دریای فنا
- کاش! روزی به سر کوی توام منزل بود
- که در آن شادی و اندوهْ، مُراد دل بود[1]
- کاش! از حلقهی زُلفت، گرهی در کف بود
- که گره باز کُن عُقدهی هر مُشکِل بود
- دوش کز هجر تو دلْ حالت ظلمتکده داشت
- یاد تو، شمع فروزندهی آن محفِل بود[2]
- دوستان میزده و، مست و، ز هوش افتاده
- بینصیب آنکه در این جَمع چو من عاقِل بود
- آنکه بشکست همه قید، ظلوم است وجهول[3]
- و آنکه از خویش و همه کون و مکان غافِل بود
- در بر دلشدگان، علم حجاب است، حجاب
- از حجاب آنکه برون رفت بحقّ، جاهِل بود
- عاشق از شوق، به دریای فنا غوطهور است
- بیخبر آنکه به ظلمتکدهی ساحِل بود
- چون به عشق آمدم از حوزهی عِرفان، دیدم
- آنچه خواندیم و شنیدیم، همه باطِل بود.
فروردین 1364
پاورقیها
۱. - حافظ، با همین وزن و قافیه و ردیف فرموده است:یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود!دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود.
۲. - . این بیت حافظ را تداعی میکند:دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشتباز مشتاق کمانخانهی ابروی تو بود.
۳. - ناظر به آیهی 72 سورهی احزاب میباشد.