به گزارش جماران، جمهوری اسلامی نوشت:
دوشنبه 15 اردیبهشت خبر دردناک و تأسف آوری منتشر شد: مرد افغانی گردن همسر و کودک دو سالهاش را به طرز فجیعی برید و آنان را کشت!
به دلیل ارتباطات و شناخت وسیعی که از مسائل اتباع افغان دارم. ابتدا حدس زدم شاید این حادثه در افغانستان رخ داده است ولی بعد معلوم شد، این جنایت فجیع در شهرک شهید باهنر مشهد به وقوع پیوسته است. با مراجعه به شبکههای خبری، وزارت کشور، استانداری خراسان و حتی وزارت خارجه، متوجه شدم که مسئولین ذیربط هیچگونه واکنشی در قبال این موضوع نداشتهاند و حتی آن را به عنوان یک خبر معمولی هم تلقی ننمودهاند. درحالی که مسئله ریشه در یک بحران عمیق اجتماعی دارد که ظاهراً بعضی نهادهای مسئول سعی میکنند آن را نادیده بگیرند.
خوانندگان عزیز روزنامه توجه دارند، امروز افغانها دیگر آن جمعیت عظیم پناهندهای نیستند که در مقاطع حمله ارتش شوروی به آن کشور و یا حکومت طالبان به ایران گریختند.بلکه پس از گذشت 35 سال، اینک نسلهای دوم و سوم آن گروها در کشور حضور دارند، صاحب نظام و دولتی قانونی در افغانستان میباشند که روابط سیاسی مناسبی با دولت جمهوری اسلامی ایران دارند و دیگر هیچ خطر سیاسی آنان را تهدید نمیکند و براساس کنوانسیون 1951 ژنو باید به کشور خود باز گردند. اما شیب اقتصادی کشور آنها به سوی ایران و ترانزیت به اروپا از این طریق در کنار اعمال سیاستهای کجدار و مریض و نیاز کارفرمایان ایرانی به نیروی کار ارزان و... دلایل متعدد دیگر. برنامه بازگشت داوطلبانه افغانها را که طی سالهای 81 تا 83 با موفقیت درحال انجام بود. نه تنها کاملاً متوقف ساخته بلکه ورود غیرمجاز روزانه هزار تا هزار و پانصد افغان از مرزهای شرقی، مسلئه را پیچیدهتر کرده، به گونهای که تا یکی دو سال دیگر یک اقلیت چند میلیونی از افغانها (مجاز و غیرمجاز)، قادر به تأثیرگذاری در همه شئون کشور خواهد بود.
یکی از همین تأثیرگذارئیها که اتفاقاً ریشههای عمیق حقوقی - اجتماعی دارد، ازدواج مردان افغان با زنان ایرانی و فرزندان حاصل از این ازدواجها میباشد. متأسفانه وزارت کشور آمار دقیقی از این ازدواجها ارایه نمیدهد و شاید حق دارد چون در اکثر موارد، ازدواج به شکل قانونی صورت نمیگیرد و فقط حالت شرعی دارد. پس نه در جایی ثبت میشود و نه برای فرزندان آنها گواهی تولد و مدرک دیگری صادر میگردد.
آمار رسمی از وقوع 34 هزار مورد ازدواج و ثبت 127 هزار تولد، خبر میدهند ولی این آمار قطعاً همه واقعیت نیست برای مثال مدیر کل حقوقی ثبت احوال "از حضور یک میلیون فرزند بیهویت در کشور سخن میگوید" (روزنامه ایران - 17 آذر 1392). کما اینکه آمار رسمی افغانهای ثبتنام شده ساکن ایران 800 هزار نفر ذکر میشود ولی با خبر ورود روزانه 1000 نفر افغان غیرمجاز از مرزها چه میتوان کرد؟ آیا آمار ثبت نام نشدهها را میشود حتی برآورد کرد؟
براساس بند 5 ماده 976 قانون مدنی کسانی که در ایران از پدری که تبعه خارج است، بوجود آمده و بلافاصله پس از رسیدن به سن هجده سال تمام لااقل یک سال دیگر در ایران اقامت کرده باشند، تبعه ایران محسوب میشوند. ولی این قانون نه تنها برای فرزندان ناشی از ازدواجهای شرعی، بلکه در موارد تولدهای قانونی و ثبت شده نیز به دلایل مختلف امنیتی و سیاسی، اعمال نمیشود. وضعیت زنان ایرانی و فرزندان آنان در افغانستان تأسف بارتر است. در سفری که نگارنده به کابل داشتم از چند محله که این افراد زندگی میکردند، بازدید کردم. تصور کنید خانهای مخروبه با اتاقهای متعدد که از داخل یکی از آنها یک زن رنگ و رو پریده ایرانی بیرون آمد. او در آن خانه همراه با سه زن دیگر آن مرد افغان که هم وطن خودش بودند و تعداد بیشماری کودک زندگی میکرد و اهل یکی از روستاهای مرزی شرق کشور بود. نه تنها در کابل، بلکه سال 86 در شهر هرات حداقل 400 زن ایرانی که شوهر افغانی داشتند شناسایی شدند که اکثریت قریب به اتفاق آنان، ساکن شهرهای مرزی ایران بوده و چون اهل سنت هستند قادر به ثبت شرعی این ازدواجها بودهاند و نه ثبت رسمی. البته در مورد عراق هم گفته میشود
حدود 40 هزار زن ایرانی که با پناهندگان عراقی ازدواج کرده و به آن کشور رفتهاند نیز وضعیت مناسبی ندارند.
به هر حال، آنچه که بر سر آن زن مظلوم ایرانی و فرزند دو سالهاش در مشهد آمد، ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد و ما در صدد پرداختن به دلایل این جنایت فجیع نیستیم، بلکه این حادثه، بهانهای است برای هشدار مراجع به خطری که امنیت ملی را در آیندهای نهچندان دور تهدید میکند و آن زندگی و حضور صدها هزار انسان بیهویت در جامعه ما میباشد که نه آنها را میشناسیم و نه میدانیم چه میکنند. فقط کافی است در همین شهر تهران وقتی در اتوبوسی سوار هستید و یا مترو و یا پیاده در خیابانها حرکت میکنید، نگاهی به چهره اطرافیان خود بیاندازید یا اگر حوصله دارید، گشت وگذاری در مناطقی مثل: شهرری، اسلامشهر، رباطکریم... و حتی همین رفتگرهای زحمتکش شهرداری، کارگران طرحهای عمرانی، نانواییها، دامداریها و مرغداریها و سنگبریها و باغهای انار و پسته و مجتمعهای کشاورزی و... داشته باشید تا متوجه شوید وجود اتباع افغان پس از 35 سال، واقعیتی است که باید آن را پذیرفت و مدیریت کرد و دست از نگاه موقتیبودن و در نتیجه سیاستهای عجولانه و مقطعی برداشت. آنها همانند سایر اقلیتهای مهاجر در کشورهای دیگر - مثل اتباع ترکیه در آلمان - یا
نمونههای مشابه، باید با هویت روشن و شفاف و رعایت کلیه قوانین و مقررات اقامتی، کار، ازدواج و حتی تحصیل تابعیت، زندگی نمایند و این وضعیت که حاصل 35 سال مهماننوازی و خدمت ما به افغانها را بشدت خدشهدار کرده است. پایان یابد. وضعیتی که در آن هم افغانها ناراضیاند و هم مردم کشورمان، هم دولت افغانستان عصبانی است و هم مسئولین کشور ما- و خلاصه معلوم نیست بدنبال چه هدفی هستیم؟ مدیریت متمرکز و هماهنگ مهاجرین، در کشورهایی که شرایط ما را دارند یعنی هم مهاجرپذیرند هم مهاجرتفرست و هم محل ترانزیت مهاجرین، در قالب وزارتخانه یا سازمان اعمال میشود که نمونههای متعددی قابل ذکر است.
جناب آقای رئیس جمهور! لطفا بررسی بفرمائید چرا این اقدام ضروری که طرح مکتوب آن با عنوان "سازمان ملی مهاجرت علیرغم تاکید رؤسای جمهورگذشته بر اجرایی شدن آن، حداقل دهسال است که بلاتکلیف میباشد؟ و از همه مهمتر در همین دولت کریمه جنابعالی مجددا طرح مذکور باهمکاری مشاور عالی شما کاملتر گردید و دراختیار وزیر محترم کشور، معاونت اجرایی ریاست جمهوری و مراجع دیگر قرار گرفت ولی بعد از گذشت دهماه نتیجهای به دست نیامده است؟ وبه راستی موانع تحقق این طرح اساسی از چه قدرتی برخوردار هستند که اراده دولت هم از پس آنان برنمیآید!
علاوه بر آن زن و فرزندش که در مشهد سر بریده شدند، هزاران زن ایرانی با فرزندهای بیهویت درفقر و تنگدستی رنج میبرند، مهاجران غیرقانونی افغان در مرزهای شرقی زیر پلها و دراسارت باندهای قاچاق انسان جان میدهند و افغانهای قانونی و شناسایی شده نیز به بهانههای مختلف تحت فشار و ظلم کارفرمایان حریص و طماع و اسیر بوروکراسی اداری هستند و از آن طرف ایرانیهای مهاجر در خارج ازکشور، امید و اعتماد خود را به دولتی که باید ازحقوق آنان دفاع کند ازدست میدهند و بامشکلات متعددی مواجه هستند و لابد از وضعیت مهاجرین غیرقانونی ایرانی درمناطق اندونزی - مالزی و استرالیا آگاهی دارید که چگونه کشتی آنها دردریاها غرق میشوند و نجات یافتگانشان درجزایر دور افتاده استرالیا و مناطق دیگر در زیر چادرهایی باگرمای 50 درجه جان میدهند. اگر نمیخواهید این نظام که حاصل بیتدبیری و انحصارطلبی سالهای گذشته معدودی افراد است به پای دولت شما نیز نوشته شود و اگر نمیخواهید درآینده شاهد شکلگیری اقلیتی قدرتمند از اتباع بیگانه و مهاجرین خارجی باشید که نارضایتی واعتراض وجه مشترک آنان است، آن هم در شرایطی که دولت تدبیرو امید آماج تیرهای کینه و تهمت
و کارشکنی بدخواهان میباشد - پس لطفا اجازه دهید دلسوزانی که به روشنی آینده آنچه بیان شد را میبینند و هرگز درصددمطرح کردن خود و به دست آوردن پست و مقامی نیستند به شما کمک کنند و باکلیدی که خود در دست دارند، قفل این در بسته را بگشایند که قطعا موجب رضای خدای متعال و گشایش هرچه بیشتر در مدیریت شما میباشد.