سیاست
امروز هشتم نوامبر بیش از 30 روز از حملات وحشیانه رژیم اشغالگر قدس به نوار غزه می گذرد. بر اساس آخرین اخبار از منابع معتبر خبری تا پایان روز گذشته آمار شهدای خبرنگار به 49 تن رسید.
۱۴۰۲/۰۸/۱۷ ۰۸:۳۶
ایران، سرزمین زیبای من - ۱۳۰
به گزارش جماران، شهر دامغان یکی از قدیمی‌ترین پهنه‌های تمدنی ایران است و دیدنی‌های تاریخی آن از قدمت قابل توجهی برخوردار هستند و از این نظر در میان اماکن تاریخی ایران، صاحب‌امتیاز محسوب می شود. یکی از این ابنیه‌های تاریخی و مکان های دیدنی دامغان، مسجد تاریخانه است. این مسجد که نمونه‌ی بسیار زیبا و کاملی از مساجد قرون اولیه اسلامی در ایران به شمار می رود بعد از مسجد فهرج یزد که قدیمی‌ترین مسجد ایران و مربوط به صدر اسلام (نیمه‌ی قرن اول هجری) است، از نظر قدمت دومین جایگاه را در بین مساجد کهن ایران دارد. بر اساس پژوهش‌های اداره کل باستان‌شناسی، پیش از تسلط اعراب بر ایران، این بنا آتشکده بوده و بعدها به مسجد تبدیل شده است. ساختمان بنای آن مربوط به سده دوم هجری و شیوه ساختمان آن نیز به شیوه بناهای دوره ساسانی است. ساخت بنای اولیه‌ی مسجد مربوط به اواسط قرن دوم هجری بین سال‌های 130 تا 170 هجری قمری است که این تاریخ، اواخر حکومت بنی‌امیه و اوایل حکومت عباسی را در بر می‌گیرد. نقشه اصلی مسجد، نمونه‌ای از نقشه‌های متداول مساجد در حکومت بنی‌امیه است. اما ساخت آن از حیث مصالح و طریقه چینش، به سبک بناهای دوره ساسانیان و آجرچینی‌هایی شبیه به آجرچینی دوره‌ی اشکانیان دارد. صحن این مسجد تقریباً مربع‌شکل به طول و عرض تقریبا 27 متر و بدون حوض است. اطراف آن را 22 رواق سرپوشیده با طاق‌های ضربی و ستون‌های مدور احاطه کرده بودند که تعدادی از این رواق‌ها سالم هستند و مابقی آنها یا به صورت کامل یا از جهت طاق خراب شده‌اند. شبستان این مسجد در سمت جنوب غربی (در جهت قبله) و به صورت تالاری ستون‌دار است. تعداد ستون‌های این تالار، 26 عدد است به این ترتیب که 18 عدد از این ستون‌ها در سه ردیف 6 تایی و در قسمت داخلی شبستان و هشت ستون دیگر در مقابل این 6 ردیف در قسمت ورودی این شبستان قرار دارد. این ستون‌ها که از نوع مدور هستند، مشابه ستون‌های کاخ‌های ساسانی به صورت آجرچینی ساخته شده‌اند. قطر آنها 1.5 متر و محیط هر ستون در حدود 5 متر است. ارتفاع این ستون‌ها به جز دو ستون در دهانه‌ی وسطی، از کف شبستان تا محلی که طاق‌ها بر آن استوار شده است در حدود سه متر است. ارتفاع کف شبستان تا پشت بام نیز در حدود 6 متر می رسد. سقف شبستان را طاق‌های آجری پوشانده‌اند که شبیه به معماری دوره‌ی قبل از اسلام ساخته شده است. طاق میانی که در مرکز شبستان قرار دارد، عریض‌تر و بلندتر از طاق‌های دیگر است. البته سقف شبستان در قرن سیزدهم هجری قمری به شدت تخریب شده و فقط بخش‌هایی از آن باقی مانده بوده است که میرزا آقا عاملی از وعاظ دامغان در آن زمان با کمک مالی مردم شهر اقدام به مرمت آن می‌کند که نتیجه‌ی این مرمت، تغییر طاق‌های مازه‌دار (بیضوی) عهد ساسانی به طاق‌های نوک‌تیز جناغی با خشت خام که روش معمول آن روزگار بوده، است. لذا امروزه فقط در بخش‌هایی از سقف، طاق‌های ابتدایی را می‌توان دید. مناره اولیه این مسجد در بخش غربی مسجد واقع شده و تحت تاثیر مناره‌های مساجد عراق به صورت خشتی گلی ساخته شده است. مناره‌ها در ایران در ابتدا روی پلان‌های چهارضلعی یا شش‌ضلعی، بنا می‌شده اند. مسجد تاریخانه نیز از این قاعده مستثنی نبوده و مناره‌ی ابتدایی آن مقطعی چهارگوش به مساحت 6.5 متر مربع داشته است که در زلزله سال 241 هجری قمری در قومس (دامغان و سمنان کنونی) به طور کامل از بین رفته است. مناره‌ای که اکنون در این مسجد و در سمت شمال آن وجود دارد به همت بختیار ابوحرب حاکم ایالت قومس و از فرمانروایان آل زیار احداث شده است و مربوط به قرن پنجم هجری (سال 420 هجری قمری) است. بدنه آن آجرکاری شده است و 26 متر ارتفاع دارد و از روی زمین (بدون سکو) مدور است. البته سابقاً ارتفاعش بیشتر بوده و کلاهکی نیز داشته که بر اثر زلزله فروریخته است. محیط آن در پایین حدود 13 متر است و محیط آن به نسبت ارتفاع کم می‌شود، به نحوی که محیط مناره در قسمت فوقانی در حدود 8.5 متر است. نکته حائز اهمیت از حیث تاریخی این است که مسجد تاریخانه به همراه مسجد جامعه نائین و مسجد فهرج یزد، اولین مسجدهایی هستند که در آنها مناره ساخته شده است. دسترسی به قسمت فوقانی مناره از داخل آن و توسط 86 پله امکان‌پذیر است. از دیگر ویژگی‌های این مناره، کتیبه‌ای به خط کوفی و به عرض 1.5 متر را می‌توان نام برد که در ارتفاع 6 متری آن خودنمایی می‌کند. این مسجد در 15 دی ماه سال 1310 به شماره‌ی ثبت 80 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. مسجد تاریخانه دامغان در خیابان ایستگاه، کوچه هفتم واقع شده است. اما نکات زیر برای گردشگرانی است که به این مقاصد می روند، نکات مهمی که با رعایت آن این جاذبه های ارزشمند تاریخی برای نسل های آینده نیز باقی می مانند: رایج ترین اتفاق در بناها و محوطه های تاریخی دیوار نویسی و یادگاری نویسی است. این کار شما را تبدیل به یک فرد وندال می کند. هر گونه اثر تخریبی روی بناهای و محوطه های ثبت ملی براساس قانون جرم است و مسئولان میراث فرهنگی می توانند شما را بازداشت و از شما شکایت کنند. همواره این نکته را در نظر داشته و به دیگران نیز گوشزد کنید. همچنین در محوطه های باستانی زباله نریزید و هرگز در حریم آنها آتش روشن نکنید. خاکستر ناشی از آتش می تواند تاریخ یابی آثار باستانی زیر خاک را با مشکل روبرو کند. تزیینات معماری در بناهای تاریخی بسیار ظرفیت هستند، هرگز به آنها دست نزنید و مراقب باشید که پای خود را کجا می گذارید یا به چه چیزی تکیه می دهید.
۱۴۰۲/۰۷/۰۸ ۰۸:۰۷
ایران، سرزمین زیبای من - ۱۲۹
به گزارش جماران، چشمه‌های زیبای باداب سورت که به چشمه‌های رنگی نیز معروف هستند، به‌عنوان یکی از جاهای دیدنی، گردشگران زیادی را به‌سمت خود می‌کشانند. این مجموعه چشمه‌های شگفت‌انگیز که دومین اثر طبیعی ملی ایران بعد از کوه دماوند محسوب می‌شود، علاوه بر زیبایی خاص، تنها در معدود نقاط از این کره خاکی یافت می‌شود. چشمه‌های باداب سورت ایران استخر‌های طبیعی بسیار شگفت‌انگیزی از جنس تراورتن هستند که از مکان های دیدنی حد فاصل استانهای سمنان و مازندران به شمار می‌روند و در بلندای 1841 متری از تراز دریا قرار دارند. اطراف چشمه‌ها پوشیده از درختچه‌های زرشک وحشی است و رنگ زیبای نارنجی منحصر‌به‌فرد آنها در نتیجه غلظت بالای رسوبات دارای اکسید آهن به وجود آمده است. این باداب‌ها شامل چندین چشمه با آب‌های کاملا متفاوت از لحاظ رنگ، بو، مزه و حجم آب می‌شود. چشمه‌هایی شبیه باداب سورت در پاموکاله ترکیه وجود دارد. همچنین ایوان‌های مطبق سفید و صورتی در نیوزیلند، بایشوایتای در چین، باگنی سان فلیپو در ایتالیا، منطقه سنگ زرد در آمریکا و هیرو ال آگورا در مکزیک به این جاذبه طبیعی شباهت دارند. باداب به معنی آب گازدار و سورت به معنی شدت اثر است. چشمه‌های باداب سورت در سال 1387 به‌عنوان دومین اثر طبیعی ملی ایران ثبت شد. مسیر دسترسی به چشمه‌های باداب سورت از طریق جاده دامغان کیاسر ساری و یا مهدی شهر کیاسر ساری است که از هر دو استان سمنان و مازندران قابل تردد هست. باداب سورت در بخش چهاردانگه، دهستان پشت کوه، روستای سورت، حدفاصل روستاهای اروست و مال خواست در استان مارندران قرار دارد. این چشمه‌ها از شمال به ارتفاعات و تپه‌های پوشیده از جنگل‌هایی با درختان سوزنی برگ می‌رسد و از جنوب مشرف به دره‌های پایین‌دست و از شرق در مجاورت ارتفاعات پوشیده از گیاهان بوته‌ای و درختچه‌ها است. غرب آن را نیز روستای اروست احاطه می‌کند. در بازدید از چشمه‌های باداب سورت که قدمت حوضچه های آن به 350 میلیون سال می رسد و برای تشکیل هر سانتی متر آن 400 سال زمان مورد نیاز است مورد توجه باید قرار گیرد: هنگام بازدید از این چشمه‌ها باید محتاط باشید و از راه رفتن و دویدن روی پلکان‌ها خودداری کنید. از ریختن زباله روی زمین یا در چشمه‌ها جدا خودداری کنید.
۱۴۰۲/۰۷/۰۳ ۱۰:۳۹
فیلم
سرداب مقدس یا سرداب غیبت، زیرزمین خانه امام حسن عسکری(ع)، در شمال غربی حرم عسکریین در سامرا قرار دارد. قداست این مکان نزد شیعیان به این دلیل است که محل زندگی امام هادی(ع)، امام عسکری(ع) و امام زمان(عج) بوده است.
۱۴۰۲/۰۷/۰۲ ۰۸:۵۰
اختصاصی جماران؛
به گزارش جماران، مسجد جامع اموی، مهم ترین مسجد در سوریه است که در قلب شهر قدیمی دمشق واقع شده است. مسجد جامع اموی توسط «ولید بن عبدالملک» ششمین خلیفه امویان بر بنای کلیسایی که حضرت «یحیی(ع) در آن به خاک سپرده شده بود، ساخته شد. این مسجد قدمتی چهار هزار ساله دارد و دارای سه مناره و چهار محراب است و از جاذبه های مهم گردشگری و زیارتی شهر دمشق محسوب می شود. در مسجد جامع اموی مقام رأس الحسین(ع)، رأس حضرت یحیی(ع)، مقام هود(ع)، مقام حضرت خضر(ع) که در این مسجد نماز می گذاشتند، قرار دارد. در این مسجد همچنین، محراب و مقام حضرت زین العابدین (ع) قرار دارد. هنگامى که امام سجاد(ع) در حال اسارت در مسجد اموى حضور داشتند، در شمال شرقى جامع و در مکانى به تهجد و عبادت مى پرداختند. کاروان اسرای کربلا وقتی به شام وارد می شوند به این مسجد آورده می شوند. هنگامی که کاروان اسرا و سرهای بریده شهدا به سمت دمشق در حرکت بود، سرمبارک امام حسین(ع) در پایان همه سرها و مقابل زنان و اهل بیت حرکت داده می شد. در این مسیر به فرمان یزید، سر را از مجلس بیرون برده و به همراه سایر سرهای شهدا، سه روز بر «باب القصر» آویزان کردند. پس از آن مدت، سر امام حسین(ع) را پایین آورده و در گوشه شمال شرقی مسجد در اطاقکی قرار دادند. سر مبارک امام چند روز در این مکان قرار داشت بعدها در آنجا بقعه‌ای به یادبود این حادثه غم انگیز ساختند که به «رأس الحسین» مشهور شد. این مکان پس از محراب و مسجد امام زین العابدین(ع) در داخل اطاقی به ابعاد 3×4 متر قرار دارد و در جدار داخلی گنبد آن، اسامی ائمه نقش بسته است. در داخل شبستان مقام امام سجاد، محفظه کوچکی از نقره به اندازه سر یک انسان، در داخل دیوار، به یاد محل قرار دادن سر مبارک آن حضرت جا سازی شده است. در سمت چپ این محفظه نقره ای، شبستان با این اطاقک به وسیله دری آهنین جدا می شود. در سمت چپ آن، ضریحی کوچک از نقره و به صورت مستطیل شکل با ابعاد 1×5/1 متر قرار دارد. داخل این مکان یا ضریح، پایه‌ای مستقر شده و بالای آن چیزی به شکل سر با پوشش قرمز رنگ که گویا از چوب و یا سنگ ساخته اند قرار داده شده است. مسجد جامع اموی در طی قرن های متمادی مرمت شده است. این مسجد بر اثر چندین آتش سوزى، دچار حادثه شده است، اما همچنان استوار باقی مانده است.
۱۴۰۲/۰۵/۰۷ ۰۹:۰۰
اختصاصی جماران؛
زیارتگاه رأس الحسین(حلب)، زیارتگاهی در شهر حلب که در مسیر حرکت اسرای کربلا تا شام قرار داشت و بنا بر روایات مختلف، براثر چکیدن خون از سر امام حسین در این منطقه و یا دیدن خواب کسانی، در حلب بنا شد. این زیارتگاه با نام مشهدالحسین و مشهدالنقطه نیز شناخته می‌شود و حاوی سنگی است که آثاری از خون سر امام حسین (ع) بر آن برجای مانده‌است. ساخت و توسعه این زیارتگاه که در کوه جوشن واقع شده را به دوران عمربن عبدالعزیز اموی، ملک الصالح اسماعیل زنگی، سیف الدوله حمدانی منتسب‌دانسته‌اند. این زیارتگاه در دوران ایوبی، مملوکی و عثمانی مورد توجه حاکمان قرار گرفت، چنانچه به توسعه آن پرداختند و امام جماعت برای آن تعیین نمودند. سنگ یاد شده در جریان جنگ جهانی اول و پس از انفجار زیارتگاه، مدتی در مشهد محسن نگهداری و پس از بازسازی به جایگاه اصلی بازگردانده شد. در عصر حاضر نیز این مکان مورد حملات داعش قرارگرفت و سنگ برای مدتی پنهان ماند تا سال 2020 که مجدد در جایگاه اصلی قرارگرفت. تروریست‌های تکفیری و داعش تلاش زیادی برای تصرف شهر حلب - خصوصا این مکان که برای شیعیان و اهالی حلب از قداست برخوردار است - صرف کردند اما با مقاومت و رشادت‌های ارتش و جوانان سوری و نیز فرماندهی و جانفشانی سردار دلها شهید حاج قاسم سلیمانی و همراهان و نیروهای تحت امر ایشان، تلاش مذبوحانه داعشیان ناکام ماند. این زیارتگاه نزد اهالی حلب به «مشهد الحسین» شناخته می‌شود و در محله «جب الجلبی» حلب، میان بافت مسکونی جدید این شهر قرار دارد. محلی که زیارتگاه در آن واقع است، در گذشته کوه کم‌ارتفاعی در غرب حلب، به نام کوه جوشن بوده است که امروزه به علت توسعه عمرانی این شهر، میان محلات جدید آن قرار گرفته است.
۱۴۰۲/۰۵/۰۵ ۲۰:۰۰
اختصاصی جماران؛
به گزارش جماران، حرم حضرت رقیه (س) (به عربی: مسجد السیدة رقیة) مسجدی است که در محل آرامگاه حضرت رقیه بنت الحسین در دمشق ساخته شده‌است و از زیارتگاه‌های شیعیان به شمار می‌رود. زائران حرم حضرت رقیه پس از عبور از دیواره های سنگی و بلند مسجد اموی به کوچه پس کوچه های باریک و با صفایی می رسند که هنوز شکل قدیمی خود را حفظ کرده اند و تاریخ عظیمی را در دل خود دارند. در انتهای این کوچه های تو در تو، گنبد سفیدی، رخ نمایی می کند. زائران با ورود به حرم و گذشتن از حیاط کوچک این آستان مقدس به ضریح مطهر حضرت رقیه بنت الحسین می رسند. این زیارتگاه، بعد از حرم حضرت زینب(س)، دومین زیارتگاه شیعیان در این شهر است. این مکان نخستین‌بار در برخی منابع قرن چهاردهم قمری به حضرت رقیه منسوب شده است؛ پیش از آن در برخی منابع قرن دهم محل دفن دختری از امام حسین(ع) دانسته شده، بدون اینکه به نام حضرت رقیه اشاره شود.
۱۴۰۲/۰۵/۰۴ ۱۰:۵۴
اختصاصی جماران؛
به گزارش جماران، رُئوس الشهداء زیارتگاهی است در قبرستان باب الصغیر در دمشق در کشور سوریه که محل دفن سرهای بریده شانزده تن از شهدای کربلا دانسته شده است. درباره صحت انتساب این قبور سند قابل اعتمادی در دست نیست و منابع تاریخی از دفن سرهای شهدای کربلا در این مکان سخنی نگفته اند. این مکان میان زیارتگاه عبدالله بن امام زین العابدین و زیارتگاه زینب یا ام کلثوم دختر امام علی(ع) و سکنیه دختر امام حسین(ع) واقع شده است و خیابان کوچکی بین این زیارتگاه و قبرستان فاصله انداخته است. در تابلوهایی که در ساختمان زیارتگاه نصب شده، این مکان محل دفن سرهای مطهر افراد ذیل دانسته شده است: جعفر بن عقیل، جعفر بن امام علی، حبیب بن مظاهر، حر ریاحی، حسین بن عبدالله (احتمالا عبدالله بن حسین صحیح است)، عباس بن امام علی، عبدالله بن عقیل، عبدالله بن امام علی، عبدالله بن عون (احتمالا عون بن عبدالله بن جعفر بن ابی‌طالب)، عثمان بن امام علی، علی بن ابی بکر (احتمالا ابوبکر بن امام علی صحیح است)، علی اکبر بن امام حسین، عمر بن امام علی (این فرد از شهدای کربلا نیست و بنابر روایات تاریخی به مرگ عادی درگذشته است)، قاسم بن امام حسن، محمد بن امام علی، محمد بن مسلم بن عقیل بن ابی طالب. در منابع تاریخی اشاره ای به وجود زیارتگاه سرهای شهدای کربلا در باب الصغیر نشده است و سرنوشت سرهای شهدای کربلا بعد از ورود به دمشق نیز در منابع تاریخی و مقتل های امام حسین(ع) نیامده است. تنها «خواند میر»(م942ق.) در کتاب خود با عنوان «حبیب السیر» نوشته است که امام زین العابدین(ع) در روز اربعین سرهای شهدا را به بدن‌های آنها در کربلا ملحق کرد و به پیروی از او، شیخ عباس قمی و برخی از معاصران نیز این مطلب را نقل کرده اند. سید محسن امین عاملی از قبرستانی معروفی در باب الصغیر خبر داده که بعد از سال 1321 قمری از آن دیدار کرده و بر سرد آن سنگی بوده حاکی از اینکه این مکان محل دفن سر عباس بن علی(ع)، علی‌اکبر بن حسین(ع) و حبیب بن مظاهر است. او اشاره می کند که چند سال بعد از زیارتگاه تخریب و بازسازی شد و داخل آن قبری بنا کردند و نام تعدادی از شهدای کربلا بر آن نوشته شد. درباره بنای نخستین این زیارتگاه اطلاعی در دست نیست. ظاهرا این بنا در سال 1330 قمری با حمایت سلطان عبدالحمید دوم عثمانی و به دست سلیم افندی فرزند سید حسین مرتضی انجام شده است.
۱۴۰۲/۰۵/۰۲ ۰۸:۲۴
ویژه های فیلم
به مناسبت تلاقی عاشورا و روز خبرنگار؛
تا آن روز گرامی می داریم چنین روز خبرنگاری را به امید آن که خبر ظهور آن فرزند نباء عظیم* هر چه سریعتر سر خط اخبار کل عالم شود.
۱۴۰۱/۰۵/۱۷ ۱۲:۵۵