پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: چه زیبا است از منظر خمینی عزیز به تماشای سیمای مصداق حقیقی انسان کامل نشستن و در پرتو ترسیم این سیمای سراسر نور و عبودیت مطلق و معرفت ناب، به بارگاه مسند نشین قاب "قاب قوسین او ادنی" باریافتن و از چشمه حقیقت ناب آن ، آب حیات نوشیدن. و البته که این امر دلی به بزرگی روح خدا و روحی به عظمت آن"روح" الله را می طلبد،زیرا فقط او است که می تواند بیان کند که: " در قلب، از این سرّ جذوه اى است که دم از او نزنم" آن چه در پی می آید شمه ای از بیان عاشقانه و عارفانه خمینی کبیر در بیان عظمت اجداد طاهرینش در اثر گرانسنگ آداب الصلوة، که عرضه می شود:
«سرحلقه اهل معرفت و خلاصه اصحاب محبّت و حقیقت(یعنی حضرت محمد"ص") ابیتُ عِنْدَ رَبّى یُطْعِمُنى وَ یَسْقینى فرماید. خدایا، این چه بیتوته است که در دار الخلوتِ انسْ محمّد (ص) را با تو بوده. و این چه طعام و شراب است که با دست خود این موجود شریف را چشاندى و از همه عوالم وارهاندى؟ آن سرور را رسد که فرماید: لى مَعَ اللَّه وَقْتٌ لا یَسَعُهُ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبىٌّ مُرْسَل. آیا این وقت از اوقات عالم دنیا و آخرت است؟ یا وقت خلوتگاه «قاب قوسین» و طرح الکونین است؟ چهل روز موسى کلیم صوم موسوى گرفت و به میقات حق نایل شد و خدا فرمود: تَمَّ میقاتُ رَبِّهِ اربَعینَ لَیْلَةً. با این وصف به میقات محمّدى نرسد و با وقت احمدى تناسب پیدا نکند. به موسى علیه السلام در میعادگاه فَاخْلَعْ نَعْلَیْک خطاب رسید، و آن را به «محبت اهل» تفسیر کردند، و به رسول ختمى امر به حبّ على شد. در قلب، از این سرّ جذوه اى است که دم از او نزنم؛ تو خود حدیث مفصّل بخوان از این مجمل.» (آداب الصلوة/ص110)