهای رسمی از آنها حمایت کرده است، اما اختیارات محدود مشورتی این نهادها مانع از دستیابی به نتایج ملموس شده است.

سورزا معتقد است که نفوذ ضعیف نهادهای دموکراتیک دانشجویی یکی از دلایل تشدید اعتراضات است و خواستار بررسی جامع سازوکارهای نمایندگی از دانش‌آموزان دبیرستانی شد.

در عین حال، او حمایت خود را از ادامه تعطیلی مدارس اعلام کرد و تأکید کرد که سازمان او پس از مشاهده اینکه برجسته‌ترین صداها در رسانه‌ها، مستقیم یا غیرمستقیم، به احزاب سیاسی مرتبط شده‌اند، به دنبال احیای حضور رسانه‌ای خود است.

این سه چهره، کثرت جریان‌های درون جنبش اعتراضی را آشکار می‌کنند. در حالی که رانی به چپ گرایش دارد، مقایسه موضعی نزدیک‌تر به مرکز و دولت اتخاذ می‌کند، در حالی که سورزا بر مسیر نهادی و دموکراتیک تمرکز دارد.

با وجود این اختلاف، این سه نفر در مورد تعدادی از خواسته‌های مربوط به بهبود شرایط آموزشی اتفاق نظر دارند که نشان دهنده نارضایتی گسترده در بین دانش‌آموزان دبیرستانی فرانسه است.

اعتراضات کنونی در دبیرستان‌های فرانسه، جنبشی از جوانان را آشکار می‌کند که از تقسیم‌بندی‌های سیاسی سنتی فراتر می‌رود، جایی که خواسته‌های آموزشی مشترک با جهت‌گیری‌های سیاسی متنوع و روش‌های بیان و سازماندهی تلاقی می‌کنند. در حالی که چپ‌ها و دولت تلاش می‌کنند اتهاماتی را در مورد مسئولیت تحریک یا بهره‌برداری از اعتراضات رد و بدل کنند، سه رهبر این جنبش به عنوان نمونه‌ای کوچک از تنوع ذاتی آن برجسته هستند.

چالش اصلی برای مقامات فرانسوی همچنان پاسخگویی به خواسته‌های آموزشی و اجتماعی دانش‌آموزان است، پیش از آنکه خشم انباشته شده به بحرانی گسترده‌تر تبدیل شود که فراتر از مرزهای مدارس و مؤسسات آموزشی برود.

 

مشاهده خبر در جماران