جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نگاهی به زندگانی بانوی کربلا، حضرت زینب(س)

کد خبر: ۳۶۰۴۸۴
نگاهی به زندگانی بانوی کربلا، حضرت زینب(س)

محرم، عاشورا و همه زندگی سالار شهیدان با نامی گره خورده است که مظهر صبر، ایمان و ازخودگذشتگی است. او که از همان کودکی، قرار شد جای خالی مادر را برای برادرانش پر کند و روزهای سخت و سخت تر را در زندگی بگذراند، شهادت تک تک عزیزانش را تاب بیاورد تا روزی در سرایی دیگر مهمانشان شود و امروز آن روز است، روز پیوستن زینب (س) به خاندان مطهرش.

جی پلاس ـ منصوره جاسبی:تاریخ میلاد بانوی بزرگ کربلا، پنجم جمادی‌الاولی سال پنجم هجرت، مطابق با ۶۲۷ میلادی رقم خورده است. او فرزند سوم خانه علی (ع) و فاطمه (س) است.

به هنگام ولادتش، جد بزرگوارش در سفر بودند و تا به مدینه رسیدند، خود را به خانه دردانه شان رساندند تا در شادی به دنیا آمدنش شریک باشند. نوزاد را در آغوش گرفته و بوسه ها بر او زدند و نام زینب را که معنای زینت پدر را با خود همراه کرده بود، بر او نهادند.
این کودک معصوم در دامان پدر و مادری تربیت شد که خودشان مظهر انسان کامل بودند و هیچ خطا و اشتباهی از آنان سر نمی زد. محیط کودکی زینب (س) سرشار بود از مهر و محبت و عاطفه و بزرگان او الگویی بودند برای همه بشریت و راستی و درستی در این خانه موج می زد. آنان آمده بودند تا همه انسان ها را در طول تاریخ از گمراهی نجات دهند و حالا این خانه شده بود مأمنی برای رشد زینب (س). او در مکانی تربیت یافت که سرچشمه همه معارف الهی بود و هر آنچه لازم بود از صبر و ایثار و مقاومت از مادر و پدر آموخت.
آن طور که روایت شده، حدود پنج سال از عمر این کودک خانه علی (ع) در زمان حیات رسول اسلام (ص) گذرانده شده است لذا فرصت مناسبی بوده تا او از تابش نور وجود پدربزرگش بهره مند شود و درس مقاومت و ایثار را در کلاسی عملی فراگیرد و جان تشنه خویش را از معرفت الهی سیراب سازد.
در تاریخ آمده است: زمانی کوتاه به پایان عمر شریف رسول اکرم (ص) مانده بود، زینب سلام الله علیها نزد جد بزرگوارش آمد و با زبان کودکانه اش از خوابی که دیده بود، سخن گفت. او در خواب دیده بود که باد سختی می وزید که بر اثر آن دنیا در ظلمت فرو رفته و کودک از شدت آن باد به این سو و آن سو می‌افتد؛ تا اینکه به درخت بزرگی پناه می برد، ولی باد آن را ریشه کن می کند و او به زمین می افتد. دوباره به شاخه دیگری از آن درخت پناه می برد که آن هم دوام نمی آورد. برای سومین مرتبه به شاخه دیگری روی می آورد، آن شاخه نیز از شدت باد در هم می شکند. در آن هنگام به دو شاخه به هم پیوسته دیگر پناه می برد که ناگاه آن دو شاخه نیز می شکند و او از خواب بیدار می شود. پیامبر (ص) با شنیدن خواب زینب (س)، بسیار گریستند و فرمودند: «درختی که اولین بار به آن پناه بردی جدّ توست که به زودی از دنیا می‌ رود. و دو شاخه بعد مادر و پدر تو هستند که آنها هم از دنیا می‌ روند و آن دو شاخه به هم پیوسته دو برادرت حسن و حسین هستند که در مصیبت آنان دنیا تاریک می‌ شود.». هنوز مدتی از خواب زینب (س) نگذشته بود که رحلت پیامبر (ص) اتفاق افتاد و بخشی از خوابش تعبیر شد و او که هنوز کودکی بیش نبود، طعم تلخ از دست دادن عزیزانش را چشید و این خود پیش درآمدی بود بر وقایع تلخ و جانگدازی که قرار بود برای زینب رقم بخورد. این روزهای تلخ با گریه های روزانه و شبانه مادر و بی حرمتی هایی همراه بود که همکیشان به سر مادر و خانواده او می آوردند تا اینکه بنا به دو روایت ۷۵ یا ۹۵ روز بعد از رحلت رسول گرامی اسلام (ص) این بی حرمتی ها منجر به شهادت مادر بزرگوارش شد تا دختر خردسال خانه علی (ع) طعم تلخ بی مادری را نیز بچشد و جانشینی برای سجاده مادر شود. وداع تلخ و جانسوز فرزندان علی (ع) با مادر صورت می گیرد. مولای شیعیان این غم را چنین وصف می کند: «زمانی که خواستم کفن زهرا را گره بزنم، به ام‌کلثوم، زینب،‌ حسن و حسینم گفتم: بیایید از مادرتان توشه‌ ای برگیرید که این آغاز جدایی است و دیدار بعدی در بهشت خواهد بود. حسن و حسین به طرف مادر آمدند؛ در حالی که چنین می‌گفتند: اندوه و حسرتی که از فقدان جدّمان پیامبر و مادرمان فاطمه داریم هرگز خاموش نمی‌ شود. ای مادر حسن! ای مادر حسین!‌ هنگامی که جدّمان محمد مصطفی را دیدی سلام ما را به او برسان و بگو بعد از تو ما در دنیا یتیم شدیم.». مولا می فرماید: به خدا سوگند مشاهده کردم که زهرا با ناله و اندوه با دو دست فرزندانش را گرفت و مدتی به سینه چسباند که ناگاه هاتفی از آسمان ندا داد که ای ابوالحسن آنان را از آغوش مادر برگیر که به خدا سوگند این دو فرزند، ملائکه آسمان را به گریه انداختند. اینگونه بود که کودکی های زینب (س) با روزهای تلخ بی مادری همراه می شود و غمی سنگین بر دل او می نشیند، گویی خدا این بانوی کوچک را که قرار است جانشین بحق مادر شود، برای رنج ها و دردهای بسیار آفریده است. تربیت در دامان پدری همچون مولا علی (ع) و همنشینی با برادرانی که سرور جوانان بهشتند، از او شیرزنی پرورش می دهد که در کربلا همه از صبوری او، انگشت به دهان می مانند. آری همه روزگار و ایام زینب (س) با سختی بسیار گذشت؛ چه روزهایی که خلافت پدرش را غصب کردند و او را خانه نشین و مادرش را میان در و دیوار قرار دادند و سال ها به همین منوال سکوت پدر را به خاطر اسلام در مقابل ناحقی ها و ظلم ها مشاهده کرد و چه روزهایی که شاهد بر کرسی خلافت نشستن معاویه و یزید بود که این دوران با امامت پدر و برادرانش مصادف شده بود و ظلم هایی که بنی امیه در حق اسلام و شیعیان روا داشتند. بزرگ بانوی کربلا بعد از شهادت مادر، شهادت پدر و برادرش حسن (ع) را با سختی های بسیار گذراند و با دقت حوادث بعد از مادر را زیر نظر داشت و تحلیل می کرد تا اینکه نوبت به کربلا رسید که خود حکایتی است مفصل که در این مقال نمی گنجد. عشق و علاقه میان او و برادرانش روز به روز بیشتر و بیشتر می شود تا جایی که زینب (س)، به هنگام ازدواج شرط همراهی با برادرش را در هر کجا و هر مکان و ادامه رسالت او را برای داماد مطرح می کند. عبدالله بن جعفر که خود از دوستداران و محبان اهل بیت پیامبر (ص) است، در مقابل این شرط، سخنی بر زبان نمی آورد و افتخار همسری با بانوی کربلا نصیبش می شود. عبدالله از فرزندان جعفر است و جعفر، فرزند ابوطالب و برادر علی و از جانبازان جبهه موته و شهیدان بزرگ اسلام است. عبدالله فرزند همان پدری است که در تاریخ به جعفر طیار مشهور شده و دلیلش برمی گردد به بازگشت او از جنگ موته که با اینکه دو دستش قطع شده بود اما هرگز پرچم را به زمین ننهاد و پیامبر (ص) در حقش دعا فرمودند و گفتند: خدا به جای دو دست دو بال به جعفر عنایت کرد تا در بهشت با آنها پرواز کند. او که در حبشه متولد شده بود بعد از شهادت پدر مورد تفقد پیامبر (ص) قرار می گیرد و بعدها تاریخ شاهد شجاعت ها و فداکاری هایش در کنار مولای متقیان علی (ع) بود و اکنون قرار است این شجاع مرد تاریخ در کنار بانویی قرار بگیرد که نمونه کامل یک زن است و همسرداری و خانه داری را از مادری تمام عیار آموخته است. سال های تلخ زندگی زینب (س) می گذرد، حادثه جانگداز کربلا به وقوع می پیوندد و بار سنگین امانت های برادر بر دوش بانو می نشیند. تیمارداری امام چهارم شیعیان (ع)، مراقبت از کودکان و زنان کربلا و از همه سخت تر بوسه بر رگ های بریده برادر، موهای زینب را سپید می کند و بنی امیه در این گمان است که این بانو دیگر از پای در آمده است اما غافل از اینکه او فرزند علی (ع) و فاطمه (س) است و در دامان آنان پرورش یافته است و خطبه هایش می تواند به قرایی خطبه های مادر و پدر باشد و حالا او با افشاگری خود در دربار یزید، همه طراحی های آنان را نقش بر آب می کند و یزید را رسوای زمانه. هنوز مدت زمان زیادی از واقعه کربلا نگذشته است که قرار پیوستن او به خاندان مطهرش فرا می رسد اما همان طور که در تاریخ ولادت این بزرگوار اختلاف است در تاریخ وفات و محل دفنش نیز اختلاف نظر وجود دارد که احتمال قوی بر نیمه رجب سال ۶۲ هجری رقم خورده است.
انتهای پیام

دیدگاه شما