چرا تغییر حکومت از طریق حملات هوایی محکوم به شکست است؟/ رابرت پاپ، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو تشریح کرد

به گزارش سرویس بین الملل جماران؛ رابرت پاپ، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو می گوید: من تمامی کارزارهای هوایی از زمان جنگ جهانی اول تاکنون را به‌صورت تخصصی مطالعه کرده‌ام؛ این حوزه تخصص اصلی من است. سه سال راهبرد هدف‌گیری متعارف را برای نیروی هوایی ایالات متحده تدریس کرده‌ام. موضوع «حذف رهبری» یا همان راهبرد قطع سر را با دقت و جزئیات بررسی کرده‌ام و نزدیک به بیست سال است سناریوی بمباران با هدف تغییر حکومت در ایران را مدل‌سازی و تحلیل می‌کنم. بنابراین درباره این موضوع شناخت عمیق و مستندی دارم.

حدود ده روز پیش در سابستک مطلبی با عنوان «دام تشدید تنش» منتشر کردم، زیرا با مشاهده شکل‌گیری آرایش گسترده نظامی، نگران بودم که ایالات متحده در همین دام گرفتار شود؛ و اکنون دقیقاً همین اتفاق رخ داده است. ما وارد «دام تشدید تنش» شده‌ایم ـ یا دقیق‌تر بگویم، «دام بمب هوشمند».

این دام ناشی از توهم «موفقیت تاکتیکی صددرصدی» است؛ موفقیتی که ظاهراً کامل به نظر می‌رسد و این تصور را ایجاد می‌کند که می‌توان روند تشدید تنش را کنترل کرد. همین توهمِ کنترل، هسته اصلی دام بمب هوشمند است و اکنون تصمیم‌گیران را دربر گرفته است.

مشکل از آنجا آغاز می‌شود که وقتی بمب‌ها فرو می‌ریزند و هم‌زمان هدف «تغییر حکومت» اعلام می‌شود، در حالی که هیچ ابزار سیاسی، دیپلماتیک یا زمینی دیگری برای تحقق آن وجود ندارد و همه چیز صرفاً به قدرت هوایی سپرده می‌شود، مسیر به بن‌بست می‌رسد. تجربه بیش از یک قرن جنگ‌های مدرن نشان داده است که تلاش برای تغییر رژیم صرفاً از طریق بمباران هوایی هرگز موفق نبوده است. موضوع این نیست که این روش به‌ندرت جواب می‌دهد یا گاهی شکست می‌خورد؛ مسئله این است که اساساً کارآمد نبوده است.

اکنون رئیس‌جمهور ترامپ در برابر «وزن تاریخ» قرار گرفته است. دقت بالای تسلیحات هوشمند این توهم را ایجاد می‌کند که می‌توان بدون پیامدهای غیرقابل‌کنترل به اهداف سیاسی دست یافت. اما واقعیت این است که هر بار بمب‌ها فرود می‌آیند، معادلات سیاسی کشور هدف دگرگون می‌شود. چنین حملاتی اغلب موجب تقویت انسجام داخلی و برانگیختن احساسات ملی‌گرایانه می‌شود و نتیجه‌ای معکوس نسبت به هدف اعلام‌شده ایجاد می‌کند.

 

مشاهده خبر در جماران