رقابت فضایی میان آمریکا، چین و ورسیه شدت می گیرد

به گزارش جماران به نقل از الجزیره، اعتراف «تروی مینک» وزیر نیروی هوایی ایالات متحده، مبنی بر اینکه ایالات متحده در فضا سلاح دارد، آب‌های راکد پیرامون پیمان فضای بیرونی ۱۹۶۷ را متشنج کرده است؛ پیمانی که اصل استفاده صلح‌آمیز از فضا را تثبیت و استقرار سلاح‌های کشتار جمعی در مدار را محدود می‌کرد.

مطبوعات چین به سرعت این اعلامیه را منتشر کردند و آن را از زوایایی فراتر از بُعد نظامی مستقیم، به آنچه که از نظر تغییر در قوانین رقابت بین قدرت‌های بزرگ و احتمال تضعیف تعادل شکننده‌ای که دهه‌ها بر مدیریت فضا حاکم بود، در پی داشت، خواندند.

فضای بیرونی دیگر یک فضای علمی جدا از اقتصاد، سیاست و امنیت نیست، بلکه به زیرساختی حیاتی برای اقتصاد دیجیتال، بستری برای برتری فناوری و نظامی و آزمونی دشوار برای توانایی نظام بین‌المللی در کنترل فناوری‌های دومنظوره تبدیل شده است.

در حالی که شرکت‌های چینی با توسعه بازیابی و استفاده مجدد از موشک‌ها، برای کاهش هزینه دسترسی به مدار زمین با یکدیگر رقابت می‌کنند، نشانه‌های فزاینده‌ای وجود دارد که رقابت امنیتی از مدار زمین به فضای نزدیک به ماه در حال تغییر است، مسیری که تهدید می‌کند فضا را به تدریج به عنوان میدان نبردی که زمانی قلمرو مشترک بشریت بود، بازتعریف کند.

 

استفاده صلح‌آمیز تحت آزمایش

رژیم حقوقی بین‌المللی برای فضا بر این اصل استوار است که اکتشاف و استفاده از آن باید برای اهداف صلح‌آمیز باشد و اجرام آسمانی، و در رأس آنها ماه، باید از منطق حاکمیت نظامی و جنگ به دور باشند.

معاهده فضای ماورای جو با ممنوعیت قرار دادن سلاح‌های هسته‌ای در مدار، تأکید بر استفاده صلح‌آمیز از ماه و اجرام آسمانی و مسئول دانستن دولت‌ها در قبال خسارات ناشی از دارایی‌های فضایی‌شان، این اصل را منعکس می‌کند.

با این حال، گزارش‌های روزنامه چینی گلوبال تایمز نشان می‌دهد که با اذعان ایالات متحده به وجود سلاح‌های کنترل فضایی در مدار و با گسترش گفتمان نظامی به فضای نزدیک ماه، این اصل با آزمایش‌های فزاینده‌ای روبرو است.

طبق آنچه این روزنامه از خبرگزاری آسوشیتدپرس نقل کرده، ژنرال دن کین ، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، از نیروهای آمریکایی خواسته است تا برای جنگیدن، تحمل سختی‌ها و پیروزی «از کف دریا تا فضای ماه» آماده باشند.

این روزنامه معتقد است که گنجاندن قلمرو ماه در مفهوم عملیات نظامی، رقابت را از حفاظت از دارایی‌های مداری به مفهوم وسیع‌تری منتقل می‌کند که فضای بین زمین و ماه را به عرصه‌ای بالقوه برای بازدارندگی و تعامل تبدیل می‌کند.

 

اقتصاد استفاده مجدد

در حوزه صنعتی، تجربه چین با موشک‌های قابل استفاده مجدد نشان می‌دهد که قابلیت استفاده مجدد دیگر فقط یک دستاورد مهندسی نمادین نیست، بلکه به یک استاندارد اقتصادی و فناوری حیاتی در صنعت پرتاب تبدیل شده است.

به گزارش روزنامه ساوت چاینا مورنینگ پست، به نقل از شرکت چینی لانداسپیس، مرحله اول پرتاب حدود ۷۰ درصد از هزینه موشک را تشکیل می‌دهد؛ بنابراین، بازیابی و فعال‌سازی مجدد آن اجازه می‌دهد تا این هزینه به جای اینکه پس از یک پرتاب از بین برود، در چندین پرواز پخش شود.

اهمیت این موضوع از این واقعیت ناشی می‌شود که اقتصاد فضایی جدید به پرتاب‌های کم‌هزینه و مکرر وابسته است؛ هزاران ماهواره برای اینترنت فضایی، شبکه‌های حسگر یا زیرساخت محاسبات مداری را نمی‌توان با موشک‌هایی که مراحل اصلی آنها در هر پرواز مصرف می‌شود، مستقر کرد.

بنابراین، موشک‌های قابل استفاده مجدد مستقیماً با توانایی کشورها و شرکت‌ها در ساخت زیرساخت‌های فضایی در مقیاس بزرگ و تبدیل آن به یک تجارت پایدار مرتبط هستند.

اهمیت این معادله در برنامه‌های زیرساخت فضایی چین برجسته شده است. شبکه ماهواره‌ای چین قصد دارد تا سال ۲۰۳۰، تعداد ماهواره‌های منظومه ماهواره‌ای گووانگ خود را به ۱۲۹۹۲ عدد برساند، در حالی که شبکه چیان‌فان اسپیس‌سل قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به بیش از ۱۵۰۰۰ ماهواره برسد.

با این حال، شکاف بین بلندپروازی و توانایی عملیاتی همچنان آشکار است؛ طبق آمار ذکر شده در این روزنامه، تعداد ترکیبی ماهواره‌های در مدار برای هر دو پروژه کمتر از ۵۰۰ عدد است که تنها حدود ۴ درصد از ۱۱۰۰۰ ماهواره موجود در صورت فلکی استارلینک را تشکیل می‌دهد.

 

از ریکاوری تا برخاستن

روزنامه ساوت چاینا مورنینگ پست خاطرنشان می‌کند که چین در نشان دادن توانایی خود در بازیابی مراحل موشک پیشرفت قابل توجهی داشته است. شرکت لانداسپیس با موفقیت یک موشک تقویت‌کننده گوچوئه-۳ را به صورت عمودی با استفاده از پایه‌های فرود فرود آورد که اولین بازیابی زمینی کنترل‌شده چین به این روش بود.

چین همچنین بازیابی بخشی از موشک «لانگ مارش 10 بی» را از طریق یک سیستم شبکه‌ای مستقر در دریا آزمایش کرد، فناوری‌ای که قرار است الزامات دقت فرود را کاهش داده و از افزایش وزن موشک با سازه‌های فرود سنگین جلوگیری کند.

اما بازیابی به خودی خود با استفاده مجدد واقعی یکسان نیست. شکاف واقعی در توانایی فرود آوردن «موشک پیشران» روی خشکی یا بازیابی آن در دریا نیست، بلکه در بازرسی، تأیید صلاحیت و بازگرداندن سریع و مطمئن آن به خدمت است.

دای گنگ، فرمانده کل ماموریت‌های «جوچوی-۳» در لانداسپیس، اشاره می‌کند که چین به این سوال که آیا موشک می‌تواند بازگردد یا خیر، پاسخ داده است، اما هنوز سیستم کاملی برای تعیین اینکه آیا یک موشک پس گرفته شده می‌تواند دوباره پرواز کند یا خیر، ایجاد نکرده است.

به گزارش این روزنامه، این سیستم شامل تخلیه ایمن سوخت باقیمانده، بازرسی سازه و مخازن، تخمین طول عمر موتور، تعویض قطعات آسیب‌دیده و سپس انجام آزمایش‌های کامل عملکردی قبل از سفر بعدی است.

شکاف با ایالات متحده در گذار از آزمایش‌ها به عملیات روتین تجسم یافته است. اسپیس ایکس بیش از ۶۰۰ ماموریت با تقویت‌کننده‌های قابل استفاده مجدد انجام داده است، در حالی که یکی از موشک‌های فالکون ۹ آن به سی و هفتمین پرواز خود رسیده است.

برآوردهای گزارش شده توسط روزنامه ساوت چاینا مورنینگ پست همچنین نشان می‌دهد که برخی از خدمات پرتاب چینی می‌توانند حدود ۲۰ هزار دلار برای هر کیلوگرم بار مفید هزینه داشته باشند، در حالی که این رقم برای موشک فالکون ۹ قابل استفاده مجدد تقریباً ۲۷۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار است.

 

از مدار تا ماه

مفهوم بازدارندگی فضایی با انتقال رقابت از مدار پایین زمین به فضای بین زمین و ماه تغییر می‌کند.

در مدار زمین، تمرکز بر محافظت از ماهواره‌های ارتباطی، ناوبری، شناسایی و هشدار اولیه و همچنین بر توانایی ایجاد پارازیت، اختلال یا جلوگیری از ارائه خدمات به دشمن است.

در فضای ماه، مخاطرات گسترش می‌یابند و شامل خطوط ارتباطی عمیق، مسیرهای ناوبری، ایستگاه‌های اکتشاف و فرود و زیرساخت‌های لجستیکی می‌شوند که می‌توانند از فعالیت‌های انسانی و رباتیک در اطراف ماه و در فضای بیرونی پشتیبانی کنند.

روزنامه گلوبال تایمز به نقل از ژانگ جونشه، کارشناس نظامی چینی، می‌نویسد که ادغام فضای ماه در برنامه‌ریزی نظامی ایالات متحده با هدف تضمین برتری زودهنگام در رقابت‌های آینده برای منابع و نفوذ استراتژیک در اطراف ماه و در اعماق فضا انجام می‌شود.

بنابراین، بازدارندگی دیگر محدود به داشتن ابزارهایی برای نابودی دارایی‌های مداری نیست، بلکه به داشتن توانایی نظارت، مانور، ارتباط و محافظت از دارایی‌ها در منطقه بین زمین و ماه مرتبط است که بر آزادی حرکت دیگران و توانایی آنها در استفاده از این فضا تأثیر می‌گذارد.

با این حال، بیشتر این قابلیت‌ها ماهیت دوگانه دارند؛ یک موشک قابل استفاده مجدد که استقرار ماهواره‌های اینترنتی را تسریع می‌کند، می‌تواند پرتاب ماهواره‌های شناسایی و ارتباطی نظامی را نیز تسریع کند.

ماهواره‌های اختصاص داده شده به ناوبری، رصد زمین یا مدیریت داده‌ها، ممکن است تحت شرایط مختلف، عملکردهایی مربوط به هشدار، فرماندهی و کنترل را نیز انجام دهند. بنابراین، ظهور تجاری صنعت فضا را نمی‌توان از تحولات امنیتی همراه آن جدا کرد.

 

حاکمیتی که با سرعت رقابت همگام نیست

این تحولات، محدودیت‌های قوانین فعلی حاکمیت بین‌المللی را آشکار می‌کند. اکثر اصول اساسی زمانی وضع شدند که دولت‌ها تقریباً به‌طور انحصاری بازیگران اصلی فضا بودند و قابلیت‌های مداری هم از نظر تعداد و هم از نظر پیچیدگی محدود بود. امروزه، محیط فضا شامل شرکت‌های خصوصی، مجموعه‌ای از هزاران ماهواره و فناوری‌های سنجش، مانور و ارتباطات است که در آن‌ها تشخیص کارکردهای غیرنظامی و نظامی به‌طور فزاینده‌ای دشوار است.

در این زمینه، گلوبال تایمز به نقل از  ژانگ کارشناس این عرصه هشدار می‌دهد که پنهان‌کاری پیرامون سلاح‌های فضایی و ابهام در ماهیت فعالیت‌های مداری ممکن است منجر به تفسیر مانورهای معمول یا فعالیت‌های فنی به عنوان اقدامات خصمانه شود و به طور بالقوه خطر محاسبه اشتباه و تشدید تنش را افزایش دهد.

این روزنامه همچنین معتقد است که استقرار قابلیت‌های تهاجمی در مدار، همراه با توسعه سیستم‌های دفاع موشکی مستقر در فضا، می‌تواند ثبات استراتژیک جهانی و منافع مشترک جامعه بین‌المللی را تضعیف کرده و به یک مسابقه تسلیحاتی جدید دامن بزند.

 

ترسیم مرزهای فضا

محتوای گزارش‌های مطبوعات چینی حاکی از آن است که فضا به عرصه‌ای تبدیل شده است که در آن مهندسی، امور مالی، حاکمیت و امنیت با هم تلاقی می‌کنند و اذعان می‌کنند که چین با نشان دادن توانایی بازیابی مراحل اولیه، به مرحله مهمی در مسابقه پرتاب نزدیک می‌شود، اما هنوز به اقتصاد راه‌اندازی مجدد روتین که به شرکت‌های آمریکایی مزیت آشکاری در هزینه، سرعت و تجربه عملیاتی داده است، نرسیده است.

در عین حال، گسترش گفتمان نظامی به فضای ماه نشان می‌دهد که زیرساخت‌های فضایی ممکن است به تدریج از یک ابزار ارتباطی و خدمات غیرنظامی به عنصری در معادله بازدارندگی و قدرت تبدیل شوند.

بنابراین، حفاظت از استفاده صلح‌آمیز از فضا تنها با شعار محقق نخواهد شد، بلکه با به‌روزرسانی قوانین حاکمیت بین‌المللی متناسب با واقعیت مجموعه عظیم ماهواره‌ها، فناوری‌های دومنظوره و سلاح‌های مداری محقق می‌شود.

مهم‌ترین چالش همچنان جلوگیری از تبدیل برتری فناوری در پرتاب، ارتباطات و حسگرها به حق یک‌جانبه برای کنترل مدار و ماه است؛ زیرا هزینه نظامی‌سازی فضا محدود به کشورهای رقیب نخواهد بود، بلکه به امنیت زیرساخت‌های جهانی و آینده مشترک بشریت نیز گسترش خواهد یافت.

 

 

مشاهده خبر در جماران