مرتضی پورعلی گنجی بازیکن جوان تیم ملی در گفت و گوی اختصاصی با ورزش سه درباره آغاز فوتبال خود، دوران حضور در تیم نفت، اولین برخورد با کارلوس کیروش، جام ملت های آسیا و ... صحبت های جالبی انجام داد.
به گزارش جی پلاس، مرتضی پورعلی گنجی در مصاحبهای اختصاصی با ما، درباره نحوه فوتبالیست شدنش، گلش به عراق، الگوی ایرانی و خارجی اش و .... صحبت کرد.این مصاحبه را از دست ندهید.ابتدا توپ جمع کن بودم
حدود ۸ ساله بودم که با برادرم به زمین فوتبال روستایمان گنج افروز در بابل ، می رفتیم. به دلیل سن کمم در بازی تیم داداشم توپ جمع کن بودم. بعد از یکی دو سال که سنم بیشتر شد به همراه داداشم در تیم فوتبال بازی می کردم. بعداز آن به دلیل شرایط خانوادگی از سمت مدرسه بالاتر اومدم، ما در جام رمضان مدرسه تیم می دادیم و من از کلاس سوم برای کلاس پنجم بازی می کردم واین انگیزه زیادی به من میداد که با دو کلاس بالاترم بازی می کنم، آقای عباس محسن زاده سرمربی تیم مدرسه ما بود. پس از آن یحیی عباسی در دوره راهنمایی من را به تیم مدارس بابل معرفی کرد و با این تیم قهرمان استان مازندران شدیم و سرمربی تیم ما آقای اشراقی و آقای کاظمی بودند ، در بین بقیه بچه ها از نظر سنی کوچکتر بودم.ماجرای پیوستن به پاس تهران
سال بعد کاپیتان مدارس بابل بودم و به تیم پیکان بابل پیوستم، از بابل ۲۵ نفر برای تست پاس به تهران آمدیم و تنها من را انتخاب کردند. درتهران خوابگاه نداشتم و حدود ۹ ماه خانه دایی ام زندگی کردم که لطف زیادی به من داشتند، عباس صادقی نیک سرمربی تیم ما در تیم پاس بود.از پاس تهران به تیم ملی جوانان
در تهران بازی با کوثردشتیم و آقای دوستی مهر برای دیدن بازی آمده بود. من در آن بازی یک شوت خوب زدم که گل شد و خداراشکر ایشان من را به تیم ملی دعوت کرد، آقای دوستی مهر در حق من پدری کرد و از او بسیار ممنونم. پس از آن استقلال و سایپا من را می خواستند اما من به تیم احسان ری رفتم چرا که سرمربی آن تیم من را می شناخت. زندگی سختی در این تیم داشتم ، دراتاق ما موش رفت و آمد می کرد، سه ماه در خوابگاه ساندویچ خوردم.پول کرایه هم نداشتم
۲۱ ساله پدرم فوت کرده است و پس از فوت پدرم شرایط بسیار سخت شد و کرایه ماشین خودم تا شهرم را نداشتم. هم خدمتی های پدر و فامیل به خانواده ما کمک می کردند و همانجا بود که تصمیم گرفتم کسی بشوم و دست خیلی ها را بگیرم. من از روستایمان گنج افروز سر راه می ایستادم تا آشنایی پیدا شود و من را به شهر برساند و این وضعیت در مسیر برگشت نیز ادامه داشت.
نمی دانم کی گلر می شوم
من به مدرسه فوتبال رفتم و به سرمربی گفتم اگر خوب بودم پول ایاب و ذهاب من را بدهید و اگر خوب نبودم من را با چوب بیرون بیندازید. درآن تیم پشت فوروارد و فروارد بازی می کردم ، کم کم عقب آمدم و نمی دانم چه موقعی گلر می شوم.نتوانستم به پرسپولیس بروم
آقای دوستی مهر من بدون اینکه تیم داشته باشم به تیم ملی دعوتم می کرد. با تیم ملی جوانان به جام جهانی رفتم و در سنگال بازی کردم. پس از آن پرسپولیس ، نساجی، پیکان، سایپا نتوانستم قرارداد ببندم و همان موقع یکی از دوستان به من زنگ زده و تیم نفت را پیشنهاد داد و بعد از آن من با آقای علیپور صحبت کردم و به تیم نفت تهران قرارداد دوساله بستم.اولین بازی لیگ برتر برابر شهرداری تبریز
به یکباره شرایط برای بازی کردن من هموار شد و سال ۸۹ در سن ۱۸ سالگی روبروی شهرداری تبریز اولین بازی خود را انجام دادم و توانستم خوب عمل کنم. پس از آن بازی آقای فرکی بیش تر به من بازی داد و توانستم چندگل هم بزنم.به دلیل سربازی، تیم ملی امید را از دست دادم
به تیم ملی امید دعوت شدم اما به دلیل امتحاناتی که در بابل داشتم تا سرباز نشوم، نمی توانستم این تیم را همراهی کنم. با تیم ملی زیر ۲۲ سال با آقای منصوریان همه تیم ها را بردیم اما متاسفانه تیم های باشگاهی بازیکن ندادند و تیم به هم ریخت. در دوران آقای ابراهیم زاده ابتدا دو بازی انجام دادم اما نتوانستم شاید خوب عمل کنم از نظر آقای ابراهیم زاده و بسیاری از بازی ها را بیرون ماندم.برای اولین باردر نفت مدافع شدم
پس از آن آقای یحیی گل محمدی به تیم نفت آمد و توانستم به ترکیب اصلی نفت بازگردم. بازی های خوبی برای تیم نفت انجام دهم و در تیم آقای گل محمدی در دو پست هافبک دفاعی و دفاع آخر بازی کردم و پس از او آقای منصوریان سرمربی تیم نفت شد که با او کار کرده بودم.