«نه به نام من» .. مخالفت مردم آلبانی با سیاست های دولت طرفدار اسرائیل

 به گزارش جماران به نقل از الجزیره، ده ها تن از شهروندان آلبانیایی در تجمعی اعتراضی به سفر «ادی راما»، نخست وزیر این کشور به فلسطین اشغالی، که در مقابل ساختمان پارلمان در پایتخت تیرانا برگزار شد، شرکت کردند. این تجمع با عنوان «نه به نام من» برگزار شد و شرکت کنندگان در آن پلاکاردهایی با مضمون «نباید با ظلم و وحشیگری دست داد» و «بمباران غزه را متوقف کنید» حمل می کردند.

راما در سخنانی در کنست در روز دوشنبه گذشته، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل را ستود و در سخنانی واهی جنبش حماس را «زندانبان غزه» و دارای «ایدئولوژی تروریستی» متهم کرد.

در سخنرانی حدوداً چهل دقیقه ای نخست وزیر آلبانی، هیچ اشاره ای به کشتارهای اسرائیلی ها یا تعداد قربانیان فلسطینی در نوار غزه نشد.

این سفر دو روزه پس از تصویب پارلمان آلبانی برای پیوستن به «شورای صلح» در پاسخ به دعوت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا انجام شد.

 

«او نماینده خودش است»

فلوریان آرابی، وکیل و فعال سیاسی و یکی از سازمان دهندگان این تجمع اعتراضی، می گوید که راما «در این سفر نه نماینده مردم آلبانی است، نه منافع آنها و نه احساسات آنها، بلکه به دنبال تحقق منافع شخصی خود است.»

او در گفتگو با الجزیره نت اشاره می کند که دولت راما «در سال های اخیر روابط خود را با اسرائیل از طریق تماس های دولتی و سرمایه گذاری های اسرائیلی تشدید کرده است. این شامل اعطای قراردادهای مدیریت امنیت سایبری به شرکت های اسرائیلی، افتتاح یک بانک اسرائیلی جدید در سال گذشته و همچنین مشارکت یک شرکت آلبانیایی تولید کننده سلاح با یکی از تاجران اسرائیلی نزدیک به نتانیاهو بود.»

ایگون لولی، فعال سیاسی که در این تجمع نیز شرکت داشت، تاکید می کند که «رفتار نخست وزیر شایسته یک دولتمرد نیست»و اینکه «او از سفر خود به اسرائیل - در کنار مسائل دیگر - برای منحرف کردن اذهان از رسوایی های متعددی که حکومت 12 ساله او را فرا گرفته است، برای اعمال فشار بر نظام قضایی آلبانی و برای تلاش از طریق کانال های مختلف برای فرار از مجازات استفاده کرد.»

او در ادامه به الجزیره نت می گوید: «به یاد داشته باشیم که دادستانی ویژه مبارزه با فساد به طور رسمی معاون او را در پرونده های فساد جدی متهم کرده است.»

لولی بر ضرورت «ادامه افزایش سطح آگاهی عمومی و سازماندهی اعتراضات بیشتر اگر راما به استفاده از قدرت حاکمیتی خود برای توجیه نسل کشی یا سایر اقداماتی که مغایر با حاکمیت قانون و اصول اساسی عدالت است، ادامه دهد» تاکید کرد.

مارلیند لاتچی، تحلیلگر سیاسی، می گوید که مایه نگرانی است که جمهوری آلبانی در کنار دولتی قرار گیرد که مرتکب نسل کشی در غزه شده است.

لاتچی در خصوص انگیزه های این سفر به الجزیره نت توضیح می دهد که «آلبانی وارد یک دور باطل دیپلماتیک شده است که تنها با خودخواهی ادی راما و منافع شخصی او هدایت می شود، زیرا او اسرائیل و لابی صهیونیستی بین المللی را فرصتی مناسب برای فرار از پرونده های فساد مطرح شده علیه دولتش می بیند، با این فرض که دادستانی ویژه مبارزه با فساد از حجم تاثیری که سخنرانی او در اسرائیل ایجاد کرده است، مرعوب خواهد شد.»

وی می افزاید: «او (راما) همچنین نتانیاهو را وسیله ای برای ملاقات با رئیس جمهور ترامپ می بیند، که به نظر می رسد علاقه چندانی به راما ندارد.»

 

ستون‌های روابط آلبانیایی-اسرائیلی

آلبانی که به عنوان «جمهوری خلق آلبانی» شناخته می‌شد، در سال 1949، یک سال پس از فاجعه اشغال فلسطین، رژیم اسرائیل را به رسمیت شناخت، اما روابط دیپلماتیک با آن برقرار نکرد.

لاچی یادآور می‌شود که علی‌رغم به رسمیت شناختن  اسرائیل توسط دیکتاتور آلبانی، انور خوجه، او مواضع سختگیرانه‌ای علیه امپریالیسم و صهیونیسم اتخاذ کرد که ناشی از همبستگی کمونیستی و فشارهای چپ جهانی بود.

در سال 1991، پس از سقوط رژیم کمونیستی در آلبانی، روابط دیپلماتیک بین آلبانی و اسرائیل برقرار شد و از آن زمان تاکنون ادامه دارد.

آرابی اشاره می‌کند که روابط آلبانیایی-اسرائیلی بر دو ستون اساسی استوار است:

اول: رابطه نزدیک آلبانی با ایالات متحده، که از طریق آن آلبانی به اسرائیل به عنوان یک متحد مهم غیرمستقیم نگاه می‌کند.

دوم: حمایتی که آلبانیایی‌ها از یهودیان در طول جنگ جهانی دوم ارائه کردند.

ندا دوستی، روزنامه‌نگار، ستون سومی را اضافه می‌کند که عبارت است از:

نگاه دولت آلبانی به اسرائیل به عنوان شریکی در زمینه‌هایی مانند امنیت، فناوری، کشاورزی و امنیت سایبری، که بخش‌هایی هستند که آلبانی در تلاش است از تخصص و سرمایه‌گذاری‌های خارجی بهره‌مند شود.

دوستی بر محوریت واشنگتن در این رابطه تأکید می‌کند، زیرا «حمایت علنی از اسرائیل تنها به دیپلماسی دوجانبه محدود نمی‌شود، بلکه نشانه‌ای از وفاداری ژئوپلیتیکی به ایالات متحده است.»

او به الجزیره نت توضیح می‌دهد که «از دیدگاه اسرائیل، آلبانی ارزش نمادین متمایزی دارد، زیرا کشوری با اکثریت مسلمان است که هزاران یهودی را که از آزار و اذیت نازی‌ها فرار می‌کردند، نجات داد و پناهگاهی برای آنها فراهم کرد. آلبانی تنها کشور در اروپا شد که پس از هولوکاست تعداد یهودیان در آن افزایش یافت.»

او ادامه می‌دهد: «حمایت سیاسی آشکار آلبانی از اسرائیل به آن اجازه می‌دهد تا تصویری مشروع و فرادینی را به نمایش بگذارد، که روایتی را تقویت می‌کند مبنی بر اینکه سیاست‌های آن در فلسطین با مخالفت همه جوامع اسلامی مواجه نیست. اسرائیل با برجسته کردن حمایت یک کشور با اکثریت مسلمان، به دنبال مقابله با انتقادات گسترده در جهان اسلام و کاهش اتهامات وارده مبنی بر دشمنی با اسلام یا مسلمانان است.»

اما در کنار روابط رسمی، آرابی بر پیوند مردم آلبانی با فلسطین تأکید می‌کند و بر اهمیت عامل دینی و قداست سرزمین فلسطین در اسلام تأکید می‌کند.

در همین راستا، ایگون لولی، فعال سیاسی، اضافه می‌کند که پاسخ مردمی ترکیبی از عوامل اجتماعی، تاریخی و سیاسی است. مردم آلبانی از حساسیت فزاینده‌ای نسبت به رنج غیرنظامیان و بحران‌های انسانی برخوردارند، حساسیتی که در اثر تجربیات تاریخی خود با جنگ‌ها و خشونت شکل گرفته است.

 

در داخل و خارج 

لولی توضیح می‌دهد که با سقوط کمونیسم در سال ۱۹۹۱، یک عرف نانوشته در میان طبقه سیاسی آلبانی تثبیت شد مبنی بر اینکه کسب حمایت از سوی عوامل بین‌المللی فعال برای بازاریابی این حمایت به عنوان مشروعیت اخلاقی در داخل کشور کافی است. او توضیح می‌دهد که این عرف آسیب جدی به ایجاد نهادها و حاکمیت قانون وارد کرده است.

او معتقد است که راما «از این منطق با مهارتی فراتر از هر کسی که قبل از او بوده است، استفاده کرده است، او بر اساس آن فکر و عمل می‌کند و معتقد است که از طریق به دست آوردن تأیید و همدلی سفرا، به ویژه رهبران متحدان غربی آلبانی، می‌تواند موقعیت سیاسی خود را حفظ کند، در حالی که فساد گسترده‌ای را که تحت حکومت او کشور را فرا گرفته است، توجیه یا کم اهمیت جلوه می‌دهد.»

لاچی درباره موضع اپوزیسیون می‌گوید که موضع آن در قبال اسرائیل تفاوتی با موضع نخست وزیر ندارد «اپوزیسیون آرزو می‌کند که جای راما باشد تا با نتانیاهو دیدار کند. صحنه سیاسی داخلی آلبانی تحت سلطه دو حزب است که برای کسب عنوان مطیع‌ترین فرد در برابر جنایتکار جنگی بنیامین نتانیاهو رقابت می‌کنند.»

ندا دوستی، روزنامه‌نگار، تاکید می‌کند که موضع دولت تهدیدی برای تعمیق قطبیت سیاسی و به حاشیه راندن بخش‌های وسیعی از مردم است، به ویژه اینکه آلبانی جامعه‌ای با اکثریت مسلمان است که ارتباط قوی با مسئله فلسطین دارد.

او یادآور می‌شود که شکاف بین دیپلماسی دولت و مواضع اخلاقی مردمی در حال افزایش است تا یک معضل واقعی بین توافق استراتژیک و پاسخگویی اخلاقی در سیاست آلبانی ایجاد کند.

در سطح بین‌المللی، لاچی از عدم وجود هرگونه طرح واضحی از سوی دولت راما انتقاد می‌کند و اشاره می‌کند که انگیزه اصلی آن انگیزه‌های شخصی بیشتر از منافع ملی آلبانی است. او نسبت به تأثیر موضع آلبانی در حمایت از نتانیاهو بر روابط آن با کشورهای اسلامی هشدار می‌دهد.

 

بین دو متهم!

قابل توجه بود که سفر نخست وزیر آلبانی به فلسطین اشغالی همزمان با سفر رئیس جمهور جمهوری صرب بوسنی، میلوراد دودیک، و دیدار او با نتانیاهو و دیگران بود.

فعال لولی می‌گوید: «حضور شخص دیگری در اسرائیل که با توجیه نسل‌کشی صرب‌ها در بوسنی و بالکان مرتبط است، یعنی میلوراد دودیک، ضربه سختی به چهره اخلاقی آلبانی می‌زند.»

این تحلیلگر اضافه می‌کند: «قرار دادن خود ادی راما بین دو شخصیتی که با سیاست‌های نسل‌کشی مرتبط هستند، این سوال را مطرح می‌کند که او تا چه حد از این موضوع سود می‌برد.»

 

مشاهده خبر در جماران