کورهٔ عیارسنجیِ نیروهای ملی/ یادداشت محمدرضا جلائیپور
خطاهای پرشمار حاکمیت در دهههای گذشته و رویکرد استعماریِ دشمنانِ غدار ایران و تاثیر بیشترشان در تحولات این روزها، نهتنها نافی اهمیت و ضرورت مداخلهٔ مسئولانهٔ نیروهای سیاسی و مدنی نیست، بلکه این مسئولیتشناسی ملی را ضروریتر کرده است. این روزها میگذرد، ولی نیروها هم در پیشگاه ناظران تاریخی عیارسنجی میشوند: کدام به عبور ایران از این گردنه کمک بیشتری کردند و کدام نیروها علیرغمِ «کان همه ناموس و بانگ، چون درم ناسره/ روی طلی کرده داشت، هیچ نبودش عیار».
عیار نیروهای سیاسی و مدنی را چگونه میتوان سنجید؟ به نظرم در دو چیز: ۱- تشخیص درست اولویتها از منظر خیر همگانی و ۲- نقششان در تحقق آن اولویتها.
به ویژه وقتی مخاطرات ملی بزرگ میشود، این ظرفیت تشخیص اولویتها و کمک به تحققشان اهمیت و ضرورت بیشتری پیدا میکند.
هنوز عزادار روزهای سیاه ۱۸ و ۱۹ دیماهیم، اما گرچه سخت است ناچاریم بفهمیم که این روزها دو مخاطرهٔ بسیار بزرگ در ایرانمان همزمان شدهاند: خطر تجاوز خارجی و خطر جنگ داخلی. در تاریخ ملتها و عمر هر نیروی سیاسی، همزمانی دو مخاطره به این مهابت بسیار کم رخ میدهد.
در آزمایش و کورهٔ عیارسنجیِ نیروهای سیاسی و مدنی در این روزهای سخت و تعیینکننده میتوان ارزیابی کرد:
کدام نیروها صرفا اسیر بازی مقصریابی ماندهاند و کدام نیروها رویکرد حل مسالهای دارند؟
کدام نیروها عملا بیشتر دغدغهٔ کمک به پیشگیری از قربانی شدن حتی یک جان عزیز دیگر را دارند و با خشونت و تجاوز خارجی مرز پررنگتری کشیدهاند و کدام نیروها دغدغهٔ اولشان این نیست؟
کدام نیروها سکوت و بیعملی اختیار کردهاند و کدام نیروها برای کاهشِ عملی خطر جنگ خارجی و داخلی و عبور ایران از این گردنهٔ پرمخاطره خود را به آب و آتش میزنند؟
کدام نیروها اسیر قهر ماندهاند و کدام نیروها ظرفیت ارتفاعگیری ملی در این روزها داشتهاند؟
کدام نیروها در برابر تجاوزگر به میهن همبستگی میسازند و کدام نیروها همزمان با تهدیدهای تجاوزگر، آتشبیار معرکه شدهاند و فرصت برای ماهیگیری از آب گلآلود منازعات یافتهاند؟
کدام نیروها خود را فاقد عاملیت میدانند و کدام نیروها متوجهند که قدرتْ چندبعدی و در همهٔ سطوح منتشر است و هر نیرویی حتما حدی از عاملیت و در همان حد مسئولیت دارد؟
کدام نیروها «مادر واقعی» اند که حیات و خیر فرزندان ایران را بر نفع کوتاهمدت خودشان ترجیح میدهند و کدام نیروها «مادر جعلی و مدعی» که منفعت خودشان را بر مصالح ملی اولویت میدهند؟
کدام نیروها از توان و آبرو برای عبور کشتی ایران و دهها میلیون سرنشینش از این گرداب هائل مایه میگذارند و کدام نیروها در همین گرداب بیشتر دغدغه حفظ آبرو و فحش نخوردن دارند و اینکه بگویند «نگفته بودیم؟»
خطاهای پرشمار حاکمیت در دهههای گذشته و رویکرد استعماریِ دشمنانِ غدار ایران و تاثیر بیشترشان در تحولات این روزها، نهتنها نافی اهمیت و ضرورت مداخلهٔ مسئولانهٔ نیروهای سیاسی و مدنی نیست، بلکه این مسئولیتشناسی ملی را ضروریتر کرده است.
این روزها میگذرد، ولی نیروها هم در پیشگاه ناظران تاریخی عیارسنجی میشوند: کدام به عبور ایران از این گردنه کمک بیشتری کردند و کدام نیروها علیرغمِ «کان همه ناموس و بانگ، چون درم ناسره/ روی طلی کرده داشت، هیچ نبودش عیار».
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد؟
مشاهده خبر در جماران