تنگه هرمز دامی برای تخلیه زرادخانه آمریکا و هزینه حمل و نقل برای اروپا

به گزارش جماران، تنگه هرمز دیگر فقط عرصه‌ای برای رویارویی نظامی بین ایالات متحده و ایران نیست، بلکه به آزمونی برای توانایی واشنگتن در مدیریت یک جنگ طولانی مدت بدون تخلیه زرادخانه نظامی خود و به یک بحران اقتصادی و دریایی تبدیل شده است که اروپا هزینه آن را از طریق افزایش ریسک‌های کشتیرانی، انرژی و بیمه می‌پردازد.

روزنامه‌های آمریکایی و بریتانیایی به بررسی نقشی که تنگه هرمز برای آمریکا، اروپا و ایران ایفا می‌کند، پرداختند و نوشتند در حالی که ایالات متحده در تلاش است تا ایران را مجبور به تضمین آزادی دریانوردی کند، ایران در تلاش است تا این تنگه را به یک ابزار قدرت منطقه‌ای دائمی تبدیل کند.

واشنگتن پست در سرمقاله‌ای نوشت که جنگ با ایران به سرعت ذخایر مهمات ایالات متحده را به پایان رسانده است و خاطرنشان کرد که در ۱۶ روز اول جنگ حدود ۴۰ درصد از موشک‌های رهگیر تاد ایالات متحده، سیستم‌های پیشرفته‌ای که برای رهگیری موشک‌های بالستیک استفاده می‌شوند، مصرف شده است، اما بازسازی ذخایر آن می‌تواند سال‌ها طول بکشد، نه ماه‌ها.

 

بازنگری در دکترین نظامی

به نوشته این روزنامه، این تجربه پنتاگون را بر آن داشت تا در دکترین نظامی خود که برای دهه‌ها بر تعداد محدودی سلاح پیشرفته و گران‌قیمت متکی بود، تجدیدنظر کند. این روزنامه توضیح داد که جنگ‌های مدرن نیاز ایالات متحده به تولید مقادیر عظیمی از مهمات ارزان‌تر را نشان داده‌اند، زیرا مقابله با انبوهی از موشک‌ها و پهپادها با سلاح‌هایی به ارزش میلیون‌ها دلار دیگر گزینه پایداری نیست.

واشنگتن پست استدلال می‌کند که جنگ ایران یک چالش استراتژیک گسترده‌تر را برای ارتش ایالات متحده آشکار کرده است: لزوم گذار از تکیه بر «سلاح‌های لوکس» به ترکیبی از سیستم‌های پیشرفته و مهمات ارزان و تولید انبوه، در زمانی که واشنگتن با چالش‌های همزمان از سوی چین و روسیه روبرو است.

اما فرسایش نظامی تنها جنبه بحران تنگه هرمز نیست. دولت ترامپ با یک معضل سیاسی فزاینده در مورد چگونگی پایان دادن به این بن‌بست روبرو است. کیتی بولز، سردبیر سیاسی روزنامه تایمز لندن، گفت که حتی برخی از حامیان ترامپ، اکنون که عملیات نظامی به یک درگیری بی‌پایان تبدیل شده است که حل آن دشوار است، توانایی او را برای یافتن راهی برای خروج از این بحران زیر سوال می‌برند.

 

گزینه‌های محدود برای ترامپ

بولز توضیح داد که رئیس جمهور آمریکا، که از ابتدای دوره ریاست جمهوری خود به دنبال اجتناب از «دشمنان دائمی» و باز نگه داشتن در برای مصالحه بوده است، خود را با گزینه‌های محدودی روبرو می‌بیند: یا تشدید تنش و ادامه فشار نظامی و اقتصادی بر ایران، یا بازگشت به مسیر مذاکره جدید، یا پذیرش توافقی کمتر جاه‌طلبانه که تنش را کاهش می‌دهد اما تهران را در موقعیت قوی‌تری قرار می‌دهد.

این روزنامه خاطرنشان کرد که عامل اقتصاد داخلی نیز به ویژه با نزدیک شدن به انتخابات میان دوره‌ای، بر ترامپ فشار وارد می‌کند، زیرا جمهوری‌خواهان نگرانند که یک جنگ طولانی منجر به افزایش قیمت انرژی و تضعیف محبوبیت او در بین رأی‌دهندگان شود.

 

چه کسی حرکت کشتی‌ها را کنترل می‌کند؟

در مقابل، فایننشال تایمز استدلال می‌کند که نبرد واقعی در تنگه هرمز حول این می‌چرخد که چه کسی ترافیک کشتیرانی را کنترل می‌کند. این روزنامه در گزارشی به قلم آلیس هنکاک و استفن بارنارد توضیح داد که شرکت‌های کشتیرانی اکنون با تصمیمات بسیار پیچیده‌ای قبل از عبور از تنگه روبرو هستند، پس از آنکه کشتی‌هایی که سعی در استفاده از این مسیر در نزدیکی آب‌های عمان داشتند، هدف حملات موشکی قرار گرفتند.

این روزنامه اعلام کرد که اکنون تانکرها قبل از حرکت به سمت آب‌های آزاد، نیاز به هماهنگی با شرکت‌های بیمه و مقامات نظامی آمریکا دارند، زیرا باید مسیر، زمان و رویه‌های ایمنی را تعیین کنند، در حالی که برخی از ملوانان مجبورند در ازای ریسک عبور از آب‌های آزاد، دستمزدهای دو یا سه برابر را بپذیرند.

فایننشال تایمز افزود که حق بیمه کشتی‌ها در اوج بحران به حدود ۷ یا ۸ درصد از ارزش یک کشتی افزایش یافت، قبل از اینکه با نشانه‌هایی از کاهش تنش، موقتاً کاهش یابد و دوباره با حملات مجدد افزایش یابد. این گزارش تأیید کرد که بسیاری از مالکان کشتی ترجیح می‌دهند منتظر بمانند تا اینکه ریسک ورود به منطقه‌ای را که به یکی از خطرناک‌ترین مسیرهای تجارت جهانی تبدیل شده است، بپذیرند.

 

هسته اصلی اختلاف، مدیریت آینده هرمز است

به گزارش گاردین، هسته اصلی بحران در اختلاف بر سر مدیریت آینده تنگه هرمز نهفته است. این روزنامه گزارش داد که کشورهای اروپایی در تلاش برای یافتن راه حلی میانه بین خواسته‌های ایران و نگرانی‌های غرب، در حال بررسی پیشنهادهایی برای مجاز کردن وضع عوارض بر خدمات کشتیرانی هستند، البته به شرطی که اجباری نباشند و با قوانین سازمان بین‌المللی دریانوردی مطابقت داشته باشند.

گاردین در گزارشی به قلم پاتریک وینتور و ویلیام کریستو توضیح داد که ایران خواهان وضعیتی است که به این کشور نقش کلیدی در تنظیم حرکت کشتی‌ها بدهد، در حالی که سلطان‌نشین عمان هرگونه هزینه ترانزیت اجباری را رد می‌کند و تأیید می‌کند که قوانین بین‌المللی آزادی عبور و مرور در خطوط دریایی بین‌المللی را تضمین می‌کند.

این روزنامه به نقل از هشدارهای مقامات خلیج فارس مبنی بر اینکه اعطای کنترل مؤثر بر تنگه هرمز به ایران می‌تواند تجارت جهانی را به گروگانی در برابر شرایط سیاسی داخل تهران تبدیل کند، نوشت که نشان‌دهنده نگرانی‌هایی مبنی بر تبدیل شدن تنگه هرمز به ابزاری دائمی برای فشار بر بازارهای انرژی است.

 

ایران آن را به عنوان یک فرصت می‌بیند

با این حال، وال استریت ژورنال استدلال کرد که تهران بحران تنگه هرمز را به عنوان یک اختلاف موقت نمی‌بیند، بلکه آن را فرصتی برای تغییر شکل موقعیت منطقه‌ای خود می‌داند. یاروسلاو تروفیموف اظهار داشت که رهبران ایران معتقد است که از جنگ در موقعیت قوی‌تری بیرون آمده است و کنترل تنگه هرمز می‌تواند به آن اهرم فشاری بسیار فراتر از هرگونه کاهش تحریم‌های ایالات متحده بدهد.

نویسنده افزود که ایران معتقد است کنترل این گذرگاه دریایی به آن توانایی تأثیرگذاری بر اقتصاد کشورهای خلیج فارس را می‌دهد که برای صادرات نفت و گاز و واردات کالاهای اساسی به این تنگه وابسته هستند، در حالی که مقامات ایرانی معتقدند واشنگتن به دلیل اهمیت این شریان تجاری مجبور به تعامل با تهران شده است.

اما ادامه بحران نه تنها ایالات متحده را تهدید می‌کند، بلکه فشار مضاعفی را بر اروپا وارد می‌کند، اروپایی که همین حالا هم به دلیل جنگ اوکراین از کمبود قابلیت‌های دفاعی رنج می‌برد.

 

 

قبض دوگانه

نیوزویک در گزارشی به قلم تام اوکانر نوشت که جنگ مجدد آمریکا و ایران می‌تواند توانایی واشنگتن برای تأمین تسلیحات متحدان اروپایی خود را در زمانی که این قاره نیاز به تسریع در تسلیح مجدد دارد، کاهش دهد.

این روزنامه به نقل از کارشناسان اروپایی نوشت که مشکل نه تنها در میزان هزینه‌های دفاعی، بلکه در توانایی اروپا برای ایجاد یک پایگاه صنعتی مستقل نیز نهفته است، زیرا وابستگی طولانی مدت به ایالات متحده، این قاره را در صورتی که واشنگتن درگیر درگیری‌های دیگری شود، آسیب‌پذیر کرده است.

بنابراین، تنگه هرمز معادله‌ای پیچیده را آشکار می‌کند: ایالات متحده بزرگترین قدرت نظامی را در اختیار دارد، اما با هزینه‌های فزاینده مهمات و فرسایش سیاسی روبرو است، در حالی که ایران تلاش می‌کند موقعیت جغرافیایی خود را به نفوذ استراتژیک تبدیل کند و در نهایت اروپا خود را با یک دوگانگی روبرو می‌بیند: هزینه‌های بالاتر کشتیرانی و انرژی، و نگرانی در مورد کاهش توانایی متحد آمریکایی خود در تأمین نیازهای امنیتی‌اش.

 

مشاهده خبر در جماران