ترامپ می‌تواند از مدار زمین نام روی کارت شناسایی یک نفر را بخواند؛ اما ظاهرا نمی‌تواند بفهمد چه کسی یک مدرسه ابتدایی را در میناب بمباران کرده است

به گزارش جماران، رضا نصری، حقوقدان بین‌الملل نوشت:

او بر دو ادعا پافشاری می‌کند که نمی‌توانند همزمان درست باشند.

ادعای اول این است که سامانه‌های اطلاعاتی آمریکا آنقدر دقیق هستند که از فضا می‌توانند نام روی کارت شناسایی یک تکنسین را که داخل یک تاسیسات ایرانی ایستاده، بخوانند. او بارها گفته آمریکا حتی می‌داند چه زمانی محمدِ فلانی با یک بیل در نقطه‌ای ممنوعه ایستاده و می‌تواند همان لحظه او را هدف قرار دهد. در سال ۲۰۱۹ هم تصویری ماهواره‌ای از یک سکوی پرتاب در ایران منتشر کرد که کارشناسان کیفیت آن را حدود سه برابر بهتر از تصاویر ماهواره‌ای تجاری ارزیابی کردند.

 ادعای دوم این است که همین دستگاه اطلاعاتی نمی‌تواند مشخص کند چه کسی در ۲۸ فوریه مدرسه ابتدایی دخترانه‌ای را در میناب بمباران کرده و ۱۶۸ کودک را کشته؛ اینکه تصاویر شاید با هوش مصنوعی ساخته شده باشند و هیچ گزارش قطعی‌ ممکن نیست.

 این دو ادعا نمی‌توانند همزمان درست باشند. همان دقتی که ترامپ هنگام افتخار کردن به توان اطلاعاتی آمریکا از آن سخن می‌گوید، همان دقتی است که وقتی علیه او باشد، مسئولیت را ثابت می‌کند.

در مورد میناب هیچ ابهامی وجود ندارد. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌داد هفت ساختمان در حمله‌ای دقیق هدف قرار گرفته‌اند. تحلیلگران نوع مهمات را با موشک تاماهاوک تطبیق دادند؛ موشکی که تنها آمریکا در این جنگ از آن استفاده می‌کند. رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا هم تایید کرد که نیروی دریایی آمریکا نخستین موشک‌های تاماهاوک را شلیک کرده است.

شبکه سی‌ان‌ان گزارش داد که مقام‌های آمریکایی ظرف چند روز عامل احتمالی را می‌شناختند؛ فرمانده سنتکام گفت تحقیقات تا ماه می تقریبا کامل شده بود؛ و بازرسان آمریکایی هم به‌ صورت غیرعلنی مسئولیت آمریکا را پذیرفته‌اند. بنابراین، وقتی ترامپ می‌گوید هیچکس نمی‌تواند حقیقت را بداند، از محدودیت اطلاعاتی سخن نمی‌گوید، بلکه از تصمیم برای منتشر نکردن آن حرف می‌زند.

بهانه ساخته‌ شده با هوش مصنوعی هم کاملا بی‌اساس است. بررسی‌های مستقل اصالت تصاویر را تایید کردند و تصاویر فاقد خطاهای مکانی و ایرادهای فیزیکی بودند که معمولا تصاویر جعلی را آشکار می‌کنند.

 همین طفره رفتن، خود دلیل است: کار ما نبود، شاید ایران هم تاماهاوک داشته باشد، خیلی وقت پیش بوده، اشتباه پیش می‌آید، از هگست بپرسید، تصاویر جعلی‌اند، هیچ گزارشی ممکن نیست. وقتی هم از ترامپ پرسیده شد آیا نتایج تحقیقات منتشر خواهد شد یا نه، سکوت کرد. دولتی که بتواند بی‌گناهی خود را ثابت کند، گزارش را منتشر می‌کند؛ اما دولتی که نتواند، آن را پنهان می‌کند؛ همانطور که سنتکام ظاهرا چنین کرده است.

  از این ماجرا دو نتیجه به دست می‌آید:

 ۱. همه شواهد به یک عامل مشخص اشاره می‌کنند.

 ۲. گزارش منتشرنشده، پاسخ‌های طفره‌آمیز و گزارش بازرس کل پنتاگون که نشان می‌دهد وزارت دفاع دستورالعمل‌های خود برای حفاظت از غیرنظامیان را اجرا نکرده، نه از ناتوانی، بلکه از خودداری از انجام تحقیقات حکایت دارد.

 این خودداری پیامدهای حقوقی دارد. حمله دوباره به مدرسه‌ای پر از کودکان هفت‌ساله، نقض فاحش کنوانسیون‌های ژنو و جنایت جنگی براساس ماده ۸ اساسنامه رم است. مسئولیت اولیه تحقیق برعهده کشوری است که این حمله را انجام داده است. اما اگر آن کشور واقعا مایل به تحقیق یا پیگرد نباشد، شرط تکمیلی بودن مندرج در ماده ۱۷ اساسنامه رم محقق می‌شود. کشورهایی که صلاحیت قضایی جهانی را به رسمیت می‌شناسند، از جمله بسیاری از کشورهای اروپایی که به استقلال دستگاه قضایی خود افتخار می‌کنند، می‌توانند تحقیقات کیفری آغاز کرده و برای مقام‌های آمریکایی که دستور یا فرماندهی عملیات میناب را برعهده داشته‌اند، حکم بازداشت صادر کنند.

 هیچ‌یک از اینها استثنا نیست، بلکه بخشی از یک الگو است. در همان هفته‌هایی که دولت ترامپ نتایج تحقیقات میناب را پنهان کرد، او تهدید کرد نیروگاه‌ها و پل‌های ایران را به‌طور کامل نابود خواهد کرد؛ تهدیدی آشکار به ارتکاب جنایت جنگی با هدف اعمال فشار سیاسی. همچنین بامداد امروز، موشک‌های آمریکا محل استراحت و مهمان‌سرای یک پادگان ارتش در بمپور را هدف قرار دادند و سربازان وظیفه را در خواب کشتند.

 حمله دوباره به یک مدرسه، تهدید به وادار کردن یک کشور به تسلیم از طریق حمله، و کشتن جوانان در خواب، حوادثی جداگانه نیستند؛ بلکه حلقه‌های یک زنجیره‌اند؛ بخشی از کارزاری که برای ایجاد رعب و وحشت به راه افتاده است. این الگوی رفتاری به‌ روشنی به جنایت جنگی اشاره می‌کند؛ جنایتی که مقام‌های آمریکایی باید بابت آن پاسخگو باشند.

 

مشاهده خبر در جماران