پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: در تاریخ ملتها محدود روزهایی وجود دارد که در جهت غرور ملی نقش اساسی بازی کند. روز سوم خرداد 1361، روز آزادسازی خرمشهر بافتح بزرگ فرزندان این آب و خاک از چنین موقعیت و جایگاهی برخودار است.
حضرت امام ضمن عطف توجه به عظمت این پیروزی، توجه به نکات ظریف اخلاقی را همچنانکه مرسوم و ویژه ایشان است، از یاد نبرده اند: «ملت عزیز مجاهد و بویژه سلحشوران رزمنده مجاهد فى سبیل اللَّه توجه داشته باشند که غرور از پیروزیها آفت بزرگى است که شیطان باطنى در بندگان خدا به وجود مى آورد تا آنان را از راه حق منحرف کند، و در اثر آن خلق خدا را در کوشش براى مقاصد الهى سست کند».
آنچه ذیلا تقدیم می شود، فرازی از پیام حضرت امام در 22 بهمن 1361است که به مناسبت سالروز فتح خرمشهر تقدیم می شود:
«... ملت عزیز مجاهد و بویژه سلحشوران رزمنده مجاهد فى سبیل اللَّه توجه داشته باشند که غرور از پیروزیها آفت بزرگى است که شیطان باطنى در بندگان خدا به وجود مى آورد تا آنان را از راه حق منحرف کند، و در اثر آن خلق خدا را در کوشش براى مقاصد الهى سست کند، و اگر خداى نخواسته این حالت شیطانى در جبهه ها پیش آید، در پیروزیها وقفه حاصل، بلکه با مکر شیطانى ممکن است به شکست منتهى شود. و زمانى این آفت وجدان کُش پیش مى آید که انسان از خود و خداوند غافل شود و قدرت و پیروزیها را از خود بداند، و منشأ اصلى آن که ازِمّه امور را در دست دارد و هر چه کمال و قدرت و جمال است از اوست را از یاد ببرد. ملت عزیز و قواى مسلح رزمنده در طول این انقلاب و این جنگ لمس نموده اند که اگر مددهاى الهى و عنایات خاص خداوند قادر نبود، هر گز در ما قدرت مقابله با رژیم شیطانى تا دندان مسلح و متکى به قدرتهاى جهانى نبود. ولى از آنجایى که ملت با تحولى الهى به انقلابى اسلامى متکى به معنویات دست زد، توانست آن قدرت بزرگ منطقه را در هم بشکند، و در جنگ نابرابر از حیث تسلیحات و کمکهاى بیدریغ شرق و غرب و منطقه، این همه پیروزیهاى اعجازآمیز را نصیب
ایران و اسلام نماید. ما نباید فتحهاى بزرگ مثل خرمشهر را از یاد ببریم که دشمن با همه تجهیزات در سنگرهاى بسیار محکم با عده و عدد بسیار کمین کرده بود، و در مقابل عده اى از سلحشوران متعهد اسلام از بیابان باز به آنان تاخته، و خداوند آن چنان رعب و وحشت را بر دشمنان ما غلبه داد که با اسارت هزاران نظامى و غنیمتهاى بسیار، باقیمانده اشرار با فضاحت تمام رو به فرار گذاشته و شهرها را رها کردند. رزمندگان عزیز ما نباید این پیروزى معجزه آسا را جز با مددهاى الهى ببینند و اگر چنین شد، غرور آنها خلاصه مى شود در اینکه ما مورد عنایت قادر متعال هستیم و از خود چیزى نداریم و آنچه داریم از اوست و باید به راه او نثار کنیم. و اینجاست که خداوند عنایات خود را ادامه مى دهد، و شما سلحشورى و جنگ شرافتمندانه را براى دفاع از اسلام و میهن اسلامى ادامه مى دهید، و به خواست قادر متعال به پیروزى نهایى دست خواهید یافت.»
(صحیفه امام، ج17، ص:318و319)