ترامپ در برابر شکوه امپراتوری شی مطیع و متزلزلتر به نظر میرسید
ترامپ بر برجسته کردن روابط شخصی خود با شی متمرکز بود و او را با عبارات تحسین و تمجید فراوان مورد لطف قرار داد، در حالی که رهبر چین قاطع تر و سردتر به نظر می رسید و از این دیدار برای تعیین خطوط قرمزی استفاده می کرد که پکن نمی پذیرد از آن عبور کند، که در راس آنها موضوع تایوان قرار دارد.
به گزارش جماران، شماری از روزنامههای غربی به تاثیری که از وضعیت رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ، در جریان سفرش به پکن به وجود آمد، توجه کردند و تاکید کردند که تفاوت آشکاری در سبک برخورد بین او و رئیسجمهور چین، شی جین پینگ، وجود دارد که در مقایسه با مهمانش که چاپلوس و متزلزلتر به نظر میرسید، مطمئن و قاطع به نظر میرسید.
روزنامه تایمز بریتانیا بر افزایش حضور نمادین و سیاسی رئیسجمهور چین، شی جین پینگ، در مقایسه با رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ، تمرکز کرد و معتقد است که چین اکنون خود را به عنوان یک «امپراتوری مدرن» با شکوه و ثبات پایدار ارائه میدهد، در حالی که ایالات متحده در دوران ترامپ متزلزلتر به نظر میرسد.
ریچارد اسپنسر -در مقالهاش در این روزنامه- به صحنه نمادین بازدید روسای جمهور از معبد آسمان در پکن استناد کرد، جایی که شی مطمئن و مسلط بر نمادگرایی دولت چین و تاریخ امپراتوری آن به نظر میرسید، در حالی که ترامپ در حضور علنی خود کمتر متعادل به نظر میرسید.
نویسنده وضعیت این دو مرد را تفسیر کرد و توضیح داد که قدرت شی ناشی از ماهیت نظام سیاسی بسیار متمرکز است که به او قدرت تقریباً مطلقی میدهد، اما در عین حال او را مستقیماً مسئول هرگونه بحران، چه اقتصادی و چه اجتماعی، میکند، در مقابل ترامپ که سیاستهایش به طور غیرمستقیم به تقویت موقعیت چین کمک کرده است.
نویسنده ذکر کرد که شی در سالهای اخیر با چالشهای بزرگی روبرو بوده است که برجستهترین آنها پیامدهای همهگیری کرونا، بحران املاک و مستغلات و فشار ناشی از جنگهای تجاری با ایالات متحده است، با این حال تصویر او در سطح جهانی در مقایسه با تصویر ترامپ که به رویکرد معاملات سریع و سیاستهای متزلزل متکی است و با فشارهای داخلی مانند انتخابات میاندورهای مواجه است، ثابتتر به نظر میرسد.
مقاله تایمز به این نتیجه رسید که جهان به نظر میرسد که به سمت پذیرش ضمنی شی به عنوان شریکی برابر برای ترامپ پیش میرود، نه فقط به عنوان یک رهبر در حال ظهور، و این سوال همچنان باز است که مسیر آینده این توازن جهانی بین دو قدرت به چه صورت خواهد بود.
ترامپ مطیعتر از همیشه
در همین راستا، روزنامه گاردین اشاره کرد که سفر ترامپ به چین تفاوت قابل توجهی را در نقشها بین او و رئیسجمهور چین، شی جین پینگ، نشان داد، بع طوری که شی در مدیریت صحنه ثابتتر، آرامتر و واضحتر به نظر میرسید، در حالی که ترامپ مطیعتر به پروتکل و کمتر تند در مواضع خود، حتی در مسائل حساسی مانند تایوان، به نظر میرسید، که به جای مقابله با سوالات مربوط به آن، آنها را نادیده گرفت.
دیوید اسمیت -در مقالهاش در این روزنامه بریتانیایی- تصویری نمادین و قدرتمند از هژمونی شی ارائه داد و او را مظهر الگوی «رهبر امپراتوری» در عصر مدرن دانست که از قدرت مرکزی گستردهای برخوردار است، با وجود مسئولیت کاملی که در قبال بحرانهای داخلی دارد، با این حال شی موفق شد چین را به عنوان کشوری باثبات و منظم در مقایسه با آشفتگی غرب ارائه دهد.
در مقابل این تصویر، نویسنده ترامپ را به عنوان رهبری معرفی کرد که بسیار تحت تأثیر سبک حکومت چین قرار دارد، جایی که او تحسین آشکاری به انضباط و تشریفات رسمی نشان میدهد و اشاره میکند که او در پکن انعطافپذیرتر از دموکراسیهای غربی به نظر میرسید.
به گفته نویسنده، حتی در دستور کار، تفاوت بین دو طرف آشکار بود -در حالی که دستور کار آمریکا محدود بود و بر معاملات اقتصادی و پروندههای عملی مانند خرید هواپیما و همکاری در مسائل منطقهای متمرکز بود، به جای طرح پروندههای حقوق بشر یا اصلاحات سیاسی، به نظر میرسید که چین یک گفتمان استراتژیک بلندمدت را حفظ میکند که بر توازن جهانی و اجتناب از درگیری بین دو قدرت متمرکز است.
این مقاله به این نتیجه رسید که تفاوت بین دو قدرت دیگر فقط به عنوان درگیری بین دموکراسی و استبداد خوانده نمیشود، بلکه به عنوان تفاوت در سبک رهبری و مدیریت نفوذ جهانی خوانده میشود، با افزایش این تصور که شی با ثبات استراتژیک بیشتری حرکت میکند، در حالی که ترامپ به رویکردی لحظهای مبتنی بر معاملات و بداههپردازی متکی است، که تصویر توازن بینالمللی را بیش از هر زمان دیگری مبهم میکند.
اعتماد به نفس فزاینده چین
روزنامه نیویورک تایمز نیز به نوبه خود بر تضاد بین روسای جمهور از نظر سبک رفتار تمرکز کرد و خاطرنشان کرد که ترامپ بر برجسته کردن روابط شخصی خود با شی متمرکز بود و او را با عبارات تحسین و تمجید فراوان مورد لطف قرار داد، در حالی که رهبر چین قاطع تر و سردتر به نظر می رسید و از این دیدار برای تعیین خطوط قرمزی استفاده می کرد که پکن نمی پذیرد از آن عبور کند، که در راس آنها موضوع تایوان قرار دارد.
دیوید سانگر در تحلیل خود در این روزنامه توضیح داد که رئیس جمهور چین در دیدارهای رسمی در تالار بزرگ خلق تاکید کرد که هرگونه تلاش آمریکا برای مداخله در پرونده تایوان ممکن است مسیر نزدیکی بین دو کشور را تهدید کند و تاکید کرد که واشنگتن باید با این موضوع با «بالاترین درجه احتیاط» برخورد کند.
نویسنده معتقد است که این هشدار زودهنگام منعکس کننده اعتماد به نفس فزاینده چین است، علیرغم چالش های اقتصادی که با آن مواجه است، مانند کندی رشد، بحران املاک و مستغلات و انقباض جمعیت، اشاره کرد که ترامپ علیرغم این هشدار، نسبت به سخنرانی سنتی خود در داخل ایالات متحده، سازش پذیرتر به نظر می رسید، جایی که عادت داشت چین را به سرقت مشاغل و تهدید امنیت ملی آمریکا متهم کند، و در عوض مشتاق بود در مورد آینده «عالی» برای روابط دوجانبه صحبت کند و تاکید کرد که اختلافات بزرگ را می توان از طریق ارتباط مستقیم بین «دو رهبر قدرتمند» حل کرد.
به نظر می رسید ترامپ که با استقبال گرم کودکان در حالی که گل و پرچم تکان می دادند و گارد احترام، غرق شده بود، به هشدار چین اهمیتی نمی دهد زیرا به تایوان اهمیت نمی دهد و از تعهدات قبلی برای محافظت از آن ناراحت است و معتقد است که کل منطقه در حوزه نفوذ مشروع چین قرار دارد.
به گزارش این روزنامه، این سفر همچنین اختلاف در اولویت ها بین دو طرف را نشان داد، زیرا ترامپ هیئتی از بازرگانان آمریکایی را به دنبال خود برد تا فرصت های تجاری و سرمایه گذاری را تقویت کند، در حالی که طرف چینی بر پیام های سیاسی و حاکمیتی، به ویژه در مورد تایوان و نفوذ رو به رشد چین متمرکز بود.
علیرغم فضای جشن و زبان دیپلماتیک آرام، پرونده های اختلافی بزرگ در پس زمینه همچنان وجود داشتند، از جمله موضوع فلزات کمیاب، توسعه نظامی چین و پرونده ایران و تنگه هرمز.
ترامپ به توهین اهمیت نمی دهد
از سوی دیگر، روزنامه ایندیپندنت بریتانیا به هشدار اخیر چین به ایالات متحده در مورد تایوان پرداخت و معتقد بود که این نشان دهنده تشدید تنش بین دو قدرت است و در عین حال، محدودیت های قدرت آمریکا را در سایه سیاست های رئیس جمهور دونالد ترامپ آشکار می کند.
این روزنامه هشدار داد که پکن تایوان را «خط قرمزی» می داند که ممکن است هرگونه سوء رفتار با آن منجر به درگیری مستقیم با واشنگتن شود، اما ترامپ در مقابل با این هشدارها با بی تفاوتی یا بی توجهی برخورد کرد، زیرا اولویت زیادی به این پرونده نمی دهد، بلکه تمایل دارد به منطقه به عنوان بخشی از نفوذ طبیعی چین نگاه کند.
سام کیلی -در تحلیل خود در این روزنامه- معتقد بود که هشدار چین برای یک رئیس جمهور آمریکایی دمدمی مزاج و دارای مزاج شکننده، توهین محسوب می شود، با این حال، ترامپ آن را احساس نکرد، اگرچه پیامدهای آن برای منطقه خطرناک خواهد بود، زیرا چین در حال حاضر در یک فرآیند توسعه دیگر درگیر است.
به گفته نویسنده، به نظر می رسید ترامپ که با استقبال گرم کودکان در حالی که گل و پرچم تکان می دادند و گارد احترام و دیدارها در تالار بزرگ خلق غرق شده بود، به این هشدار اهمیتی نمی دهد زیرا به تایوان اهمیت نمی دهد و از تعهدات قبلی برای محافظت از آن ناراحت است و معتقد است که کل منطقه در حوزه نفوذ مشروع چین قرار دارد.
رئیس جمهور آمریکا به همتای چینی خود گفت: شما یک رهبر بزرگ هستید. گاهی اوقات مردم دوست ندارند که من این را بگویم، اما من به هر حال می گویم. برخی می گویند که این ممکن است بزرگترین دیدار تاریخ باشد.
نویسنده ذکر کرد که گزارش های دفتر رئیس جمهور چین حاکی از آن است که رهبر چین به مهمان خود هشدار داده است که تایوان «مهمترین موضوعی است که آنها با آن روبرو هستند و سوء رفتار با آن ممکن است روابط آمریکا و چین را به یک وضعیت بسیار خطرناک سوق دهد و منجر به درگیری یا حتی جنگ شود»، اما کاخ سفید در بیانیه خود درباره این دیدار دو ساعته بین شی و ترامپ، نامی از تایوان نبرد.
مشاهده خبر در جماران