جی پلاس ـ منصوره جاسبی: حسینعلی سال های مدرسه را پشت سر گذاشته بود و حالا برای خودش شده بود، دانشجوی مهندسی عمران[۱] و فرصتی یافته بود تا با دوستان و همکلاسی هایش به روستاها رفته و باری از دوش مردم آنجاها بردارد. بعدها هم تصمیم گرفت که در ردای معلمی از آنچه که سال ها آموخته به دانش آموزان بیاموزد و چون در درس ریاضی تبحر ویژه داشت، شد دبیر ریاضی. روزگاری از جنگ گذشته بود که حسینعلی تصمیم گرفت عازم دفاع شود که با مقاومت مادر مواجه شد. التماس می کرد و می گفت: مادر مگر خون من از خون بچه های دیگران رنگین تر است. او جبهه ها را دانشگاه انسان سازی می دانست و معتقد بود که وظیفه هر فرد است که در این دانشگاه حاضر شود حتی اگر برای تزکیه نفس باشد. او معتقد بود که هر رزمنده ای که بر خاک می افتد، مسئولیت دیگران سنگین تر می شود. حسینعلی همیشه می گفت باید دانش آموزان متخصص و متعهد بار بیاوریم و کاری کرده بود که آن روز که می خواستند پیکر غرق به خونش را در خاک بگذارند، یکی از دانش آموزانش، اشک ریزان گفت: چرا با بیل بر روی آقا خاک می ریزید، بگذارید من با دست هایم خاک بریزم.[۲]
بگذارید با دستهایم خاک بر رویش بریزم!
علاقه دانش آموزانش به او اینطور خود را نشان داد، وقتی که یکی از آنها گفت: چرا با بیل خاک روی آقا می ریزید؟! بگذارید من با دست هایم خاک بریزم.
کد خبر:
۳۴۶۸۰۷