بُتِ یکدانه
- خُرّم آن روز که ما عاکف میخانه شویم
- از کف عقل بُرون جَسته و، دیوانه شویم[1]
- بشکنیم آینهی فلسفه و عِرفان را
- از صنمخانهی این قافله بیگانه شویم
- فارغ از خانقه و، مدرسه و، دیر شده
- پُشت پایی زده بر هستی و، فرزانه شویم
- هجرت از خویش نموده، سوی دلدار رویم
- واله شمع رُخش گشته و، پروانه شویم
- از همه قید بُریده، ز همه دانه رها
- تا مگر بستهی دام بُت یکدانه شویم
- مستی عقل ز سر بُرده و، آییم به خویش
- تا بهوش از قدح بادهی مستانه شویم.[2]
اردیبهشت 1364
پاورقیها
۱. - حافظ، با همین وزن:خرّم آن روز، کزین منزل ویران برومراحت جان طلبم، و ز پی جانان بروم.
۲. - جناب آقای مردانی «بت یکدانه» را تضمین کرده است:تا غبار ره آن دلبر جانانه شویمسرخوش از شهد لب آن مه فرزانه شویم.