واکنش امام به بیماری آیت الله محلاتی چه بود؟

به گزارش خبرنگار جماران، آیت الله شیخ بهاءالدین محلاتی در بیست و هفتم مرداد ماه سال 60 رحلت کرد. اواسط اسفند ۱۳۵۹ بود که دچار حمله قلبی شد. بلافاصله پس از انتقال به یکی از بیمارستان‌ های شیراز تحت معالجه قرار گرفت و  سپس به تهران منتقل شد و ایشان را در بیمارستان قلب تهران بستری کردند. وی از فعالان قیام ۱۵ خرداد بود و امام خمینی (س) در مواقع مختلف با ایشان نامه نگاری داشت از جمله آنکه وقتی وی بیمار شد، امام در نامه ای که در  شانزدهم اسفند ماه سال ۵۹ به ایشان نوشت، جویای حالش شد و برای سلامتی اش دعا کرد. در متن نامه امام آمده است:

 

"بسم‌ اللّه‌ الرحمن الرحیم

حضرت آیت‌ اللّه‌ آقای شیخ بهاء الدین محلاتی ـ دامت برکاته

از قراری که شنیده شد جنابعالی در اثر نقاهت در بیمارستان تشریف دارید. این خبر موجب تأثر گردید. اینجانب برای صحت و سلامتی آن جناب دعا کرده و شفای کامل و طول عمر جنابعالی را از خدای تعالی مسئلت می‌ نمایم. والسلام علیکم و رحمة‌ اللّه‌ و برکاته.

روح‌ اللّه‌ الموسوی الخمینی" (صحیفه امام؛ ج ۱۴، ص ۱۹۵) 

آیت الله محلاتی به مدت سه ماه در تهران تحت معالجه قرار گرفت. پس از آن به شیراز رفت و علیرغم تلاش و سعی پزشکان معالج سرانجام در ۲۷ مرداد ۱۳۶۰ به رحمت حق پیوست.

در کتاب خاطرات آیت الله سید حسین موسوی تبریزی (دفتر اول) وی درباره خصوصیات آیت الله بهاءالدین محلاتی‌ و چگونگی آشنایی خودش با ایشان چنین آورده است: 

‌‌آقای محلاتی نیز از شخصیت های انقلابی و برجسته کشور بود و از نظر علمی در سطح‌‎ ‎‌مراجع زمان خودش بود و اگر در قم ماندگار می شد قطعاً مانند مراجعی چون امام و آقای‌‎ ‎‌گلپایگانی مطرح می شد. من با ایشان از نزدیک در بوشهر آشنا شدم. در یکی از سال هایی‌‎ ‎‌که من برای تبلیغ به بوشهر رفته بودم با ایشان که زمستان ها، یکی ـ دو ماه را در آنجا‌‎ ‎‌می گذراند ملاقات کردم و انس و الفتی بین ما پدید آمد و ایشان از خاطراتش خصوصاً از‌‎ ‎‌خاطرات دوران جوانی برای من تعریف کرد. یکی از خاطرات این بود که او در جوانی‌‎ ‎‌هم اهل مبارزه بوده و به همراه پدرش تفنگ به دست می گرفته و دوشادوش دلیران‌‎ ‎‌تنگستان به همراهی رئیس علی دلواری با اشغالگران انگلیسی می جنگیده است. وی‌‎ ‎‌به جهت همین روحیه مبارزه جویی و موقعیت بالای علمی که داشت از نفوذ زیادی در‌‎ ‎‌بین علما و مردم شیراز و ایلات قشقایی برخوردار بود همان طوری که شهید بزرگوار‌‎ ‎‌دستغیب‌‎[۱]‎‌ نیز در خطه فارس نفوذ داشت منتها ایشان در بین علما چندان صاحب نفوذ‌‎ ‎‎نبود. ولی آقای محلاتی مجتهد استخوانداری بود و درس خارج وی در شیراز با استقبال‌‎ ‎‌وسیع فضلا مواجه می شد. به هر حال موقعیت آقای محلاتی در شیراز و قدرت نفوذش‌‎ ‎‌در علما و مردم منطقه موجب شده بود که حکومت نسبت به ایشان حساس باشد؛ به‌‎ ‎‌همین جهت همزمان با دستگیری امام، حکومت وقت ایشان را هم بازداشت کرد.‌

‌‎ ‎

‌‎

برشی از کتاب خاطرات آیت الله سید حسین موسوی تبریزی (دفتر اول)؛ ص ۱۳۵

 

۱. آیت الله شهید سید عبدالحسین دستغیب در سال ۱۲۹۲ شمسی در شیراز دیده به جهان گشود. پس از خواندن علوم مقدماتی و فقه و اصول در نزد اساتید حوزه های علمیه شیراز، برای ادامه تحصیل به نجف اشرف عزیمت کرد و در محضر اساتید بزرگی چون مرحوم آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی و مرحوم آیت الله شیخ محمدکاظم شیرازی و آیت الله میرزا آقا اصطهبانی به تحصیل پرداخت و پس از مدتی با دریافت اجازات عدیده اجتهاد به شیراز بازگشت. ایشان از بدو ورود خویش به شیراز به اقامه جماعت و تبلیغ دین و تنویر افکار مشغول شد و در سال ۱۳۲۱ شمسی مسجد جامع شیراز را که با حدود هزار سال قدمت در حال ویرانی بود، به کمک اهالی مؤمن و فداکار بازسازی کرد. شهید دستغیب در طول دوران مبارزات همواره یکی از یاران وفادار امام بود که در برابر نظام شاهنشاهی همواره به مقاومت برخاسته تا جایی که در ۱۵ خرداد ۴۲ دستگیر و زندانی می شود. پس از آن نیز بارها دستگیر، زندانی، تبعید و یا محاصره می شود. پس از پیروزی انقلاب از سوی مردم استان فارس به عنوان نماینده مجلس خبرگان برگزیده می شود و در همان زمان از سوی حضرت امام به عنوان امام جمعه شیراز و نماینده ایشان در استان فارس منصوب می شود. گناهان کبیره، تفسیر قرآن مجید، قلب سلیم، معراج، صلوة الخاشعین، ماه خدا، حقایقی از قرآن و چندین کتاب دیگر از آثار ایشان است. آیت الله دستغیب در روز جمعه بیستم آذرماه ۱۳۶۰ به دست گروهک منافقین به شهادت رسید. حضرت امام در پیامی به مناسبت شهادت ایشان می نویسند: «دست جنایتکار امریکاییان یک شخصیت ارزشمند که مربی بزرگ و عالمی عامل که گناهش فقط تعهد به اسلام بود از دست ملت ایران و اهالی محترم فارس گرفت و حوزه های علمیه و اهالی ایران را به سوگ نشاند.»

 

مشاهده خبر در جماران