یادداشت؛
سخنی با نمایندگان مجلس
بی گمان وارد عمل شدن مجلس و شنیدن صدای اعتراض مردم می توانست مرهمی بر آلام مردم باشد. این سکوت نمایندگان مجلس دستمایه برخوردها و اظهارات سخیف و غیر انسانی از سوی برخی از نهاده و شخصیت ها نیز شد.
«پارلمان» یا به روایت خودمانی «مجلس»، آمال و آرزوی اقشار عمده ای از مردم بوده که در اعصار و قرنهای مختلف علیرغم اینکه بارهای سنگین را بردوش خود حمل می کردند، ولی درداشتن نماینده یا مدافع در ارکان نظام های سیاسی، حسرت به دل ماندند؛ تا اینکه تحولات اروپا و پایان دوره سیاه قرون وسطی برای خاتمه بخشیدن به خود کامگی و نظامهای استبدادی با پیدایش پدیده تفکیک قوا و پارلمان بارقه ای از امید در دل توده مردم فاقد نماینده پیدا شد.
فرضیه تفکیک قوا و پدیده پارلمان به عنوان یک نهاد مستقل از حاکمیت و در جهت حمایت از حقوق جمیع مردم راه تجمیع و تمرکز قوا در دست سلطان یا پادشاه را سد کرد؛ گر چه جسته و گریخته دیکتاتورهای اروپا تا چند دهه قبل تلاش مذبوحانه برای احیای دیکتاتوری و پایمال کردن حقوق مردم از خود نشاندادند، ولی سرانجام در برابر اراده عموممردم عقب نشینی کردند و به خواست مردمتندادند.
در این میان ایران نیز از نتایج تحولات اروپا بی نصیب نماند؛ به طوری که بعد از تلاشهای زیاد مشروطه خواهان، سرانجامدر سال ۱۲۸۵ شمسی با صدور فرمان مشروطیت مجلس شورای ملی وارد عرصه سیاسی ایران شد و شعار اصلی جنبش مشروطیت که عدالت خواهی و تشکیل عدالت خانه بود محقق گردید و در مجلس شورای ملی نمایندگان اقشار و اصناف ایران حضور پیدا کردند.
با انقلاب اسلامی در سال ۵۷ و تغییر نام مجلس شورای ملی به «شورای اسلامی» همچنان ماهیت این مجلس به عنوان سنگر دفاع از حق و حقوق مردم باز تعریف گردید.
نظام پارلمانی یا مجلسی نوعی حکمرانی مردم سالار است که در آن قوه مجریه مشروعیت و مردم سالاری خود را از قوه مقننه اقتباس کرده و در برابر آن پاسخگوست.
وظیفه اصلی مجلس که با رأی مستقیم مردم تشکیل می شود حفاظت، صیانت و حمایت از حقوق عموم مردم است. ساختار و شکل گیری نظام پارلمانی جمهوری اسلامی گرچه در اساس با شکل پارلمانی در اروپا و جهان دموکراتیک تفاوتهایی دارد، ولی این امر وظیفه را از دوش مجلس و نمایندگان مجلس در حمایت از مردم بر نمی دارد.
در نظام پارلمانی، مجلس پیوسته از حقوق مردم در مقابل قوه مجریه یا قوه قضائیه و دیگر نهادها دفاع می کند و در فراز و نشیبهای سیاسی و اجتماعی با مردم همراهی می کند. از این رو می توان گفت مجلس موجودیت خود را مدیون مردم می داند و وامدار مردم است.
متأسفانه مجلس شورای اسلامی در تحولات داخلی ایران وظیفه اصلی خود که حمایت از حقوق مردم است را تا جدی قابل توجهی فراموش کرده و نه تنها در مقابل برخی اجحاف ها و تضییع حقوق مردم بی تفاوت می ماند، بلکه در بعضی موارد عملا در مقابل بخش های قابل توجهی از مردم می ایستد که این خلاف مرام نمایندگی و مجلس است.
در دی ماه سال جاری واقعه ای عظیم در کشور رخ داد که بازتابهای داخلی و خارجی گسترده ای در پی داشت، ولی کوچکترین واکنشی از سوی نمایندگان مجلس را در پی نداشت. به قول حافظ «صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست».
بی گمان وارد عمل شدن مجلس و شنیدن صدای اعتراض مردم می توانست مرهمی بر آلام مردم باشد. این سکوت نمایندگان مجلس دستمایه برخوردها و اظهارات سخیف و غیر انسانی از سوی برخی از نهاده و شخصیت ها نیز شد. به طوری که رئیس شورای شهر تهران مهدی چمران، جانباختگان را «محارب» دانست. یک نفر هم در صدا و سیما با روح و روان بازماندگان قربانیان بازی و بر زخم آنها نمک پاشید. البته بودند بی شمار شخصیتهایی از جمله عباس عراقچی که از واژه «تروریست» یاد کردند، و از همه بدتر جوان جویای نامی که فرزند یکی از سفرای پیشین است وقیحانه توصیه داشت که «باید معترضین را به جای دستگیری می کشتند و بار نظام را سبک می کردند».
ایران با سابقه تاریخی و فرهنگی چند هزار ساله چه از منظر امامان شیعه که امام علی(ع) به مالک توصیه می کند که مردم یا در آفرینش با تو از یک سرشتند یا در دین با تو هم سانند، پس با آنها به عدالت رفتار کن و چه از منظر بزرگان ادب و هنر چون حافظ که می گوید، «درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/ نهال دشمنی بر کن که رنجبی شمار آرد». یا به قول سعدی، «تو کز محنت دیگرانبی غمی/ نشاید که نامت نهند آدمی».
همچنین بر سر در خانقاه عارف بزرگ ابوالحسن خرقانی نوشته: «هر کس که در این سرای وارد شد نانش ده و از ایمانش مپرس چه آن کس که در نزد خدا به جان ارزد البته نزد ابوالحسن به نان ارزد».
مایه تأسف است در کشوری با این غنای فرهنگ و ادب و سرمایه های انسانی گرانسنگ اکنون کسانی تکیه بزنند که تمام قربانیان حوادث اعتراضی را «تروریست» و «محارب» خطاب کنند و بر جنازه آنان وقیحانه خنده های درد آلود سر می دهند و روان بازماندگان را تلخ کرده و آنان را می آزارند و بر کشتن مردم اصرار می ورزند. هیچکس از دوقطبی سازی جامعه و انتشار نفرت و تفرقه سود نمی برد؛ مگر دشمنان ایران.
خداوند ایران را از دشمن ،دروغ و قحطی در امان دارد.
محمد حسین بنی اسدی ۲۳ بهمن ماه ۱۴۰۴
مشاهده خبر در جماران