جی پلاس ـ منصوره جاسبی: جنگ که شد محمد[۱] تنها ده بهار را لمس کرده بود و برای دفاع کردن خیلی کوچک. روزهای بسیاری را تحمل کرد تا قدری قد بکشد و توان به دست گرفتن سلاح را داشته باشد و حالا در کلاس دوم تجربی مشغول به تحصیل است و عزم خود را برای رفتن جزم کرده است. محمد پانزدهم خرداد ۴۹ به دنیا آمده بود و انگار مصداق همان سربازهایی بود که خمینی کبیر به بودنشان در قنداق ها اشاره داشت؛ آنها روزی انقلاب کردند و حالا او سربازی شده بود که آمادگی گذشتن از بزرگترین هستی اش که جانش باشد را داشت تا مبادا دین و ناموسش اسیر اشغالگران بعثی شود. دی ماه ۶۵ فرا رسیده و عملیاتی که ماه ها پیش طراحی شده بود باید آغاز می شد که محمد از شهدای ابتدایی این عملیات بود. پیکرش در ام الرصاص جا ماند تا سال ها بعد به میهن بازگردد.[۲] هر چند او نوجوان بود اما مانند بسیاری دیگر از هم سن و سال هایش که دفاع را بر هر امر دیگری ترجیح داده بودند، درک بالایی از مسائل داشت و تنها چند جمله کوتاه از وصیت نامه اش گواه این مطلب است: اگر کسانی گفتند که چرا رفت و کشته شد؟ و برای چه کشته شد؟ بگویید: خاموش باشید که شما از درک این مسائل عاجزید. بگویید: ای کسانی که به خاطر فرزند و مال و پدر و مادر، اسلام را یاری نمی کنید، مرگ به زودی میان شما و آنها جدایی می افکند.
- شهید محمد بندرچی.
- بقایای پیکر پاکش در سال ۷۶ به کشور بازگشت و در گلزار شهدای قزوین به خاک سپرده شد.